οσμή αίματος

Με την μυρωδιά του πετρελαίου, πολύ περισσότερο της βενζίνης, είμαστε όλοι μας εξοικιωμένοι. Πως τα πάμε άραγε με την οσμή του αίματος; Την αντέχουμε;

Συνηθίσαμε στην «αποστείρωση». Στη γιάλα της «ευδαιμονίας» μας δεν επιτρέπονται δυσάρεστες οσμές, όπως αυτή του αίματος. Εχουμε χάσει το νόημα, αδυνατούμε να συλλάβουμε τι μπορεί να σημαίνει, για παράδειγμα, η είδηση για μια «επίθεση αυτοκτονίας με 30 νεκρούς». Αν και τέτοιες ειδήσεις περνούν καθημερινά στα μονόστηλα των εφημερίδων, ή καταλαμβάνουν μερικά δευτερόλεπτα από τον χρόνο των δελτίων των τηλεοράσεων, δεν μας αγγίζουν. Δεν φτάνουν στα μάτια μας οι εικόνες της καταστροφής, δεν τρυπάει το μυαλό μας η οσμή των διαμελισμένων κορμιών.

αίμα έχει χρώμα. και οσμή

Στις 26 Ιουνίου ο αμερικανός δημοσιογράφος Zoriah Miller, «ενσωματωμένος» σε μια αμερικανική περίπολο στη Φαλούντζα του Ιράκ ήρθε σε άμεση επαφή με την οσμή του αίματος. Ηταν αυτόπτης μάρτηρας μιας «επίθεσης αυτοκτονίας». Αυτός σώθηκε. Ομως δίπλα του ήταν, 3 αμερικανοί πεζοναύτες και 22 ιρακινοί, νεκροί. Αξίζει τον κόπο να διαβάσουμε το ρεπορτάζ του Miller για δύο λόγους: Πρώτον γιατί ήταν αυτόπτης μάρτηρας,και δεύτερον γιατί δεν «έπαιξε» πουθενά.

«Οταν άρχισα να τρέχω (μετά τον πανικό που δημιούργησε η έκρηξη) είδα μπροστά μου ανθρώπινα μέλη… ένα κρανίο με απομηνάρια μαλλιών… κοματιασμένα κόκαλα. Μέσα στην αίθουσα που έγινε η έκρηξη, επικρατούσε χάος. Ιρακινοί αστυνομικοί και πολίτες έτρεχαν εδώ και εκεί φωνάζοντας και κλαίγοντας. Κάποιοι είχαν αρχίσει να στοιβάζουν πτώματα και επιζώντες έξω από το κτήριο. Από την ομάδα των πεζοναυτών με την οποία ήμουν μαζί, καποιοι στέκονταν τριγύρω χωρίς να ξέρουν τι να κάνουν. Κάποιος άρχισε να «ξερνάει». Ηταν μια απόλυτα σουρεαλιστική εικόνα».

Ο Αμερικανός δημοσιογράφος μετά το πρώτο σοκ άρχισε να φωτογραφίζει, συνειδητοποιώντας πως κανείς απ όσους διαβάσουν σε κάποιο μονόστιλο την είδηση «μιας επίθεσης αυτοκτονίας με 20 νεκρούς», δεν θα νιώσει τον τρόμο και την φρίκη αυτού το γεγονότος. Ομως, οι φωτογραφίες του και το ρεπορτάζ του, όπως είπαμε, δεν «έπαιξαν» πουθενά και επειδή αρνήθηκε να παραδώσει το υλικό του, έπαψε να είναι ευρπόσδεκτος στις αμερικανικές περιπόλους. Ο μηχανισμός αποστείρωσης είναι πανίσχυρος. Οσο λιγότερο αντιλαμβανόμαστε τη φρίκη τόσο πιο απαθείς και ανεκτικοί είμαστε μπροστά σε αυτούς που την προκαλούν.Η οσμή και η εικόνα του αίματος δεν είναι απλώς ενοχλητική. Είναι τρομακτικά δυσάρεστη. Ομως, αν πράγματι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε κάτι για να εμποδίσουμε την εξάπλωσή της πρέπει να βρούμε τη δύναμη να την κοιτάξουμε κατάματα.

