Ο … Ράμπο στο Αφγανιστάν

Ο στρατηγός Stanley McChrystal είναι ο νέος αρχηγός των αμερικανικών δυνάμεων στο πολεμικό μέτωπο που έχει ανοίξει η αυτοκρατορία στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν. Ας ρίξουμε μια ματιά στην καριέρα του. Αξίζει τον κόπο…

Περί των Special Operations’ teams ((SOT) ειδικές ομάδες επιχειρήσεων) των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών λίγα είναι γνωστά. Ελάχιστα από αυτά φτάνουν καμιά φορά – και κάτω από κάποιες προϋποθέσεις– στο φως της δημοσιότητας. Σε γενικές γραμμές αυτές οι ομάδες κάνουν την βρώμικη δουλειά στο εξωτερικό: δολοφονίες, βασανισμούς, βομβιστικές επιθέσεις, προβοκάτσιες. Την περασμένη πενταετία (2003- 2005) των κυβερνήσεων Μπους ο Stanley McChrystal, ήταν ο ηθίνων νους για τη δράση αυτών των ομάδων δολοφόνων…

Οι SOT ήταν (και είναι) οργανικά ενταγμένες στο τμήμα ειδικών επιχειρήσεων (joint Special Operations (JSO)) του αμερικανικού πενταγώνου, επικεφαλής του οποίου ήταν ο στρατηγός Stanley McChrystal. Λειτουργώντας με πλήρη μυστικότητα και εκτός κάθε νομικού πλαισίου, οι εν λόγω «ειδικές επιχειρήσεις» είχαν απόλυτη ελευθερία κινήσεων. Δρούσαν (και δρουν) σε εύφλεκτες περιοχές χωρίς να κάνουν διακρίσεις μεταξύ αμάχων, ή ένοπλων αντιπάλων της πολιτικής των ΗΠΑ. Σκότωναν αδιακρίτως. Οι SOT είναι εξειδικευμένοι στη δημιουργία ταγμάτων θανάτου. Στρατολογούν μεταξύ των ντόπιων πληθυσμών, οργανώνουν και εκπαιδεύουν ανθρώπους που θα βοηθήσουν για την καθυπόταξη όσων ενδεχομένως αντιστέκονται στην αμερικανική θέληση. Τέτοιου είδους δραστηριότητες εξελίχθηκαν και εξελίσσονται στο Ιράκ, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, τη Λατινική Αμερική, την Αφρική…

Οι άνδρες (ή μήπως η δολοφόνοι) του McChrystal έχουν βγάλει από τη μέση ηγέτες των ανταρτών στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, είτε με καταδρομικές επιδρομές, είτε με αεροπορικά χτυπήματα «χειρουργικής ακρίβειας» από –κατά κανόνα- μη επανδρωμένα τηλεκατευθυνόμενα αεροσκάφη. Σε αυτές τις ειδικές επιχειρήσεις «εξέχουσα θέση» κατέχουν οι βασανισμοί κρατουμένων, σαν αυτούς που γίνονται στις φυλακές που έχουν οι αμερικανοί στο Γκουαντάναμο, το Ιράκ και αλλού…

Το τμήμα ειδικών επιχειρήσεων (joint Special Operations (JSO)) του αμερικανικού πενταγώνου το οποίο διοικούσε ο McChrystal έδινε αναφορές μόνο στους Μπους και τον αντιπρόεδρο Τσέινι. Τα θεσμικά όργανα για την εξωτερική πολιτική του αμερικανικού κράτους (Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας, υπουργείο εξωτερικών, ακόμη και η CIA) δεν ενημερώνονταν αρμοδίως. Προφανώς για να τηρούνται τα προσχήματα νομιμότητας. Το έχουμε ακούσει σε ταινίες άλλωστε… « αν κάποιο μέλος της ομάδας συλληφθεί η αμερικανική κυβέρνηση θα αρνηθεί κάθε ανάμειξη».

