Ο … Ράμπο στο Αφγανιστάν

Ο στρατηγός Stanley McChrystal είναι ο νέος αρχηγός των αμερικανικών δυνάμεων στο πολεμικό μέτωπο που έχει ανοίξει η αυτοκρατορία στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν. Ας ρίξουμε μια ματιά στην καριέρα του. Αξίζει τον κόπο…

Περί των Special Operations’ teams ((SOT) ειδικές ομάδες επιχειρήσεων) των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών λίγα είναι γνωστά. Ελάχιστα από αυτά φτάνουν καμιά φορά – και κάτω από κάποιες προϋποθέσεις– στο φως της δημοσιότητας. Σε γενικές γραμμές αυτές οι ομάδες κάνουν την βρώμικη δουλειά στο εξωτερικό: δολοφονίες, βασανισμούς, βομβιστικές επιθέσεις, προβοκάτσιες. Την περασμένη πενταετία (2003- 2005) των κυβερνήσεων Μπους ο Stanley McChrystal, ήταν ο ηθίνων νους για τη δράση αυτών των ομάδων δολοφόνων…

Οι SOT ήταν (και είναι) οργανικά ενταγμένες στο τμήμα ειδικών επιχειρήσεων (joint Special Operations (JSO)) του αμερικανικού πενταγώνου, επικεφαλής του οποίου ήταν ο στρατηγός Stanley McChrystal. Λειτουργώντας με πλήρη μυστικότητα και εκτός κάθε νομικού πλαισίου, οι εν λόγω «ειδικές επιχειρήσεις» είχαν απόλυτη ελευθερία κινήσεων. Δρούσαν (και δρουν) σε εύφλεκτες περιοχές χωρίς να κάνουν διακρίσεις μεταξύ αμάχων, ή ένοπλων αντιπάλων της πολιτικής των ΗΠΑ. Σκότωναν αδιακρίτως. Οι SOT είναι εξειδικευμένοι στη δημιουργία ταγμάτων θανάτου. Στρατολογούν μεταξύ των ντόπιων πληθυσμών, οργανώνουν και εκπαιδεύουν ανθρώπους που θα βοηθήσουν για την καθυπόταξη όσων ενδεχομένως αντιστέκονται στην αμερικανική θέληση. Τέτοιου είδους δραστηριότητες εξελίχθηκαν και εξελίσσονται στο Ιράκ, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, τη Λατινική Αμερική, την Αφρική…

Οι άνδρες (ή μήπως η δολοφόνοι) του McChrystal έχουν βγάλει από τη μέση ηγέτες των ανταρτών στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, είτε με καταδρομικές επιδρομές, είτε με αεροπορικά χτυπήματα «χειρουργικής ακρίβειας» από –κατά κανόνα- μη επανδρωμένα τηλεκατευθυνόμενα αεροσκάφη. Σε αυτές τις ειδικές επιχειρήσεις «εξέχουσα θέση» κατέχουν οι βασανισμοί κρατουμένων, σαν αυτούς που γίνονται στις φυλακές που έχουν οι αμερικανοί στο Γκουαντάναμο, το Ιράκ και αλλού…

Το τμήμα ειδικών επιχειρήσεων (joint Special Operations (JSO)) του αμερικανικού πενταγώνου το οποίο διοικούσε ο McChrystal έδινε αναφορές μόνο στους Μπους και τον αντιπρόεδρο Τσέινι. Τα θεσμικά όργανα για την εξωτερική πολιτική του αμερικανικού κράτους (Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας, υπουργείο εξωτερικών, ακόμη και η CIA) δεν ενημερώνονταν αρμοδίως. Προφανώς για να τηρούνται τα προσχήματα νομιμότητας. Το έχουμε ακούσει σε ταινίες άλλωστε… « αν κάποιο μέλος της ομάδας συλληφθεί η αμερικανική κυβέρνηση θα αρνηθεί κάθε ανάμειξη».