Οποιος δεν έχει τη διάθεση να κοιτάξει τη φρίκη κατάματα ας μην προχωρήσει παρακάτω την ανάγνωση. Οι υπόλοιποι, μπορούμε να πάρουμε μια ιδέα από το τι σημαίνει μια «επίθεση αυτοκτονίας με 20 νεκρούς» κάνοντας μια «επίσκεψη» στο link: http://www.zoriah.net/blog/suicide-bombing-in-anbar-.html. Στην ιστοσελίδα αυτή βρίσκονται οι φωτογραφίες που τράβηξε ο Miller.

Οι επιθέσεις αυτοκτονίας σε πόλεις του Ιράκ, όλοι ξέρουμε, είναι μια καθημερινή ρουτίνα. Ολες αυτές οι ενέργειες καλύπτονται και «εξηγούνται» κάτω από το γενικό τίτλο «αντιτιθέμενες πλευρές» και «ενδοιρακινές φυλετικές- θρησκευτικές διαμάχες». Να θυμηθούμε τί έχει προηγηθεί αυτής της «εμφύλιας» καθημερινής σφαγής;

• «Είδε τους αμερικανούς στρατιώτες να μπαίνουν στο σπίτι και να εκτελούν, χωρίς να πούνε ούτε μια κουβέντα, τον πατέρα της και τη μητέρα της. Στη συνέχεια, χτύπησαν τις δύο αδελφές της πριν τις δολοφονήσουν και αυτές. Μετά από αυτό, είδε τον αδελφό της σε κατάσταση αμόκ να κινείται κατά των ένοπλων στρατιωτών, οι οποίοι, απλά, τον πυροβόλησαν στο κεφάλι».
• «Πέντε από εμάς, συμπεριλαμβανομένου και ενός γείτονα 55 ετών, παγιδευτήκαμε στο σπίτι μας, στη Φαλούτζα, όταν άρχισε η πολιορκία. Στις 9 Νοέμβρη 2004, οι πεζοναύτες έφτασαν στο σπίτι. Ο πατέρας μου και ο γείτονας προχώρησαν στην πόρτα του σπιτιού για να τους ανοίξουν. Δεν ήμασταν μαχητές, ούτε οπλισμένοι, νομίζαμε ότι δεν είχαμε κανέναν λόγο για να φοβηθούμε. Εγώ πήγα προς την κουζίνα για να πάρω και να φορέσω το μαντίλι μου, καθώς δεν έπρεπε ξένοι άνδρες να δουν τα μαλλιά μου. Αυτό, μου έσωσε τη ζωή. Οταν ο πατέρας μου και ο γείτονας πλησίασαν στην πόρτα, οι Αμερικανοί τους πυροβόλησαν. Πέθαναν ακαριαία. Εγώ και ο 13χρονος αδελφός μου κρυφτήκαμε στην κουζίνα πίσω από το ψυγείο. Οι στρατιώτες μπήκαν στο σπίτι και έπιασαν την άλλη μου αδελφή. Πρώτα τη χτύπησαν. Μετά την εκτέλεσαν. Εφυγαν γρήγορα. Πρώτα, όμως, κατέστρεψαν τα έπιπλα του σπιτιού και έκλεψαν τα χρήματα από την τσέπη του νεκρού πατέρα μας».
• «Οι Αμερικανοί χρησιμοποίησαν αυτές τις αλλόκοτες βόμβες, που, όταν σκάνε, δημιουργούν ένα σύννεφο καπνού σαν μανιτάρι. Στη συνέχεια, μικρά κομμάτια πέφτουν από τον ουρανό, αφήνοντας πίσω τους ουρές καπνού. Αυτά τα κομμάτια, στη συνέχεια, ανάβουν και καίνε το δέρμα των ανθρώπων, ακόμη και αν βουτήξουν στο νερό».

