αμερικανική… υποχώρηση

Η ανάγκη για έναν «καινούργιο κόσμο» προκύπτει επιτακτική καθώς η κρίση υπονομεύει τις σταθερές με τις οποίες πορεύονταν η ανθρωπότητα τα τελευταία πενήντα χρόνια. Κάποιοι ωστόσο (για την ακρίβεια οι Αμερικανοί που είχαν το πάνω χέρι ) δεν είναι διατεθειμένοι να παραδώσουν τα σκήπτρα της κυριαρχίας τους. Προσπαθούν να μας «παραμυθιάσουν» ότι δημιουργούν μια νέα παγκόσμια κατάσταση ανακατεύοντας απλώς τα δοκιμασμένα υλικά του παρελθόντος. Μπορεί όμως να δημιουργηθεί ένας νέος κόσμος με παλιά υλικά;

Το ΝΑΤΟ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι δυο από τα βασικά και παλιότερα υλικά του κόσμου που γνωρίσαμε. Πρόκειται για θεσμούς- βραχίονες της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Μέσω του ΝΑΤΟ οι ΗΠΑ επέκτειναν τη στρατιωτική τους παρουσία. Μέσω του ΔΝΤ ρύθμιζαν την παγκόσμια οικονομία σύμφωνα με τα συμφέροντά τους. Η Ουάσιγκτον προφανώς, θα πράξει κάθε τι δυνατό για να διατηρήσει ζωντανούς και υπό την εποπτεία της τους θεσμικούς βραχίονες (ΝΑΤΟ- ΔΝΤ) ελέγχου του κόσμου. Η πρώτη εμφάνιση του Ομπάμα στην Ευρώπη, προ δεκαημέρου, περιγράφει επ ακριβώς την προσπάθεια της νέας αμερικανικής κυβέρνησης για να δοθεί το φιλί της ζωής τους θεσμούς (ΝΑΤΟ- ΔΝΤ) που είναι απαραίτητοι για την διαιώνιση της αμερικανικής ισχύος. Με άλλα λόγια η Αμερική προσπαθεί με κάθε τρόπο να «σταματήσει το χρόνο», να «παγώσει» την εικόνα , εκεί ακριβώς που φωτίζεται η παγκόσμια κυριαρχία της.

Προ δεκαημέρου λοιπόν, στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ ο Ομπάμα συνέχισε την προσπάθεια αναζήτησης λόγου ύπαρξης της συμμαχίας. Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν στον οποίο το ΝΑΤΟ είναι ήδη μπλεγμένο, χρησιμοποιείται από την Ουάσιγκτον για να κρατά «δεμένους» τους απρόθυμους Ευρωπαίους στο αμερικανικό στρατιωτικό άρμα. Για πόσο όμως;

Τα ίδια πάνω κάτω ισχύουν και με την προσπάθεια του Ομπάμα κατά τη Σύνοδο του G-20 (της ομάδας των 20 ισχυρότερων οικονομιών του κόσμου) που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο μια μέρα πριν τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ. Ο Αμερικανός πρόεδρος κατάφερε να «σώσει την παρτίδα» πετυχαίνοντας την χρηματοδότηση του ΔΝΤ (δηλαδή του αμερικανικού οικονομικού βραχίωνα) μέσω του οποίου θα γίνουν οι παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης. Οι σθεναρές επιφυλάξεις, οι όροι και κάποιες τολμηρές προτάσεις (να πάψει το δολάριο να είναι το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα) κάποιων από τους υπόλοιπους του G- 20, δείχνουν ότι οι μέρες του αμερικανικού «αποφασίζουμε με διατάζουμε» έχουν ολοκληρωθεί.

Οι στρατιές των επιτελών της αμερικανικής κυβέρνησης (κυβερνητικοί παράγοντες, μυστικές υπηρεσίες, πανεπιστημιακά και άλλα ερευνητικά κέντρα) γνωρίζουν πως η αυτοκρατορία βρίσκεται έξω από τα όρια της ισχύος της και είναι υποχρεωμένη να αναδιπλωθεί. Η νέα αμερικανική κυβέρνηση προσπαθεί αυτή η αναδίπλωση (κατ άλλους οπισθοχώρηση) να πραγματοποιηθεί «αργά» και συντεταγμένα. Πολλοί θεωρητικοί των Διεθνών Σχέσεων (ανάμεσά τους και Αμερικανοί) έχουν ήδη προβλέψει και περιγράψει τη μακρά διαδικασία του τέλους της αμερικανικής παγκόσμιας ηγεμονίας. Πρόκειται όμως,για μια μακροχρόνια διαδικασία η οποία θα θυμίζει σκληρές μάχες «οπισθοφυλακής»…

Μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα, οι προσπάθειες «ανασυγκρότησης» της αμερικανικής αυτοκρατορίας φαίνονται σαν τις απελπισμένες προσπάθειες των μεσήλικων ή γηραιών κυριών (ή κυρίων) να επανορθώσουν τις φθορές που προκαλεί στις σάρκες τους το πέρασμα του χρόνου. Η κοσμητική ιατρική έχει τη δυνατότητα να ικανοποιήσει την ανθρώπινη ματαιοδοξία και να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση της παράτασης της νεότητας.

…Ομως, τελικά, ο χρόνος παραμένει ανίκητος και στο διάβα του δεν υποκύπτει μόνο η ανθρώπινη σάρκα. Υποκύπτουν και αυτοκρατορίες.

Θεατές των πολέμων

Επειδή πολύ σύντομα θα ακούμε για τη νέα (πολεμική) προσπάθεια «εκδημοκρατισμού και σταθεροποίησης» του Αφγανιστάν από τις δυνάμεις των Αμερικανών και των συμμάχων τους στο ΝΑΤΟ, καλό θα είναι να ρίξουμε μια ματιά σε κάποιους αριθμούς που περιγράφουν τις συνέπειες ενός άλλου πολέμου που ξεκίνησε πριν έξι χρόνια.

Σήμερα, έξι χρόνια μετά από την επίθεση και την κατάληψη του Ιράκ, υπάρχουν κάποιοι «αξιόπιστοι στατιστικοί δείκτες». Κατ αρχήν ο πόλεμος, παρά τα όσα υποσχέθηκαν αυτοί που τον κήρυξαν, δεν έφερε ούτε τη δημοκρατία ούτε τη σταθερότητα σ αυτή τη χώρα. Το Ιράκ σήμερα, είναι ουσιαστικά τριχοτομημένο. Ο αμερικανικός στρατός κατοχής εποπτεύει, υποθάλπει και αξιοποιεί τις τριβές μεταξύ των Κούρδων του βορρά, των σηιτών του νότου και των σουνιτών έχοντας με αυτόν τον τρόπο βάλει στο χέρι τα μεγαλύτερα και φτηνότερα σε κόστος εξόρυξης κοιτάσματα πετρελαίου του κόσμου. Ο στόχος, λοιπόν, επιτεύχθηκε. Με τι κόστος όμως!..

Οι αρμόδιες υπηρεσίες του ΟΗΕ υπολογίζουν σε 4,5 εκατομμύρια (ένας στους έξι επί του συνολικού πληθυσμού της χώρας) τους ιρακινούς που εγκατέλειψαν τις εστίες τους. Οι μισοί από αυτούς έχουν «αποδράσει» από το Ιράκ και ζουν σε άλλες χώρες ως πρόσφυγες. Μόνο 5% από αυτούς τόλμησαν την περασμένη χρονιά να κάνουν μια προσπάθεια για να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Ο πόλεμος αυτός έχει μέχρι τώρα στοιχίσει τη ζωή σε περισσότερα από 1,3 εκατομμύρια Ιρακινούς. Σύμφωνα με τα ελάχιστα στοιχεία που έχει στη διάθεσή της η «αμερικανοντυμένη» κυβέρνηση του Ιράκ, οι χήρες στη χώρα εξ αιτίας του πολέμου ξεπερνούν το 1 εκατομμύριο. Πέντε εκατομμύρια είναι τα ορφανά παιδιά! Σύμφωνα με στοιχεία της Unicef η κατάσταση στις περισσότερες επαρχίες του Ιράκ συνοψίζεται ως εξής: Λιγότερο από το 40% των νοικοκυριών έχει πρόσβαση σε καθαρό νερό. Ακόμη μικρότερη είναι η πρόσβαση στις στοιχειώδεις υποδομές του συστήματος υγείας. Περισσότερο από το 40% των παιδιών στη Βασόρα και πάνω από 70% στη Βαγδάτη δεν έχουν τη δυνατότητα να πάνε σχολείο. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ένας στους δύο Ιρακινούς έχει βιώσει την απώλεια συγγενικού του προσώπου!

Αν θα μπορούσαμε να αισθανθούμε το περιεχόμενο αυτών των αριθμών, τότε ίσως αντιλαμβανόμασταν τι ακριβώς σημαίνει πόλεμος και πως καμία σχέση δεν έχει με αυτό που φτάνει ως «αποστειρωμένη» εικόνα στους δέκτες των τηλεοράσεών μας. Ο πόλεμος, όσο κι αν θέλουμε να το ξεχνούμε, είναι κάτι πολύ περισσότερο από πολιτική (με άλλα μέσα) και παιχνίδια στην παγκόσμια σκακιέρα, για ένα πολύ απλό λόγο: Τρέφεται με αίμα. Για αυτό το λόγο ίσως, έχουμε οι άνθρωποι την τάση να αποστρέφουμε το βλέμμα μας από την ουσία του πολέμου: Τη δυστυχία, την καταστροφή, το θάνατο. Καθώς το αίμα που χύνεται σε «εξωτικά» και «μακρινά» μέρη όπως το Ιράκ δεν μας αφορά άμεσα, αντιμετωπίζουμε απαθείς το θάνατο και την καταστροφή ως μια στατιστική καταμέτρηση. Σε αυτήν μας την απάθεια στηρίζονται , κάθε φορά, αυτοί που οργανώνουν, σχεδιάζουν και εν τέλει εξαπολύουν τον επόμενο πόλεμο.

Με την ίδια απάθεια ( ίσως και άγνοια) που διαβάζουμε τους αριθμούς των νεκρών ανθρώπων στο μέτωπο του Ιράκ, παρακολουθούμε αυτόν τον καιρό ανακοινώσεις, αποφάσεις και κινήσεις που δημιουργούν με μαθηματική ακρίβεια τα επόμενα πολεμικά μέτωπα στο Αφγανιστάν. Ειδήσεις όπως, «ο διπλασιασμός των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν», εκκλήσεις της Ουάσιγκτον στους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ για «συνεισφορά στρατιωτικών δυνάμεων» και οι αμερικανορωσικοί καβγάδες για «γραμμές ανεφοδιασμού μέσω του Κιργιστάν» περνούν –αν περνούν καν- μπροστά μας απαρατήρητες. Σαν τους αριθμούς που θα μετρούν τους νεκρούς του επόμενου πολέμου…

ξεκινά πόλεμο ο Ομπάμα

Οι πρώτες ουσιαστικές αποφάσεις του Ομπάμα για την αμερικανική εξωτερική πολιτική οδηγούν στην κλιμάκωση (στο Αφγανιστάν) και την εξάπλωση (στο Πακιστάν) ενός ακόμη πολέμου. Ας δούμε το «πώς» και το «γιατί».

προς το ...μετωπο

Οι Ταλιμπάν υπήρξαν στενοί σύμμαχοι των ΗΠΑ. Εκπαιδεύτηκαν, εξοπλίστηκαν και χρηματοδοτήθηκαν από τους Αμερικανούς , προκειμένου να αντιμετωπίσουν το Σοβιετικό στρατό που φιλοδοξούσε να ελέγξει το Αφγανιστάν. Οι στενοί δεσμοί των Αμερικανών με τους Ταλιμπάν, που τελικά επικράτησαν μετά την έξοδο των σοβιετικών, ενισχύθηκαν και από κάποια επιχειρηματικά σχέδια δύο γιγάντων της αμερικανικής πετρελαιοβιομηχανίας, της Chevron και της Unocal. Οι εν λόγω εταιρίες σχεδίαζαν να κατασκευάσουν αγωγούς μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου της Κασπίας, στο Καράτσι του Πακιστάν και στην Ινδία, μέσω του εδάφους του Αφγανιστάν. Μόλις τρεις μήνες πριν τα χτυπήματα στους δίδυμους πύργους η αμερικανική κυβέρνηση είχε προσφέρει βοήθεια 40 εκατομμυρίων δολαρίων στο καθεστώς των Ταλιμπάν, υπογραμμίζοντας τη σχέση συνεργασίας των δύο πλευρών. Αυτή η σχέση κατέρρευσε όταν, με τη συμβουλή του Οσάμα Μπιν Λάντεν, οι Ταλιμπάν συμφώνησαν για την κατασκευή των αγωγών με ένα κονσόρτσιουμ εταιριών από την Αργεντινή, αφήνοντας τις αμερικανικές εταιρίες έξω από τη χοντρή δουλειά. Το τι ακολούθησε είναι γνωστό. Η Αργεντινή ακόμη δεν έχει συνέλθει από την οικονομική κατάρρευση και το Αφγανιστάν είναι υπό στρατιωτική κατοχή.

Την περασμένη Πέμπτη δύο μόλις μέρες μετά την ορκωμοσία του ο Ομπάμα σε παρατηρήσεις του προς το αμερικανικό υπουργείο εξωτερικών σημειώνει ότι «η παγκόσμια ασφάλεια απειλείται από την κατάσταση στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν όπου βρίσκεται το κεντρικό μέτωπο της μάχης κατά της τρομοκρατίας». Την ίδια μέρα σε επιστολή του προς τον ΓΓ του ΝΑΤΟ, η οποία διαβιβάστηκε σε όλες τις χώρες μέλη της συμμαχίας, ο Ομπάμα υπογράμμισε την αμερικανική απόφαση να… αναμορφώσει το Αφγανιστάν και υπενθύμισε εμμέσως πλην σαφώς στους συμμάχους τις υποχρεώσεις τους. Η αναμόρφωση του Αφγανιστάν, προφανώς γίνεται δια της βίας των όπλων, καθώς στις 70.000 άνδρες πού ήδη βρίσκονται εκεί υπό την ομπρέλα του ΝΑΤΟ η νέα αμερικανική κυβέρνηση έχει ανακοινώσει ότι θα προσθέσει 30.000 Αμερικανούς στρατιώτες ακόμη. Ανάλογη συνεισφορά απαιτεί ο Ομπάμα και από τους συμμάχους.
Η νέα αμερικανική κυβέρνηση ετοιμάζει ευρείας κλίμακας πολεμική εμπλοκή στο Αφγανιστάν και στο βόρειο Πακιστάν και για το λόγο αυτό έχει ήδη ξεκινήσει τη δημιουργία ενός δεύτερου δρόμου ανεφοδιασμού των ΝΑΤΟικών δυνάμεων που είναι ανεπτυγμένες εκεί. Ο ανεφοδιασμός μέσω Πακιστάν δεν κρίνεται πια ούτε επαρκής ούτε ασφαλής, καθώς όπως είπαμε το βόρειο Πακιστάν αντιμετωπίζεται από το ΝΑΤΟ ως περιοχή επιχειρήσεων κατά των τρομοκρατών. Ετσι λοιπόν, οι ΗΠΑ ενισχύουν τις υποδομές που διαθέτουν στο Τατζικιστάν, το Καζακστάν, το Τουρκμενιστάν, και το Κιργιστάν, για να εξασφαλίσουν τον εφοδιασμό των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν. Μια ματιά στο χάρτη αρκεί για να αντιληφθεί κανείς πόσο ενοχλητική μπορεί να είναι αυτή η αμερικανική δραστηριότητα για χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα…

Ηδη, η μαριονέτα των Αμερικανών στο Αφγανιστάν (Πρόεδρος Καρζάι) τον περασμένο χρόνο υπέγραψε συμφωνία για την κατασκευή του αγωγού που επιθυμούν οι αμερικανικές εταιρείες. Το μόνο που μένει λοιπόν, είναι να καθαρίσει ο δρόμος από τους ενοχλητικούς Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και το Βόρειο Πακιστάν. Αυτή είναι η πρώτη δουλειά που ανέλαβε ο Ομπάμα και οι δυνάμεις, «προστασίας αμερικανικών αγωγών», του ΝΑΤΟ.