Ο στρατηγός Stanley McChrystal, είναι τυπικό δείγμα της αμερικανικής ηρωικής υποκουλτούρας. Μια καρικατούρα του «καλού» με το πράσινο μπερέ που θα χρησιμοποιήσει κάθε μέσο εναντίον των «κακών» για να θριαμβεύσει το (αμερικανικό)… δίκαιο. Κλασικός καραβανάς των επίλεκτων δυνάμεων (μέλος της περιβόητης ομάδας Δέλτα, βατραχάνθρωπος, αλεξιπτωτιστής και όλα τα υπόλοιπα που συνθέτουν το πορτρέτο ενός «αληθινού» Ράμπο…

Σε αυτόν τον «ήρωα» λοιπόν, εκλεκτό τέκνο και ευνοούμενο των κυβερνήσεων Μπους, αναθέτει η νέα κυβέρνηση Ομπάμα τη διοίκηση των επιχειρήσεων του «νέου μετώπου» που ανοίγουν οι ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν. «Στρατηγική» του στρατηγού είναι η δια πυρός και σιδήρου επιβολή των αμερικανικών συμφερόντων. Για την υλοποίηση της, θα κλιμακώσει την πολεμική βία, θα χτυπήσει Ταλιμπάν και αμάχους αδιακρίτως, θα κατατρομοκρατήσει τον πληθυσμό. ..

Η επιλογή, προκαλεί το εύλογο ερώτημα: Είναι, τελικά, τόσο απελπισμένος ο Ομπάμα που χρειάζεται επειγόντως μια ηρωική καρικατούρα τύπου Ράμπο; Ή μήπως τελικά τίποτε δεν έχει αλλάξει στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, παρά μόνο το χρώμα του Προέδρου;

Σημάδια παρακμής

Όταν ο Ομπάμα εκλέχτηκε πρόεδρος φρόντισε άμεσα να διαλύσει τις (ψευδ)αισθήσεις περί του τέλους των πολέμων της αμερικανικής αυτοκρατορίας που καλλιεργήθηκαν προεκλογικά και από τον ίδιο. Ο νέος πρόεδρος υποχρεώθηκε να συμμορφωθεί με την πραγματικότητα η οποία ορίζει ότι: Οι πόλεμοι, «κινούν το χρήμα». Ας δούμε προς ποια κατεύθυνση και προς ποιες τσέπες…

Ο Ομπάμα ανέλαβε τα καθήκοντά του τον περασμένο Γενάρη. Ακριβώς την ίδια περίοδο το αμερικανικό υπουργείο άμυνας (πεντάγωνο) ξόδευε στο 1,1 δισεκατομμύρια δολάρια για τη δημιουργία στρατιωτικών βάσεων και άλλων υποδομών στο Αφγανιστάν. Μέχρι το τέλος αυτού του χρόνου το αμερικανικό πεντάγωνο θα διαθέσει άλλα 1,3 δισεκατομμύρια για τη συνέχιση ανάλογων έργων. Σύμφωνα με μετριοπαθείς υπολογισμούς έγκυρων αμερικανικών εφημερίδων οι υποδομές αυτές οι οποίες περιλαμβάνουν, στρατόπεδα, χώρους εκπαίδευσης, αεροδρόμια, φυλακές κλπ όταν θα ολοκληρωθούν , θα έχουν ξεπεράσει τα 4 δισεκατομμύρια δολάρια. Ολο αυτό το χρήμα αποκαλύπτει, εκτός των άλλων, πως οι αμερικανικοί σχεδιασμοί προβλέπουν πολυετή εγκατάσταση στρατιωτικών δυνάμεων (και) στο Αφγανιστάν.

Τα πράγματα (περί πολέμου και χρήματος) αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν αν έχουμε κατά νου πως τις στρατιωτικές υποδομές στις κατακτημένες χώρες , όπως το Ιράκ και το Αφγανιστάν, τις αναλαμβάνουν ως εργολαβία ιδιωτικές (αμερικανικές κατά κύριο λόγο) εταιρείες. Για την προστασία τους, οι εν λόγω εταιρείες μισθώνουν τις υπηρεσίες ιδιωτικών στρατών… Συνοψίζοντας, η πραγματικότητα διαμορφώνεται ως εξής. Για κάθε 1 αμερικανό στρατιώτη που υπάρχει σήμερα στο Ιράκ, αντιστοιχεί ένας (και κάτι) μισθοφόρος υπάλληλος κάποιας εταιρείας. Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος, οι μισθοφόροι- υπάλληλοι ιδιωτικών εταιρειών στο Ιράκ είναι 180.000 και οι άνδρες του αμερικανικού στρατού φτάνουν τις 150.000! Πως θα εξελιχθούν τα πράγματα στο Αφγανιστάν, εύκολα μπορεί να το προβλέψει κανείς αν λάβει υπόψη του ότι οι μισθοφόροι που ήδη έχουν αναπτυχθεί σε αυτή τη χώρα, ξεπερνούν τις 70. 000. Οσος δηλαδή είναι και ο συνολικός στρατός που έχει αναπτύξει μέχρι τώρα το ΝΑΤΟ σε αυτή τη χώρα!

