Σομαλία: Οι πραγματικοί πειρατές

Ακούμε στα ΜΜΕ για τους Σομαλούς πειρατές και για την παγκόσμια ναυτική δύναμη που τους …κυνηγά. Από τα αναλυτικά— κατά τα άλλα — ρεπορτάζ, επιμελώς απουσιάζει κάθε προσπάθεια απάντησης σε μια πολύ απλή ερώτηση: Τι τους έπιασε ξαφνικά τους Σομαλούς και το έριξαν στην πειρατεία;

Η Σομαλία είναι μια διαλυμένη χώρα. Μαζί με τη διάλυση την πείνα και το χάος τα 9 εκατομμύρια των κατοίκων της, έχουν να αντιμετωπίσουν και τις άγριες διαθέσεις των «φιλάνθρωπων» δυτικών που έχουν πέσει σαν κοράκια για να: Κλέψουν τα αποθέματα τροφής της χώρας και για να την χρησιμοποιήσουν σαν χωματερή πυρηνικών αποβλήτων. Όταν διαλύθηκε το πολιτικό σύστημα της Σομαλίας (1991) «περίεργα» ευρωπαικά πλοία άρχισαν να εμφανίζονται στις ακτές της χώρας και να ρίχνουν (παράνομα) στη θάλασσα σφραγισμένα βαρέλια. Η μόλυνση στις ακτές δεν άργησε να εμφανιστεί. Ειδικότερα το 2005 μετά το τσουνάμι εκατοντάδες από αυτά τα βαρέλια άρχισαν να ξεβράζονται στις παραλίες και πολλοί κάτοικοι άρχισαν να εμφανίζουν συμπτώματα ραδιενεργών μολύνσεων. Τα ραδιενεργά αυτά υλικά, προέρχονται κυρίως από απόβλητα ευρωπαικών βιομηχανιών και νοσοκομείων τα οποία διακινούνται μέσω της ιταλικής μαφίας η οποία αναλαμβάνει και τέτοιες δουλειές…

Ταυτόχρονα άλλα πλοία, κυρίως της ευρωπαικής βιομηχανικής αλιείας, ρημάζουν (παράνομα) τον αλιευτικό πλούτο της Σομαλίας. Οι ευρωπαίοι, λόγω της υπερεκμετάλλευσης έχουν εξαντλήσει τις ευρωπαικές θάλασσες και αναζητούν νέες. Η ευρωπαική βιομηχανία αλιείας κλέβει κάθε χρόνο από τη θάλασσα της Σομαλίας τόνο, γαρίδες αστακούς κλπ, η αξία των οποίων ξεπερνά τα 300 εκατομμύρια δολάρια. Είναι περιττό να σημειωθεί ότι οι ντόπιοι ψαράδες έχασαν το εισόδημά αλλά και την τροφή τους. Καθώς η κρατική μηχανή είναι διαλυμένη, ιδρύθηκε η Εθελοντική Ακτοφυλακή της Σομαλίας. Οι Σομαλοί ψαράδες προσπαθούν όπως μπορούν να υπερασπιστούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας τους. Καθώς, όμως στην ουσία χώρα δεν υπάρχει, δεν αντιμετωπίζονται ως εθελοντές φρουροί των ακτών, αλλά ως πειρατές.

Κοιτώντας– και βρίσκοντας αυτή τη χώρα– στο χάρτη, αρχίζει να καταλαβαίνει κανείς γιατί και πως η Σομαλία οδηγήθηκε στη διάλυση. Οι ακτές της έχουν μήκος 3300 χιλιόμετρα και απλώνονται στο καθοριστικό στρατηγικά σημείο στην ανατολική άκρη της ηπείρου (Αφρικανικό Κέρας), δίνοντας πρόσβαση στην Ερυθρά Θάλασσα, τη Διώρυγα του Σουέζ και σε θαλάσσιους εμπορικούς δρόμους ύψιστης σημασίας. Επιπρόσθετα η Σομαλία και το γειτονικό Σουδάν έχουν μπει (πριν από το 1990) στο στόχαστρο εταιρειών εξόρυξης πετρελαίου, από τις (σωστά…μαντέψατε) ΗΠΑ αλλά και την Κίνα και την Ινδία που μεθοδικά πάτησαν πόδι στην περιοχή με συμβόλαια επενδύσεων.