Ο στρατηγός Stanley McChrystal, είναι τυπικό δείγμα της αμερικανικής ηρωικής υποκουλτούρας. Μια καρικατούρα του «καλού» με το πράσινο μπερέ που θα χρησιμοποιήσει κάθε μέσο εναντίον των «κακών» για να θριαμβεύσει το (αμερικανικό)… δίκαιο. Κλασικός καραβανάς των επίλεκτων δυνάμεων (μέλος της περιβόητης ομάδας Δέλτα, βατραχάνθρωπος, αλεξιπτωτιστής και όλα τα υπόλοιπα που συνθέτουν το πορτρέτο ενός «αληθινού» Ράμπο…

Σε αυτόν τον «ήρωα» λοιπόν, εκλεκτό τέκνο και ευνοούμενο των κυβερνήσεων Μπους, αναθέτει η νέα κυβέρνηση Ομπάμα τη διοίκηση των επιχειρήσεων του «νέου μετώπου» που ανοίγουν οι ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν. «Στρατηγική» του στρατηγού είναι η δια πυρός και σιδήρου επιβολή των αμερικανικών συμφερόντων. Για την υλοποίηση της, θα κλιμακώσει την πολεμική βία, θα χτυπήσει Ταλιμπάν και αμάχους αδιακρίτως, θα κατατρομοκρατήσει τον πληθυσμό. ..

Η επιλογή, προκαλεί το εύλογο ερώτημα: Είναι, τελικά, τόσο απελπισμένος ο Ομπάμα που χρειάζεται επειγόντως μια ηρωική καρικατούρα τύπου Ράμπο; Ή μήπως τελικά τίποτε δεν έχει αλλάξει στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, παρά μόνο το χρώμα του Προέδρου;

Απαραίτητος εχθρός

Η πυριτιδαποθήκη που απειλεί σήμερα την παγκόσμια ειρήνη βρίσκεται στην κεντρική Ασία (Αφγανιστάν- Πακιστάν) όπου ήδη η φωτιά φουντώνει. Φροντίζει γι αυτό ο νέος Αμερικανός Πρόεδρος Ομπάμα ο οποίος συνεχίζει να υπηρετεί κατά γράμμα το πλάνο για την παγκόσμια αμερικανική ηγεμονία του προκατόχου του Μπους. Σε αυτό το «νέο» γεωπολιτικό πεδίο μάχης οι υπερεξοπλισμένοι, με υψηλής τεχνολογίας οπλισμό και μέσα, στρατιώτες της αυτοκρατορίας συνεχίζουν να πολεμούν εναντίων τριτοκοσμικών σκοτεινών εχθρικών δυνάμεων: των Ταλιμπάν και της Αλ Κάιντα. Στην προκειμένη περίπτωση βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή του το αξίωμα, πως για τις (παγκόσμιες) εξουσίες οι εχθροί είναι τόσο απαραίτητοι που κόμη κι αν δεν υπάρχουν, πρέπει να δημιουργηθούν.

Δεν είναι δύσκολο για την αμερικανική αυτοκρατορία να δημιουργήσει εχθρούς. Εχοντας στο χέρι το διαλυμένο, κατακτημένο και τριχοτομημένο Ιράκ (και τα φτηνότερα από κόστος εξόρυξης πετρέλαια του κόσμου) οι αμερικανικές δυνάμεις προχωρούν ανατολικότερα (πιο κοντά στην Κίνα) στα εδάφη του Αφγανιστάν και του Πακιστάν. Κοιτώντας απλώς με τη δέουσα προσοχή τις ειδήσεις αμέσως αντιλαμβάνεται κανείς πως ο πόλεμος έχει ξεκινήσει και εκεί…
Οι νεκροί , στην πλειοψηφία άμαχοι , από τους βομβαρδισμούς των αμερικανικών αεροσκαφών στο έδαφος του Πακιστάν, ανέρχονται σε εκατοντάδες. Οι εκτοπισμένοι τον τελευταίο μήνα (εξ αιτίας βομβαρδισμών και μαχών) Πακιστανοί που ζούσαν σε επαρχίες που συνορεύουν με το Αφγανιστάν, ξεπερνούν ήδη τις 500.000! Οι μάχες για τον έλεγχο αυτών των επαρχιών είναι ζωτικής σημασίας καθώς οι εν λόγω περιοχές είναι διάδρομοι ανεφοδιασμού των αμερικανικών και ΝΑΤΟικών δυνάμεων που βρίσκονται στο Αφγανιστάν.