Ο τζίρος της ιδιωτικοποίησης του πολέμου ξεπερνά τα 50 δισεκατομμύρια δολάρια. Τα χρήματα αυτά που εγγράφονται στον προϋπολογισμό του αμερικανικού κράτους τα ξεκοκαλίζουν 3-4 μεγάλες εταιρείες. Αυτές οι εταιρείες (ανάμεσά τους και η Χαλιμπάρτον, ιδιοκτησίας του πρώην αντιπρόεδρου Τσένι) διεκδικούν ολοένα και μεγαλύτερα κονδύλια από τον αμερικανικό προϋπολογισμό. Είναι, ωστόσο, προφανές, πως η αύξηση του κύκλου εργασιών των εν λόγω επιχειρήσεων, προϋποθέτει νέους και ολοένα μεγαλύτερους πολέμους…Πέραν τούτων, υπάρχει μια ακόμη ανησυχητική διαπίστωση: Σύμφωνα με μελέτες Αμερικανών ειδικών , η ιδιωτική στρατιωτική «βιομηχανία» έχει διασυνδεθεί σε τέτοιον βαθμό στον πολεμικό μηχανισμό της χώρας, που ο στρατός τηςαμερικανικής αυτοκρατορίας δεν είναι σε θέση να κινηθεί χωρίς την υποστήριξη των ιδιωτικών εταιριών…

Την ίδια στιγμή εντός Αμερικής, εκατομμύρια άνθρωποι, στερούνται ασφαλιστικών δικαιωμάτων, δεν έχουν ιατροφαρμακευτική κάλυψη, είναι άνεργοι, τρέφονται από την πρόνοια σε συσσίτια! Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι ιδιωτικές στρατιωτικές εταιρίες μπορούν να έχουν στη διάθεσή τους εκατοντάδες χιλιάδες πιθανούς μισθοφόρους– λεγεωνάριους για τους τωρινούς και μελλοντικούς πολέμους της αυτοκρατορίας. Πόσο άραγε να διαφέρει ο σημερινός αμερικανο-μεξικανός μισθοφόρος που πολεμά στο Αφγανιστάν, από τον Γαλάτη λεγεωνάριο- μισθοφόρο της αυτοκρατορικής Ρωμαικής παρακμής…;

Ο Ομπάμα και η κυβέρνησή του, αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την παρακμή της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Στέκονται ακίνητοι δεμένοι πισθάγκωνα στο άρμα των συμφερόντων του πολέμου: Πολεμικές βιομηχανίες, ιδιωτικοί στρατοί, η κλίκα του πετρελαίου, το τραστ της φαρμακευτικής βιομηχανίας και των ασφαλιστικών εταιριών… Αυτοί κυβερνούν στην Αμερική, τον κόσμο…

Θεατές των πολέμων

Επειδή πολύ σύντομα θα ακούμε για τη νέα (πολεμική) προσπάθεια «εκδημοκρατισμού και σταθεροποίησης» του Αφγανιστάν από τις δυνάμεις των Αμερικανών και των συμμάχων τους στο ΝΑΤΟ, καλό θα είναι να ρίξουμε μια ματιά σε κάποιους αριθμούς που περιγράφουν τις συνέπειες ενός άλλου πολέμου που ξεκίνησε πριν έξι χρόνια.

Σήμερα, έξι χρόνια μετά από την επίθεση και την κατάληψη του Ιράκ, υπάρχουν κάποιοι «αξιόπιστοι στατιστικοί δείκτες». Κατ αρχήν ο πόλεμος, παρά τα όσα υποσχέθηκαν αυτοί που τον κήρυξαν, δεν έφερε ούτε τη δημοκρατία ούτε τη σταθερότητα σ αυτή τη χώρα. Το Ιράκ σήμερα, είναι ουσιαστικά τριχοτομημένο. Ο αμερικανικός στρατός κατοχής εποπτεύει, υποθάλπει και αξιοποιεί τις τριβές μεταξύ των Κούρδων του βορρά, των σηιτών του νότου και των σουνιτών έχοντας με αυτόν τον τρόπο βάλει στο χέρι τα μεγαλύτερα και φτηνότερα σε κόστος εξόρυξης κοιτάσματα πετρελαίου του κόσμου. Ο στόχος, λοιπόν, επιτεύχθηκε. Με τι κόστος όμως!..