Η ιστορία της Σομαλίας είναι συνυφασμένη με την παρέμβαση της Δύσης στο Αφρικανικό Κέρας. Αυτή η παρέμβαση , ξεκινά με την αποικιοκρατία και συνεχίζεται με τον ανταγωνισμό των υπερδυνάμεων (ΗΠΑ – Σοβιετική Ενωση) κατά τον ψυχρό πόλεμο. Το αποτέλεσμα αυτού του παιχνιδιού των μεγάλων (για τον έλεγχο της περιοχής) ήταν οι εμφύλιοι πόλεμοι της Σομαλίας –όπως αυτοί στο Νταρφούρ και το νότιο Σουδάν—η καταστροφή, η πείνα και ο θάνατος.

Εξ αιτίας αυτού του «παιχνιδιού» το 1991 η κυβέρνηση της Σομαλίας κατέρρευσε . Πολέμαρχοι, φύλαρχοι και τοπικές μαφίες μάχονται για την επικράτηση. Οι ισλαμιστές, κατόρθωσαν να επιβάλουν μια σχετική τάξη. Αυτή η «τάξη», ωστόσο, αποκλείει την Ουάσιγκτον, η οποία συνεχίζει να υποθάλπει τον ανταγωνισμό μεταξύ των φατριών και να επιδιώκει την αστάθεια της χώρας, κρατώντας των πληθυσμό της μέσα στη φτώχεια, την πείνα και το θάνατο…

…Αν λοιπόν, οι Σομαλοί ψαράδες που προσπαθούν να επιβιώσουν με τα φουσκωτά τους και τα ρεσάλτα τους είναι πειρατές, όλοι οι υπόλοιποι που επί δεκαετίες καταληστεύουν και καταστρέφουν αυτή τη χώρα, τι είναι;

Οι ΗΠΑ «παίζουν» Τουρκία

Η σαφής αμερικανική κατεύθυνση προς τα ανατολικά και ως εκ τούτου η ανάδειξη της Τουρκίας, ως σημαντικότατου συμμάχου και στρατηγικού εταίρου της υπερδύναμης οδηγεί την ελληνική εξωτερική πολιτική ενώπιον σοβαρότατων προβλημάτων. Για την ακρίβεια, επαναφέρει με ένταση στο προσκήνιο τα γνωστά προβλήματα που εδώ και δεκαετίες κρύβονταν κάτω από το χαλί «της ισχυρής Ελλάδας»

Η «βελτιωμένη εκδοχή» των αμερικανικών κινήσεων προς την κεντρική και ανατολική Ασία, όπως αυτή εκδηλώθηκε με με την εγκατάσταση της κυβέρνησης Ομπάμα , αποκάλυψε την απόλυτη ανεπάρκεια και γύμνια των σχεδιασμών της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Η συνάντηση της Ντόρας Μπακογιάννη με την Χίλαρι, καθώς και η μισάωρη κουβεντούλα Καραμανλή Ομπάμα ( στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ), παρά τις προσπάθειες που έγιναν για να προβληθούν ως απόδειξη της σταθερής και σθεναρής ελληνοαμερικανικής σχέσης δεν έσωσαν τα προσχήματα. Φρόντισε γι αυτό το αμερικανικό υπουργείο εξωτερικών και ο ίδιος ο Ομπάμα.

Επιβάλλεται μια σύνοψη των πολλών ενοχλητικών για την Αθήνα, κινήσεων της νέας αμερικανικής διοίκησης. Ο Ομπάμα, λοιπόν, όχι μόνο δεν ήρθε ούτε για καφέ στην Αθήνα, αλλά στην Τουρκία όπου πήγε φρόντισε:

να «βάλει χέρι» στους ευρωπαίους που δεν κάνουν μέλος την Τουρκία στην ΕΕ

να συσχετίσει το άνοιγμα της σχολής της Χάλκης με τα δικαιώματα (που κατά τους Τούρκους και Αμερικανούς παραβιάζονται) της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη.

Την ίδια στιγμή το αμερικανικό υπουργείο εξωτερικών μεθοδεύει σταθερά και επίμονα την εξίσωση της ηγεσίας των τουρκοκυπρίων με τη νόμιμη κυπριακή κυβέρνηση. Αυτή η αμερικανική μεθόδευση είναι και το κλειδί της προσπάθειας που στόχο έχει να ξεμπλοκάρει την πορεία της Τουρκίας προς την ΕΕ.

