Σπασμένη βιτρίνα

Οι κοινωνίες της «αφθονίας» έχουν θεοποιήσει τη βιτρίνα. Σε μια βιτρίνα καλοφωτισμένα καταναλωτικά αγαθά και πρότυπά προσφέρονται και επί πιστώσει. Οταν εξαντληθεί και η πίστωση όμως μόνο η τζαμαρία στέκει ανάμεσα στην «αφθονία» και τον αποκλεισμένο από το καταναλωτικό όνειρο. Και οι τζαμαρίες σπάζουν πολύ εύκολα…

Οι νέοι, όχι μόνο στην Ελλάδα, (δι)αισθάνονται πως ο κόσμος αλλάζει και μάλιστα με έναν τρόπο που οι δυτικές κοινωνίες ολοένα και περισσότερο αδυνατούν να ικανοποιήσουν όχι μόνο την καταναλωτική βουλιμία αλλά και τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις (παιδία, εργασία) προς τους πολίτες τους. Ειδικά τους νέους. Ας ρίξουμε μια ματιά, σε αυτήν την αλλαγή, στο «σκοτεινό» μέλλον. Οι παγκόσμιες δημογραφικές τάσεις περιγράφουν μια κοσμογονία αλλαγών οι οποίες θα διαμορφώσουν τη φυσιογνωμία του κόσμου μας μέχρι το 2025. Σε περισσότερες από 50 χώρες ο πληθυσμός θα αυξηθεί κατά 1/3 και σε κάποιες περιπτώσεις κατά 2/3. Οι χώρες με πληθυσμιακή έκρηξη βρίσκονται στην υποσαχαρική Αφρική, στη Μέση Ανατολή και την Ασία .Ανάμεσα στο 2009 και 2025 ο παγκόσμιος πληθυσμός θα αυξηθεί κατά 1,2 δισεκατομμύρια. Δηλαδή, από 6.8 στα 8 δις.
Η πλούσια Δύση αντίθετα (ΕΕ .Ιαπωνία, ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία, Ν. Ζηλανδία) θα συνεισφέρει στην παγκόσμια αύξηση του πληθυσμού μέχρι το 2025 λιγότερο από 3% . Το υπόλοιπό 97% θα καλυφθεί από Αφρική Ασία. Μέχρι το 2025 λιγότερο από 16% του παγκόσμιου πληθυσμού θα ζει στη Δύση (το 2009 ήταν 18% και το 1980 24%). Μέχρι το 2025, οι περισσότερες χώρες της Ευρώπης και η Ιαπωνία αναμένεται να δουν τον πληθυσμός τους να μειώνεται σε διάφορα ποσοστά που φτάνουν μέχρι και το 10% (Ρωσία, Ουκρανία) . Μέχρι το 2025 θα παρατηρηθεί ένα πρωτόγνωρο χάσμα μεταξύ των χωρών με «γερασμένο» πληθυσμό και άλλων με «νεαρό». Στις «γερασμένες» και κατά κανόνα πλούσιες χώρες κατατάσσονται αυτές που ο πληθυσμός τους, κάτω των 30 ετών, είναι λιγότερος από το 1/3 του συνολικού. «Νέες χώρες» χαρακτηρίζονται αυτές που ο πληθυσμός κάτω των 30 ετών αντιπροσωπεύει το 60% του συνολικού.