Η πρώτη και βασική δυσκολία που αντιμετωπίζει όποιος θελήσει να παρακολουθήσει τι συμβαίνει σ αυτό το νέο πεδίο μάχης είναι το σύννεφο παραπληροφόρησης που σκεπάζει τους σκοπούς της σύγκρουσης αλλά και τους αντιμαχόμενους. Κάτω από αυτό το σύννεφο ωστόσο, φαίνονται καθαρά τα δύο στρατόπεδα. Από την μία μεριά οι Αμερικανοί και οι «αμερικανοντυμένες» τοπικές μαριονέτες τους: Δηλαδή ο στρατός της αμερικανόδουλης κυβέρνησης Καρζάι στο Αφγανιστάν και ο στρατός των αμερικανοτρεφόμενων Πακιστανών στρατηγών. Από την άλλη, απέναντι στους Αμερικανούς και τους δοσίλογους, στέκονται όλοι οι υπόλοιποι. Δηλαδή η πλειοψηφία των λαών του Αφγανιστάν και του Πακιστάν που επιμένουν να διεκδικούν το δικαίωμα της ανεξαρτησία των χωρών τους.

Ολοι αυτοί χαρακτηρίζονται από τους Αμερικανούς και τα δυτικά ΜΜΕ, Ταλιμπάν και τρομοκράτες της Αλ Κάιντα. Με πιο απλά λόγια όλοι όσοι δεν επιθυμούν οι Αμερικανοί να κάνουν κουμάντο στις χώρες τους και τους πολεμούν, είτε στη Σομαλία, είτε στην Αιθιοπία, είτε στο Ιράκ, είτε στο Πακιστάν είτε στο Αφγανιστάν, είτε οπουδήποτε αλλού στον κόσμο, ονομάζονται τρομοκράτες της Αλ Κάιντα.

Επαναβεβαιώνεται με αυτόν τον τρόπο , λοιπόν, στο αναλλοίωτο αμερικανικό δόγμα όπως το διατύπωσε ο Μπους: «Οποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας» και κατ επέκταση όποιος δεν είναι με τους αμερικανούς και τολμά να τους πολεμήσει, είναι τρομοκράτης της Αλ Κάιντα.

Κυνηγώντας, από την 11η Σεπτεμβρίου και μέχρι σήμερα, «σκοτεινούς» τριτοκοσμικούς τρομοκράτες (Αλ Κάιντα) η αμερικανική αυτοκρατορία μετακίνησε τεράστιες στρατιωτικές δυνάμεις σε στρατηγικής σημασίας θέσεις στο νέο (Ασιατικό) γεωπολιτικό πεδίο σύγκρουσης. Στόχος της Ουάσιγκτον, η περικύκλωση και ο έλεγχος των προσβάσεων της Κίνας (ο νέος μεγάλος γεωπολιτικός ανταγωνιστής των Αμερικανών) σε πηγές ενέργειας.

… Δεδομένων τούτων, αυτή η Αλ Κάιντα, ακόμη και αν δεν υπήρχε θα έπρεπε οπωσδήποτε να εφευρεθεί…

ξεκινά πόλεμο ο Ομπάμα

Οι πρώτες ουσιαστικές αποφάσεις του Ομπάμα για την αμερικανική εξωτερική πολιτική οδηγούν στην κλιμάκωση (στο Αφγανιστάν) και την εξάπλωση (στο Πακιστάν) ενός ακόμη πολέμου. Ας δούμε το «πώς» και το «γιατί».

προς το ...μετωπο

Οι Ταλιμπάν υπήρξαν στενοί σύμμαχοι των ΗΠΑ. Εκπαιδεύτηκαν, εξοπλίστηκαν και χρηματοδοτήθηκαν από τους Αμερικανούς , προκειμένου να αντιμετωπίσουν το Σοβιετικό στρατό που φιλοδοξούσε να ελέγξει το Αφγανιστάν. Οι στενοί δεσμοί των Αμερικανών με τους Ταλιμπάν, που τελικά επικράτησαν μετά την έξοδο των σοβιετικών, ενισχύθηκαν και από κάποια επιχειρηματικά σχέδια δύο γιγάντων της αμερικανικής πετρελαιοβιομηχανίας, της Chevron και της Unocal. Οι εν λόγω εταιρίες σχεδίαζαν να κατασκευάσουν αγωγούς μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου της Κασπίας, στο Καράτσι του Πακιστάν και στην Ινδία, μέσω του εδάφους του Αφγανιστάν. Μόλις τρεις μήνες πριν τα χτυπήματα στους δίδυμους πύργους η αμερικανική κυβέρνηση είχε προσφέρει βοήθεια 40 εκατομμυρίων δολαρίων στο καθεστώς των Ταλιμπάν, υπογραμμίζοντας τη σχέση συνεργασίας των δύο πλευρών. Αυτή η σχέση κατέρρευσε όταν, με τη συμβουλή του Οσάμα Μπιν Λάντεν, οι Ταλιμπάν συμφώνησαν για την κατασκευή των αγωγών με ένα κονσόρτσιουμ εταιριών από την Αργεντινή, αφήνοντας τις αμερικανικές εταιρίες έξω από τη χοντρή δουλειά. Το τι ακολούθησε είναι γνωστό. Η Αργεντινή ακόμη δεν έχει συνέλθει από την οικονομική κατάρρευση και το Αφγανιστάν είναι υπό στρατιωτική κατοχή.

Την περασμένη Πέμπτη δύο μόλις μέρες μετά την ορκωμοσία του ο Ομπάμα σε παρατηρήσεις του προς το αμερικανικό υπουργείο εξωτερικών σημειώνει ότι «η παγκόσμια ασφάλεια απειλείται από την κατάσταση στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν όπου βρίσκεται το κεντρικό μέτωπο της μάχης κατά της τρομοκρατίας». Την ίδια μέρα σε επιστολή του προς τον ΓΓ του ΝΑΤΟ, η οποία διαβιβάστηκε σε όλες τις χώρες μέλη της συμμαχίας, ο Ομπάμα υπογράμμισε την αμερικανική απόφαση να… αναμορφώσει το Αφγανιστάν και υπενθύμισε εμμέσως πλην σαφώς στους συμμάχους τις υποχρεώσεις τους. Η αναμόρφωση του Αφγανιστάν, προφανώς γίνεται δια της βίας των όπλων, καθώς στις 70.000 άνδρες πού ήδη βρίσκονται εκεί υπό την ομπρέλα του ΝΑΤΟ η νέα αμερικανική κυβέρνηση έχει ανακοινώσει ότι θα προσθέσει 30.000 Αμερικανούς στρατιώτες ακόμη. Ανάλογη συνεισφορά απαιτεί ο Ομπάμα και από τους συμμάχους.
Η νέα αμερικανική κυβέρνηση ετοιμάζει ευρείας κλίμακας πολεμική εμπλοκή στο Αφγανιστάν και στο βόρειο Πακιστάν και για το λόγο αυτό έχει ήδη ξεκινήσει τη δημιουργία ενός δεύτερου δρόμου ανεφοδιασμού των ΝΑΤΟικών δυνάμεων που είναι ανεπτυγμένες εκεί. Ο ανεφοδιασμός μέσω Πακιστάν δεν κρίνεται πια ούτε επαρκής ούτε ασφαλής, καθώς όπως είπαμε το βόρειο Πακιστάν αντιμετωπίζεται από το ΝΑΤΟ ως περιοχή επιχειρήσεων κατά των τρομοκρατών. Ετσι λοιπόν, οι ΗΠΑ ενισχύουν τις υποδομές που διαθέτουν στο Τατζικιστάν, το Καζακστάν, το Τουρκμενιστάν, και το Κιργιστάν, για να εξασφαλίσουν τον εφοδιασμό των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν. Μια ματιά στο χάρτη αρκεί για να αντιληφθεί κανείς πόσο ενοχλητική μπορεί να είναι αυτή η αμερικανική δραστηριότητα για χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα…

Ηδη, η μαριονέτα των Αμερικανών στο Αφγανιστάν (Πρόεδρος Καρζάι) τον περασμένο χρόνο υπέγραψε συμφωνία για την κατασκευή του αγωγού που επιθυμούν οι αμερικανικές εταιρείες. Το μόνο που μένει λοιπόν, είναι να καθαρίσει ο δρόμος από τους ενοχλητικούς Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και το Βόρειο Πακιστάν. Αυτή είναι η πρώτη δουλειά που ανέλαβε ο Ομπάμα και οι δυνάμεις, «προστασίας αμερικανικών αγωγών», του ΝΑΤΟ.