Η ελληνική κυβέρνηση κρύβει την αμηχανία της και την αδυναμία της να αντιμετωπίσει το νέο περιβάλλον που δημιουργούν οι κινήσεις της Ουάσιγκτον κάτω από το πλατύ χαμόγελο (το χει εύκολο η αφιλότιμη) της Ντόρας . Η φωτογένεια, ωστόσο, της υπουργού των εξωτερικών (μας) δεν είναι αρκετό διπλωματικό όπλο για να αντιμετωπίσει η χώρα αυτά που γίνονται και κυρίως αυτά που μπορεί να έρθουν.

Το πρόβλημα της Αθήνας, όπως υπογραμμίζουν έμπειροι διπλωμάτες, ξεκινά από την ακύρωση επιλογών οι οποίες έγιναν προ ετών:

εθνική και διακομματική (σχεδόν) επιλογή ήταν υποστήριξη της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, καθώς σύμφωνα με την ανάλυση θα ρυθμίζονταν τα ελληνοτουρκικά προβλήματα.

Το φλερτ της σημερινής κυβέρνησης με τη Μόσχα ήταν μια άλλη επιλογή που είχε στόχο να δημιουργήσει στην Αθήνα περιθώρια ελιγμών έναντι των αμερικανικών απαιτήσεων.

Αυτές οι δυο «στρατηγικές» της Αθήνας ακυρώθηκαν ή ακυρώνονται σήμερα. Οι Ευρωπαίοι (Γερμανοί, Γάλλοι) έχουν ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να πληρώσουν το κόστος του τουρκικού εκσυγχρονισμού βάζοντας τους Τούρκους μέσα στην κοινότητα. Υπό αυτήν την έννοια, για τα όσα ακούμε περί πρωτοβουλιών για διευθέτηση του κυπριακού, καλό θα είναι να κρατήσουμε μικρό καλάθι…

Την ίδια στιγμή η Μόσχα, αντιλαμβάνεται ότι όσο κι αν το προσπάθησε να μετατρέψει την Ελλάδα σε ενεργειακό Εταίρο, ενεργειακός κόμβος στην περιοχή είναι η Τουρκία. Προσπαθεί, λοιπόν, και η ρωσική κυβέρνηση να διασώσει κομμάτι επιρροής της στην Αγκυρα, γράφοντας στα παλιά της τα παπούτσια την ομόδοξη Ελλάδα….

Σε αυτό το αν μη τι άλλο ενδιαφέρον παιχνίδι η ελληνική κυβέρνηση είτε παραμένει άναυδη είτε επιχειρεί σπασμωδικές κινήσεις, οποίες εξαντλούνται σε παζάρια για τα εξοπλιστικά προγράμματα. Ωστόσο, όπως υπογραμμίζουν παράγοντες της ελληνικής διπλωματίας η Αθήνα δεν έχει σχέδιο για να αντιμετωπίσει την δεδομένη πια αναβάθμιση της Τουρκίας στην περιοχή….

Δεν είναι , λοιπόν, είναι μαύρο χάλι η κατάσταση «μέσα». Ολοφάνερο είναι πως ούτε «έξω πάμε καλά». Με άλλα λόγια… και μη χειρότερα

Το … σύνδρομο της Κίνας

Μπορεί κάτι να συνδέει τον «μέγιστο» αυλικό από τη Φλωρεντία Machiavelli με τους σημερινούς αυτοκράτορες του pret a porter όπως – ανάμεσα σε άλλους — οι Armani, Prada , Ferre, Gucci, Pepe ;

Ο Machiavelli έμεινε στην ιστορία ως ο συγγραφέας του «ηγεμόνα», ενός αξεπέραστου βιβλίου «οδηγιών» για όσους ασκούν εξουσία. Ωστόσο, όσο ήταν στη ζωή, μεγάλο μέρος της φήμης του ο Machiavelli το όφειλε στο καλό του γούστο στο ντύσιμο. Ψώνιζε κι αυτός όπως και οι σημερινοί αυτοκράτορες της μόδας, από τους καλύτερους, στο Πράτο.

Το Πράτο είναι πρωτεύουσα της περιφέρειας της Τοσκάνης στη βόρεια Ιταλία. Η πόλη αυτή είναι πρωτεύουσα της ευρωπαϊκής κλωστοϋφαντουργίας, καθώς έχει να επιδείξει μια ιστορία επτακοσίων χρόνων σε αυτόν τον τομέα! Κάποια στιγμή, στα τέλη του 80 αρχές του 90 στο Πράτο άρχισε να φτάνει ένα «θεόσταλτο», όπως τουλάχιστον θεώρησαν οι επιχειρηματίες της περιοχής, δώρο: Φθηνά, για την ακρίβεια πάμφθηνα, εργατικά χέρια. Ηταν Κινέζοι (λαθρο)μετανάστες που μπορούσαν να ζουν με χίλια ευρώ το μήνα για 15ωρη εργασία επτά μέρες τη βδομάδα.

