Skakistis's Weblog

ματιές στο «μεγάλο παιχνίδι»

οσμή αίματος

leave a comment »

Με την μυρωδιά του πετρελαίου, πολύ περισσότερο της βενζίνης, είμαστε όλοι μας εξοικιωμένοι. Πως τα πάμε άραγε με την οσμή του αίματος; Την αντέχουμε;
Συνηθίσαμε στην «αποστείρωση». Στη γιάλα της «ευδαιμονίας» μας δεν επιτρέπονται δυσάρεστες οσμές, όπως αυτή του αίματος. Εχουμε χάσει το νόημα, αδυνατούμε να συλλάβουμε τι μπορεί να σημαίνει, για παράδειγμα, η είδηση για μια «επίθεση αυτοκτονίας με 30 νεκρούς». Αν και τέτοιες ειδήσεις περνούν καθημερινά στα μονόστηλα των εφημερίδων, ή καταλαμβάνουν μερικά δευτερόλεπτα από τον χρόνο των δελτίων των τηλεοράσεων, δεν μας αγγίζουν. Δεν φτάνουν στα μάτια μας οι εικόνες της καταστροφής, δεν τρυπάει το μυαλό μας η οσμή των διαμελισμένων κορμιών.
αίμα χει χρώμα. και οσμή