Οι ανεπτυγμένες χώρες με ελάχιστες εξαιρέσεις (ΗΠΑ) έχουν φτάσει σε ένα δημογραφικό ακρότατο σημείο. Σήμερα 7 στους 10 ανθρώπους είναι σε ηλικία (μεταξύ 15 -64) που οι άνθρωποι παραδοσιακά εργάζονται. Αυτός ο αριθμός ποτέ δεν ήταν τόσο υψηλός και ούτε πρόκειται να ξαναεμφανιστεί στους στατιστικούς δείκτες. Σε κάθε αναπτυγμένη χώρα θα αλλάξει ο λόγος μεταξύ αυτών που εργάζονται και των συνταξιούχων. Σήμερα για κάθε συνταξιούχο έχουμε 4 εργαζόμενους, ενώ το 2025 θα έχουμε για κάθε συνταξιούχο 3 εργαζόμενους ή και λιγότερο. Στην Ιαπωνία το 2025 για κάθε συνταξιούχο θα αντιστοιχούν 2 εργαζόμενοι .Ανάλογη είναι η κατάσταση στην Ευρώπη (και την Ελλάδα)
Για να αντιμετωπιστούν τα οικονομικά συνεπακόλουθα τη γήρανσης του πληθυσμού των αναπτυγμένων ευρωπαϊκών χωρών ο μόνος τρόπος είναι να διπλασιαστεί ή να τριπλασιαστεί ο αριθμός των μεταναστών που καταλαμβάνουν θέσεις εργασίας στην Ευρώπη. Μέχρι το 2025 περισσότερο από το 15% του πληθυσμού όλων των ευρωπαϊκών κρατών θα είναι μη ευρωπαίοι μετανάστες, οι οποίοι θα μεταφέρουν μαζί τους και τη δημογραφική τους δυναμική (περισσότερες γεννήσεις) . Δηλαδή θα αυξάνονται αισθητά πιο γρήγορα από τους γηγενείς…
Το αδιέξοδο, λοιπόν, της γερασμένης μας κοινωνίας αποτυπώνεται δραματικά και εύγλωττα. Από την μια πλευρά η ανάγκη της να αναζωογονηθεί και να εμπλουτιστεί με το δυναμικό των μεταναστών. Από την άλλη η μυωπία της που αδυνατεί να δει πως έξω από τις βιτρίνες υπάρχουν ολοένα και λιγότεροι πελάτες…

μαύρα μεσάνυχτα

τα παιδιά με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα φέρνουνε μηνύματα για μια αγάπη που χα...

Είμαστε (εμείς οι μεγάλοι) βαθιά νυχτωμένοι. Αλλοι βολεμένοι, οι περισσότεροι υποταγμένοι, τα «δώσαμε όλα» για την καριέρα, το δάνειο, το εξοχικό, την οθόνη πλάσμα, τα γκούτσι, και τις …γκουρμέ (ο θεός να τις κάνει) συνευρέσεις μας . Δε βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας, δεν είμαστε σε θέση να δούμε τα ίδια μας τα παιδιά, ούτε την οργή τους.

Αποχαυνωμένοι από το life style (ή τον αδυσώπητο αγώνα για το μεροκάματο) αρκούμαστε στο πολιτικό κουτσομπολιό, τυφλοί, παγιδευμένοι στους φαύλους κύκλους μας απορούμε για τα αυτονόητα. Αδυνατούμε να καταλάβουμε γιατί οι γιοι και οι κόρες μας είναι στους δρόμους. Έχοντας χάσει την επαφή μαζί τους, αδυνατούμε να κατανοήσουμε ακόμη και τα απλούστερα: πως τα κατάφεραν να επικοινωνήσουν, να συνεννοηθούν και να κατέβουν στους δρόμους στις πόλεις σε όλη την Ελλάδα, λίγες ώρες μόλις μετά τη δολοφονία του 16χρονου μαθητή. Κι αφού δεν καταλαβαίνουμε φτιάχνουμε τα οικία και βολικά παραμύθια συνομωσίας περί «σκοτεινών κέντρων που απεργάζονται την αποσταθεροποίηση»…

Η αδυναμία (ημών των μεγάλων) να καταλάβουμε το πως αστραπιαία κινητοποιήθηκαν οι πιτσιρικάδες χωρίς μάλιστα να έχουν ανάγκη κομματικούς μηχανισμούς καθοδηγήσεις και καπέλα εξηγείται από την βαθύτατη άγνοιά μας για τις δυνατότητες της νέας τεχνολογίας. Η αδυναμία μας να κατανοήσουμε την οργή τους απλά επιβεβαιώνει ότι είμαστε «καμένοι» και πολύ μακριά από τα δικά μας νεανικά όνειρα.