Αυτή ήταν όμως η μια πλευρά του νομίσματος. Για την πραγματικότητα της Κίνας οι 15 ώρες ανασφάλιστης εργασίας έξι ή και επτά μέρες τη βδομάδα είναι η καθημερινότητα εκατοντάδων εκατομμυρίων εργατών οι οποίοι αμείβονται με το πολύ εκατό ευρώ .Οι εργοδότες στο Πράτο (και σε άπειρες άλλες ανάλογες περιπτώσεις σε κάθε βιομηχανικό τομέα σε ολόκληρο τον κόσμο) είχαν πολλούς λόγους να είναι ικανοποιημένοι. Ο κυριότερος ήταν πως με τα ελάχιστα μεροκάματα έριχναν το κόστος της παραγωγής και απογείωναν τα κέρδη τους. Πίσω όμως από αυτό το πρώτο πλάνο της ευημερίας και της ανάπτυξης το φόντο ήταν συννεφιασμένο…

Οι εργοδότες κλωστοϋφαντουργοί στο Πράτο δεν αντιλήφθηκαν καν ότι οι Κινέζοι που έσπευδαν κατά κύματα (μέσα σε μια δεκαετία σ αυτή η μικρή ιταλική πόλη είχε είχε αναπτυχθεί μια Chinatown 20.000 ανθρώπων) προέρχονταν από μια και μόνη πόλη της Κίνας: Τη Βέντσου η οποία αποτελεί το «κέντρο» της κινεζικής κλωστοϋφαντουργίας… Στο Πράτο αντιλήφθηκαν απότομα και με πολύ οδυνηρό τρόπο τις συνέπειες αυτής της όσμωσης με το Κινέζικο στοιχείο, όταν χιλιάδες (στην κυριολεξία) από τους υποαμειβόμενους Κινέζους, άρχισαν να δημιουργούν τις δικές τους εμπορικές φίρμες. Μέσα σε μια δεκαετία (από το 1995 και έπειτα) στις τρεις χιλιάδες μικρές και μεγάλες βιοτεχνίες του Πράτο προστέθηκαν περίπου άλλες τόσες με Κινέζους ιδιοκτήτες .

Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς τη συνέχεια. Η κλωστοϋφαντουργία του Πράτο τινάχθηκε στον αέρα. Καμία επιχείρηση δε μπόρεσε να αντέξει το «μηδενικό» κόστος παραγωγής των Κινέζων. Σύντομα ακόμη και οι σημαντικότερες ιταλικές επιχειρήσεις για να αντέξουν το ανταγωνισμό αναγκάστηκαν να μεταφέρουν την παραγωγή τους κυρίως στη Βέντσου στην Κίνα. Ταυτόχρονα, μετέφεραν και παρέδωσαν την τεχνογνωσία αιώνων στα Κινέζικα εργοστάσια. Αυτό που συνέβη στο Πράτο στην κλωστοϋφαντουργία συμβαίνει παντού στον κόσμο σε κάθε, μα κάθε, τομέα της βιομηχανίας. Οι θέσεις εργασίας στη Δύση μεταφέρονται στην Κίνα και επιστρέφουν με μορφή φτηνών προϊόντων τα οποία θα πρέπει να αγοραστούν από ανθρώπους οι οποίοι έχασαν (ή θα χάσουν) τη δουλειά τους εξ αιτίας ακριβώς αυτής της φτήνιας…

Ο Machiavelli ως εκ των θεωρητικών του δόγματος «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», αν ζούσε σήμερα θα ήταν Κινέζος, για να καθοδηγήσει αυτήν την τεράστια χώρα στο δρόμο προς την παγκόσμια ηγεμονία…

Υ.γ

Μια εμπεριστατωμένη αποτύπωση της φυσιογνωμίας της Κίνας στο παγκόσμιο σύστημα μπορεί να βρει κανείς στο σπουδαίο βιβλίο του
james kynge «η Κίνα κατακτά τον κόσμο»
2007 εκδόσεις Νίκας