αίμα έχει χρώμα. και οσμή

Στις 26 Ιουνίου ο αμερικανός δημοσιογράφος Zoriah Miller, «ενσωματωμένος» σε μια αμερικανική περίπολο στη Φαλούντζα του Ιράκ ήρθε σε άμεση επαφή με την οσμή του αίματος. Ηταν αυτόπτης μάρτηρας μιας «επίθεσης αυτοκτονίας». Αυτός σώθηκε. Ομως δίπλα του ήταν, 3 αμερικανοί πεζοναύτες και 22 ιρακινοί, νεκροί. Αξίζει τον κόπο να διαβάσουμε το ρεπορτάζ του Miller για δύο λόγους: Πρώτον γιατί ήταν αυτόπτης μάρτηρας,και δεύτερον γιατί δεν «έπαιξε» πουθενά.
«Οταν άρχισα να τρέχω (μετά τον πανικό που δημιούργησε η έκρηξη) είδα μπροστά μου ανθρώπινα μέλη… ένα κρανίο με απομηνάρια μαλλιών… κοματιασμένα κόκαλα. Μέσα στην αίθουσα που έγινε η έκρηξη, επικρατούσε χάος. Ιρακινοί αστυνομικοί και πολίτες έτρεχαν εδώ και εκεί φωνάζοντας και κλαίγοντας. Κάποιοι είχαν αρχίσει να στοιβάζουν πτώματα και επιζώντες έξω από το κτήριο. Από την ομάδα των πεζοναυτών με την οποία ήμουν μαζί, καποιοι στέκονταν τριγύρω χωρίς να ξέρουν τι να κάνουν. Κάποιος άρχισε να «ξερνάει». Ηταν μια απόλυτα σουρεαλιστική εικόνα».
Ο Αμερικανός δημοσιογράφος μετά το πρώτο σοκ άρχισε να φωτογραφίζει, συνειδητοποιώντας πως κανείς απ όσους διαβάσουν σε κάποιο μονόστιλο την είδηση «μιας επίθεσης αυτοκτονίας με 20 νεκρούς», δεν θα νιώσει τον τρόμο και την φρίκη αυτού το γεγονότος. Ομως, οι φωτογραφίες του και το ρεπορτάζ του, όπως είπαμε, δεν «έπαιξαν» πουθενά και επειδή αρνήθηκε να παραδώσει το υλικό του, έπαψε να είναι ευρπόσδεκτος στις αμερικανικές περιπόλους. Ο μηχανισμός αποστείρωσης είναι πανίσχυρος. Οσο λιγότερο αντιλαμβανόμαστε τη φρίκη τόσο πιο απαθείς και ανεκτικοί είμαστε μπροστά σε αυτούς που την προκαλούν.Η οσμή και η εικόνα του αίματος δεν είναι απλώς ενοχλητική. Είναι τρομακτικά δυσάρεστη. Ομως, αν πράγματι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε κάτι για να εμποδίσουμε την εξάπλωσή της πρέπει να βρούμε τη δύναμη να την κοιτάξουμε κατάματα.
Οποιος δεν έχει τη διάθεση να κοιτάξει τη φρίκη κατάματα ας μην προχωρήσει παρακάτω την ανάγνωση. Οι υπόλοιποι, μπορούμε να πάρουμε μια ιδέα από το τι σημαίνει μια «επίθεση αυτοκτονίας με 20 νεκρούς» κάνοντας μια «επίσκεψη» στο link: http://www.zoriah.net/blog/suicide-bombing-in-anbar-.html. Στην ιστοσελίδα αυτή βρίσκονται οι φωτογραφίες που τράβηξε ο Miller.
Οι επιθέσεις αυτοκτονίας σε πόλεις του Ιράκ, όλοι ξέρουμε, είναι μια καθημερινή ρουτίνα. Ολες αυτές οι ενέργειες καλύπτονται και «εξηγούνται» κάτω από το γενικό τίτλο «αντιτιθέμενες πλευρές» και «ενδοιρακινές φυλετικές- θρησκευτικές διαμάχες». Να θυμηθούμε τί έχει προηγηθεί αυτής της «εμφύλιας» καθημερινής σφαγής;
  • «Είδε τους αμερικανούς στρατιώτες να μπαίνουν στο σπίτι και να εκτελούν, χωρίς να πούνε ούτε μια κουβέντα, τον πατέρα της και τη μητέρα της. Στη συνέχεια, χτύπησαν τις δύο αδελφές της πριν τις δολοφονήσουν και αυτές. Μετά από αυτό, είδε τον αδελφό της σε κατάσταση αμόκ να κινείται κατά των ένοπλων στρατιωτών, οι οποίοι, απλά, τον πυροβόλησαν στο κεφάλι».
  • «Πέντε από εμάς, συμπεριλαμβανομένου και ενός γείτονα 55 ετών, παγιδευτήκαμε στο σπίτι μας, στη Φαλούτζα, όταν άρχισε η πολιορκία. Στις 9 Νοέμβρη 2004, οι πεζοναύτες έφτασαν στο σπίτι. Ο πατέρας μου και ο γείτονας προχώρησαν στην πόρτα του σπιτιού για να τους ανοίξουν. Δεν ήμασταν μαχητές, ούτε οπλισμένοι, νομίζαμε ότι δεν είχαμε κανέναν λόγο για να φοβηθούμε. Εγώ πήγα προς την κουζίνα για να πάρω και να φορέσω το μαντίλι μου, καθώς δεν έπρεπε ξένοι άνδρες να δουν τα μαλλιά μου. Αυτό, μου έσωσε τη ζωή. Οταν ο πατέρας μου και ο γείτονας πλησίασαν στην πόρτα, οι Αμερικανοί τους πυροβόλησαν. Πέθαναν ακαριαία. Εγώ και ο 13χρονος αδελφός μου κρυφτήκαμε στην κουζίνα πίσω από το ψυγείο. Οι στρατιώτες μπήκαν στο σπίτι και έπιασαν την άλλη μου αδελφή. Πρώτα τη χτύπησαν. Μετά την εκτέλεσαν. Εφυγαν γρήγορα. Πρώτα, όμως, κατέστρεψαν τα έπιπλα του σπιτιού και έκλεψαν τα χρήματα από την τσέπη του νεκρού πατέρα μας».
  • «Οι Αμερικανοί χρησιμοποίησαν αυτές τις αλλόκοτες βόμβες, που, όταν σκάνε, δημιουργούν ένα σύννεφο καπνού σαν μανιτάρι. Στη συνέχεια, μικρά κομμάτια πέφτουν από τον ουρανό, αφήνοντας πίσω τους ουρές καπνού. Αυτά τα κομμάτια, στη συνέχεια, ανάβουν και καίνε το δέρμα των ανθρώπων, ακόμη και αν βουτήξουν στο νερό».
Τα παραπάνω (από την ιστοσελίδα του αραβικού δικτύου «Αλ Τζαζίρα») αποτελούν μιαν ελάχιστη καταγραφή των εγκλημάτων, που ο αμερικανικός στρατός διέπραξε σε μια μόνο πόλη του Ιράκ , τη Φαλούτζα, λίγες μέρες πριν από τις προηγούμενες αμερικανικές εκλογές τον Νοέμβρη του 2004. Γι’ αυτά τα εγκλήματα, που συνεχίζονται, τα ΜΜΕ της Δύσης δεν έβρισκαν και εξακολουθούν να μη βρίσκουν χώρο ούτε για μονόστηλο…
Είπαμε, είμαστε εμείς στη Δύση, ένα κοινό αποστειρωμένο. Την οσμή του αίματος δεν την αντέχουμε.Μας «φτιάχνει» η μυρωδιά πετρελαίου και ειδήσεις όπως αυτή της επιστροφής των μεγάλων πετρελαικών εταιριών (EXONMOBIL, BP, TOTAL, SHELL) στο Ιράκ, που κατά σύπτωση δημοσιεύτηκε τις ίδιες μέρες που «κόβονταν» από τα μεγάλα ΜΜΕ των ΗΠΑ το ρεπορτάζ και οι φωτογραφίες του Miller από μια «επίθεση αυτοκτονίας με 20 νεκρούς»…

Written by skakistis

14 Ιουλίου, 2008 στις 4:42 μμ

Αναρτήθηκε στις globe

Tagged with ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: