Go… East

Δεν είναι κάποιος ξαφνικός (και ανεξήγητος) έρωτας που οδήγησε τα βήματα του Ομπάμα στην Αγκυρα. Απλώς, το παιχνίδι στη παγκόσμια σκακιέρα μετακινείται προς ανατολάς και η νέα αμερικανική ηγεσία είναι υποχρεωμένη να «παίξει» με την Αγκυρα, και να γράψει στα παλιά της τα παπούτσια τις ελληνικές ευαισθησίες και ανησυχίες.
Η επιλογή για τις ΗΠΑ είναι αναγκαστική:Όσο κρατούσε ο ψυχρός πόλεμος η Ευρώπη ήταν το πεδίο της αντιπαράθεσης μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης οι ΗΠΑ κινούνται προς το νέο τους μεγάλο αντίπαλο, την Κίνα. Το κεντρικό πεδίο αντιπαράθεσης στην γεωπολιτική σκακιέρα , δεν είναι πλέον η Ευρώπη, αλλά η αχανής κεντρική Ασία. Η Ουάσιγκτον είναι υποχρεωμένη να αντιμετωπίσει (ελέγξει) την άνοδο της Κίνας και η Τουρκία είναι απαραίτητος κρίκος σ αυτήν την «αλυσίδα ελέγχου» που δημιουργεί η αμερικανική διπλωματική – στρατιωτική ισχύς.

Η μετακίνηση του αμερικανικού ενδιαφέροντος προς Ανατολάς, έχει ήδη εκφραστεί έμπρακτα με την αναδιάταξη (μετακίνηση) του αμερικανικού στρατού από δυτική Ευρώπη. Η υλοποίηση της αναδιάταξης των δυνάμεων ξεκίνησε από τις κυβερνήσεις Κλίντον και συνεχίστηκε με τον Μπους. Η δημιουργία βάσεων στο Κόσοβο, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και κυρίως σε χώρες της κεντρικής Ασίας (γύρω από το Αφγανιστάν) περιγράφουν σαφέστατα την αμερικανική «μεγάλη πορεία», με στόχο την «περικύκλωση» της Κίνας.

Οι αμερικανικές στρατηγικές επιδιώξεις επεξηγούν σαφέστατα τα ένθερμα λόγια του Ομπάμα για την Τουρκία κατά την επίσκεψη του σε αυτή τη χώρα: Ο αμερικανικός στρατός χρειάζεται το έδαφος της Τουρκίας προκειμένου να μπορεί να υποστηρίξει την ασφαλή παρουσία των δυνάμεών του στο έδαφος του Ιράκ. Επίσης, η αμερικανική διπλωματία χρειάζεται το δίαυλο επικοινωνίας που διατηρεί η Αγκυρα με Συρία και Ιράν. Στόχος της Ουάσιγκτον είναι να τραβήξει τη Δαμασκό (από τη Ρωσική) και τη Τεχεράνη ( από την Ρωσική και Κινεζική) σφαίρα επιρροής και να τις ρυμουλκήσει στο άρμα της..

Στις κινήσεις προς ανατολάς που πραγματοποιούνται στην παγκόσμια σκακιέρα, προφανώς, οι αμερικανοί δε βαδίζουν μόνοι τους. Και οι Ρώσοι έχουν αντιληφθεί τη σημασία της Τουρκίας στο νέο γεωπολιτικό παιχνίδι. Η Ρωσία είναι ο πρώτος ενεργειακός εταίρος της Τουρκίας. Η Τουρκία εξαρτάται κατά 65% από τον ρωσικό φυσικό αέριο και κατά 40% από το ρωσικό πετρέλαιο. Η Αγκυρα προφανώς (θα) κάνει κάθε τι δυνατό για να μην βρεθεί στην ίδια μοίρα με την Ουκρανία, την οποία η Μόσχα ελέγχει με μια της κίνηση: Κλείνοντας τις βάνες του φυσικού αερίου. Και η Μόσχα θα κάνει κάθε τι δυνατό προκειμένου να διατηρήσει αυτόν τον έλεγχο.

Η απεξάρτηση από τις διαθέσεις της Ρωσίας στον ενεργειακό τομέα αποτελεί στόχο όχι μόνο της Αγκυρας, αλλά και της ΕΕ. Οι Ευρωπαίοι που από βορά εφοδιάζονται κατά 90% από ρωσικά ενεργειακά αποθέματα «βοηθούν» την Τουρκία να μετατραπεί σε «δεξαμενή» φυσικού αερίου που δεν θα προέρχεται από τη Ρωσία. Αν οι Ευρωπαίοι προτρέπουν απλώς την Τουρκία να εξασφαλίσει πρόσθετες μη ρωσικές ποσότητες Φυσικού Αερίου, οι Αμερικάνοι την πιέζουν. Για τους Αμερικανούς η Τουρκία ως αποθηκευτικός χώρος και δρόμος αγωγών φυσικού αερίου και πετρελαίου προς τη δύση έχει τεράστια σημασία. Αρκεί το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο να μην είναι ρωσικό.

Σε ότι αφορά στην Ελλάδα αναμενόμενη και ανησυχητική συνέπεια της αμερικανικής «ανάγκης» για στενή συνεργασία με την Τουρκία θα είναι η ανοχή της Ουάσιγκτον στην επεκτατική πολιτική της Αγκυρας στο Αιγαίο

Οι μεγάλοι παίχτες ,όμως, μετακινούνται ανατολικότερα, όπου παίζεται πια το παγκόσμιο παιχνίδι ισχύος. Για κάτι «μικρολεπτομέρειες» σαν τα ελληνοτουρκικά ζητήματα που αφήνουν «άλυτα» πίσω τους δεν δίνουν δεκάρα…

αμερικανική… υποχώρηση

Η ανάγκη για έναν «καινούργιο κόσμο» προκύπτει επιτακτική καθώς η κρίση υπονομεύει τις σταθερές με τις οποίες πορεύονταν η ανθρωπότητα τα τελευταία πενήντα χρόνια. Κάποιοι ωστόσο (για την ακρίβεια οι Αμερικανοί που είχαν το πάνω χέρι ) δεν είναι διατεθειμένοι να παραδώσουν τα σκήπτρα της κυριαρχίας τους. Προσπαθούν να μας «παραμυθιάσουν» ότι δημιουργούν μια νέα παγκόσμια κατάσταση ανακατεύοντας απλώς τα δοκιμασμένα υλικά του παρελθόντος. Μπορεί όμως να δημιουργηθεί ένας νέος κόσμος με παλιά υλικά;

Το ΝΑΤΟ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι δυο από τα βασικά και παλιότερα υλικά του κόσμου που γνωρίσαμε. Πρόκειται για θεσμούς- βραχίονες της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Μέσω του ΝΑΤΟ οι ΗΠΑ επέκτειναν τη στρατιωτική τους παρουσία. Μέσω του ΔΝΤ ρύθμιζαν την παγκόσμια οικονομία σύμφωνα με τα συμφέροντά τους. Η Ουάσιγκτον προφανώς, θα πράξει κάθε τι δυνατό για να διατηρήσει ζωντανούς και υπό την εποπτεία της τους θεσμικούς βραχίονες (ΝΑΤΟ- ΔΝΤ) ελέγχου του κόσμου. Η πρώτη εμφάνιση του Ομπάμα στην Ευρώπη, προ δεκαημέρου, περιγράφει επ ακριβώς την προσπάθεια της νέας αμερικανικής κυβέρνησης για να δοθεί το φιλί της ζωής τους θεσμούς (ΝΑΤΟ- ΔΝΤ) που είναι απαραίτητοι για την διαιώνιση της αμερικανικής ισχύος. Με άλλα λόγια η Αμερική προσπαθεί με κάθε τρόπο να «σταματήσει το χρόνο», να «παγώσει» την εικόνα , εκεί ακριβώς που φωτίζεται η παγκόσμια κυριαρχία της.

Προ δεκαημέρου λοιπόν, στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ ο Ομπάμα συνέχισε την προσπάθεια αναζήτησης λόγου ύπαρξης της συμμαχίας. Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν στον οποίο το ΝΑΤΟ είναι ήδη μπλεγμένο, χρησιμοποιείται από την Ουάσιγκτον για να κρατά «δεμένους» τους απρόθυμους Ευρωπαίους στο αμερικανικό στρατιωτικό άρμα. Για πόσο όμως;

Τα ίδια πάνω κάτω ισχύουν και με την προσπάθεια του Ομπάμα κατά τη Σύνοδο του G-20 (της ομάδας των 20 ισχυρότερων οικονομιών του κόσμου) που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο μια μέρα πριν τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ. Ο Αμερικανός πρόεδρος κατάφερε να «σώσει την παρτίδα» πετυχαίνοντας την χρηματοδότηση του ΔΝΤ (δηλαδή του αμερικανικού οικονομικού βραχίωνα) μέσω του οποίου θα γίνουν οι παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης. Οι σθεναρές επιφυλάξεις, οι όροι και κάποιες τολμηρές προτάσεις (να πάψει το δολάριο να είναι το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα) κάποιων από τους υπόλοιπους του G- 20, δείχνουν ότι οι μέρες του αμερικανικού «αποφασίζουμε με διατάζουμε» έχουν ολοκληρωθεί.

Οι στρατιές των επιτελών της αμερικανικής κυβέρνησης (κυβερνητικοί παράγοντες, μυστικές υπηρεσίες, πανεπιστημιακά και άλλα ερευνητικά κέντρα) γνωρίζουν πως η αυτοκρατορία βρίσκεται έξω από τα όρια της ισχύος της και είναι υποχρεωμένη να αναδιπλωθεί. Η νέα αμερικανική κυβέρνηση προσπαθεί αυτή η αναδίπλωση (κατ άλλους οπισθοχώρηση) να πραγματοποιηθεί «αργά» και συντεταγμένα. Πολλοί θεωρητικοί των Διεθνών Σχέσεων (ανάμεσά τους και Αμερικανοί) έχουν ήδη προβλέψει και περιγράψει τη μακρά διαδικασία του τέλους της αμερικανικής παγκόσμιας ηγεμονίας. Πρόκειται όμως,για μια μακροχρόνια διαδικασία η οποία θα θυμίζει σκληρές μάχες «οπισθοφυλακής»…

Μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα, οι προσπάθειες «ανασυγκρότησης» της αμερικανικής αυτοκρατορίας φαίνονται σαν τις απελπισμένες προσπάθειες των μεσήλικων ή γηραιών κυριών (ή κυρίων) να επανορθώσουν τις φθορές που προκαλεί στις σάρκες τους το πέρασμα του χρόνου. Η κοσμητική ιατρική έχει τη δυνατότητα να ικανοποιήσει την ανθρώπινη ματαιοδοξία και να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση της παράτασης της νεότητας.

…Ομως, τελικά, ο χρόνος παραμένει ανίκητος και στο διάβα του δεν υποκύπτει μόνο η ανθρώπινη σάρκα. Υποκύπτουν και αυτοκρατορίες.