Οι αρμόδιες υπηρεσίες του ΟΗΕ υπολογίζουν σε 4,5 εκατομμύρια (ένας στους έξι επί του συνολικού πληθυσμού της χώρας) τους ιρακινούς που εγκατέλειψαν τις εστίες τους. Οι μισοί από αυτούς έχουν «αποδράσει» από το Ιράκ και ζουν σε άλλες χώρες ως πρόσφυγες. Μόνο 5% από αυτούς τόλμησαν την περασμένη χρονιά να κάνουν μια προσπάθεια για να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Ο πόλεμος αυτός έχει μέχρι τώρα στοιχίσει τη ζωή σε περισσότερα από 1,3 εκατομμύρια Ιρακινούς. Σύμφωνα με τα ελάχιστα στοιχεία που έχει στη διάθεσή της η «αμερικανοντυμένη» κυβέρνηση του Ιράκ, οι χήρες στη χώρα εξ αιτίας του πολέμου ξεπερνούν το 1 εκατομμύριο. Πέντε εκατομμύρια είναι τα ορφανά παιδιά! Σύμφωνα με στοιχεία της Unicef η κατάσταση στις περισσότερες επαρχίες του Ιράκ συνοψίζεται ως εξής: Λιγότερο από το 40% των νοικοκυριών έχει πρόσβαση σε καθαρό νερό. Ακόμη μικρότερη είναι η πρόσβαση στις στοιχειώδεις υποδομές του συστήματος υγείας. Περισσότερο από το 40% των παιδιών στη Βασόρα και πάνω από 70% στη Βαγδάτη δεν έχουν τη δυνατότητα να πάνε σχολείο. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ένας στους δύο Ιρακινούς έχει βιώσει την απώλεια συγγενικού του προσώπου!

Αν θα μπορούσαμε να αισθανθούμε το περιεχόμενο αυτών των αριθμών, τότε ίσως αντιλαμβανόμασταν τι ακριβώς σημαίνει πόλεμος και πως καμία σχέση δεν έχει με αυτό που φτάνει ως «αποστειρωμένη» εικόνα στους δέκτες των τηλεοράσεών μας. Ο πόλεμος, όσο κι αν θέλουμε να το ξεχνούμε, είναι κάτι πολύ περισσότερο από πολιτική (με άλλα μέσα) και παιχνίδια στην παγκόσμια σκακιέρα, για ένα πολύ απλό λόγο: Τρέφεται με αίμα. Για αυτό το λόγο ίσως, έχουμε οι άνθρωποι την τάση να αποστρέφουμε το βλέμμα μας από την ουσία του πολέμου: Τη δυστυχία, την καταστροφή, το θάνατο. Καθώς το αίμα που χύνεται σε «εξωτικά» και «μακρινά» μέρη όπως το Ιράκ δεν μας αφορά άμεσα, αντιμετωπίζουμε απαθείς το θάνατο και την καταστροφή ως μια στατιστική καταμέτρηση. Σε αυτήν μας την απάθεια στηρίζονται , κάθε φορά, αυτοί που οργανώνουν, σχεδιάζουν και εν τέλει εξαπολύουν τον επόμενο πόλεμο.

Με την ίδια απάθεια ( ίσως και άγνοια) που διαβάζουμε τους αριθμούς των νεκρών ανθρώπων στο μέτωπο του Ιράκ, παρακολουθούμε αυτόν τον καιρό ανακοινώσεις, αποφάσεις και κινήσεις που δημιουργούν με μαθηματική ακρίβεια τα επόμενα πολεμικά μέτωπα στο Αφγανιστάν. Ειδήσεις όπως, «ο διπλασιασμός των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν», εκκλήσεις της Ουάσιγκτον στους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ για «συνεισφορά στρατιωτικών δυνάμεων» και οι αμερικανορωσικοί καβγάδες για «γραμμές ανεφοδιασμού μέσω του Κιργιστάν» περνούν –αν περνούν καν- μπροστά μας απαρατήρητες. Σαν τους αριθμούς που θα μετρούν τους νεκρούς του επόμενου πολέμου…