Η δολοφονία του Αλέξανδρου πέρασε αστραπιαία στο Διαδίκτυο . Μέσα σε 24 ώρες ξεπέρασαν τα 100.000 μέλη οι ομάδες που δημιουργήθηκαν στο διαδικτυακό χώρο κοινωνικής δικτύωσης Facebook. Ανάλογη εικόνα και στα blogs όπου χιλιάδες νέοι άνθρωποι γράφουν για να διαμαρτυρηθούν για την αστυνομική βία και την αδιαφορία του κράτους ημών των μεγάλων για τα δικά τους προβλήματα. Ναι, υπάρχουν blogs που δεν εξαντλούνται στην ανακύκλωση των πολιτικών- κοινωνικών – καλλιτεχνικών κουτσομπολιών, που δεν κάνουν εκβιασμούς, που δεν καρφώνουν, ρουφιανεύουν απειλούν συκοφαντούν. Υπάρχουν blogs που δεν περιορίζονται στο στενό κύκλο «πέριξ της Ιερουσαλήμ» της εξουσίας όπου ανώνυμοι δημοσιογράφοι αυτοικανοποιούνται με το χέρι, κατά κανόνα, απλωμένο έτοιμο να αρπάξει ότι περισσεύει από τις μεγάλες και μικρές μοιρασιές…

Μεγαλύτερη, ωστόσο, από την τεχνική μας αδυναμία να κατανοήσουμε τους τρόπους επικοινωνίας και κινητοποίησης των νέων, είναι η άγνοιά μας γύρω από την οργή τους. Δεν μπορούμε να αντέξουμε ότι εμείς είμαστε οι υπεύθυνοι για αυτήν την οργή. Εμείς συμβάλαμε στη δημιουργία ενός κόσμου που δε χωρά τα παιδιά μας.

Πως να χωρέσει ένα παιδί σε έναν κόσμο που ακούσει ότι κυκλοφορούν εκατομμύρια ευρώ σε βαλίτσες για δωροδοκίες και σκοτεινές συναλλαγές, πως οι δωροδοκούντες και δωρολήπτες καλύπτονται πίσω από δαιδαλώδεις νομοθεσίες και ξεκουράζονται σε παράκτια ακίνητά τους , πως στη φυλακή στοιβάζονται μόνο όσοι δεν έχουν χρήματα για καλό δικηγόρο. Πως να μην είναι οι νέοι οργισμένοι σε έναν κόσμο που τα συνταγματικά δικαιώματά τους στην μόρφωση και στην εργασία ξηλώνονται μέρα τη μέρα με νέα νομοθετήματα και πρακτικές; Γιατί να μην είναι οργισμένοι οι νέοι που για να εξασφαλίσουν μια δουλειά απαιτούνται διαπιστευτήρια υποταγής και νομιμοφροσύνης. Πως να μην είναι οργισμένος ο κάθε νέος που ακούει πως πρέπει να ζήσει , αν βρει δουλειά, με 700 ευρώ το πολύ…

Τι κάνουμε εμείς οι μεγάλοι για τα παιδιά μας; Φροντίζουμε να εξασφαλιστεί και θεσμικά- νομοθετικά η υποταγή τους. Στην Αμερική για παράδειγμα (αυτοί πράγματι βλέπουν μπροστά) έχουν ήδη νομοθετήσει προ μηνός την δημιουργία στρατιωτικής δύναμης 20.000 ανδρών η οποία θα είναι υπό τις διαταγές του προέδρου και επιφορτισμένοι με την αποκατάσταση της τάξης στις αμερικανικές πόλεις. Είναι προφανές ότι το αμερικανικό κράτος προετοιμάζεται να αντιμετωπίσει την οργή των ανθρώπων που το σύστημα τους έχει πετάξει έξω. Την ίδια πρακτική ακολουθούν τα ευρωπαικά κράτη που αξιοποιούν τη νέα τεχνολογία για τη διάλυση συγκεντρώσεων και την καταστολή: Μη θανατηφόρα όπλα, προβολείς αλογόνου, συσκευές εκπομπής ήχων υψηλής συχνότητας, όλα για την αποτροπή και τη διάλυση των συγκεντρώσεων.

Υπάρχουν ακόμη πιο «προωθημένες» σκέψεις και προσπάθειες για να … συνετίσουμε τους νέους. Η επιτροπή Βαρινάρ στη Γαλλία, για παράδειγμα προτείνει μεταξύ άλλων μια νομοθεσία η οποία επιτρέπει τον εγκλεισμό στη φυλακή παιδιών μέχρι δώδεκα ετών!!!

Ομως, οι οργισμένες φωνές των παιδιών μας ακούγονται πιο δυνατά από τις νομοθεσίες μας και τα περίστροφα των «πραιτόρων» μας. Θα μας βγάλουν, άραγε, από το βαθύ ύπνο μας;