Τα παραπάνω (από την ιστοσελίδα του αραβικού δικτύου «Αλ Τζαζίρα») αποτελούν μιαν ελάχιστη καταγραφή των εγκλημάτων, που ο αμερικανικός στρατός διέπραξε σε μια μόνο πόλη του Ιράκ , τη Φαλούτζα, λίγες μέρες πριν από τις προηγούμενες αμερικανικές εκλογές τον Νοέμβρη του 2004. Γι’ αυτά τα εγκλήματα, που συνεχίζονται, τα ΜΜΕ της Δύσης δεν έβρισκαν και εξακολουθούν να μη βρίσκουν χώρο ούτε για μονόστηλο…

Είπαμε, είμαστε εμείς στη Δύση, ένα κοινό αποστειρωμένο. Την οσμή του αίματος δεν την αντέχουμε.Μας «φτιάχνει» η μυρωδιά πετρελαίου και ειδήσεις όπως αυτή της επιστροφής των μεγάλων πετρελαικών εταιριών (EXONMOBIL, BP, TOTAL, SHELL) στο Ιράκ, που κατά σύπτωση δημοσιεύτηκε τις ίδιες μέρες που «κόβονταν» από τα μεγάλα ΜΜΕ των ΗΠΑ το ρεπορτάζ και οι φωτογραφίες του Miller από μια «επίθεση αυτοκτονίας με 20 νεκρούς»…

war games

war game

 

Εχει ληφθεί η απόφαση να χτυπηθεί το Ιράν; Ή μήπως η διαρκής και μόνιμη απειλή ενός πολέμου προσφέρει πολλαπλάσια κέρδη και ευκαιρίες απ ότι ενδεχομένως θα δημιουργούσε ένας ακόμη πόλεμος στην περιοχή;

Ας ρίξουμε μια ματιά σε κάποιες «λεπτομέριες» της ειδησιογραφίας των τελευταίων ημερών και ας κάνουμε μια προσπάθεια να τις συνδειάσουμε: Είδηση πρώτη: Την περασμένη βδομάδα και παρά το γεγονός ότι οι 2 στους 3 πολίτες της Τσεχίας είναι αντίθετοι με την εγκατάσταση στη χώρας τους του αμερικανικού συστήματος «αντιπυραυλικής άμυνας» η κυβέρνηση της χώρας υπέγραψε τη σχετική συμφωνία με την Ουάσιγκτον και τους προσεχείς μήνες θα εγκατασταθούν στη χώρα οι πύραυλοι που υποτίθεται θα μπορούν να προστατέυσουν την κεντρική ευρώπη από πυραυλική επίθεση του Ιράν. Είδηση δεύτερη: Ακριβώς τις ίδιες μέρες που η Ουάσιγκτον αποσπούσε τις υπογραφές από την Τσεχία, η Τεχεράνη με τη μέγιστη δυνατή δημοδιότητα πραγματοποιούσε δοκιμές πυραύλων των οποίων το βελινεκές κάλυπτε ολόκληρη της Ευρώπη. Είδηση τρίτη: Μέσα στο κλίμα έντασης που δημιούργησαν οι δυο παραπάνω ενέργειες, οι τιμές του πετρελαίου δημιούργησαν νέο «ρεκόρ» αγγίζοντας τα 150 δολάρια το βαρέλι. Είδηση Τέταρτη: Μέσα στην περασμένη βδομάδα παρατηρήθηκε στις δημοσκοπήσεις ραγδαία πτώση των ποσοστών του Μπαράκ Ομπάμα. Για πρώτη φορά οι δύο υποψήφιοι για την προεδρία των ΗΠΑ (Ομπάμα και Μακέιν) εμφανίζονται στα γκάλοπ ισόπαλοι με ποσοστό γύρω στο 43% ο καθένας.

Προφανώς δεν είναι σύπτωση πως οι δοκιμές των νέων πυραύλων της Τεχεράνης έγιναν ακριβώς τις μέρες που οι αμερικανοί πραγματοποιούσαν ένα στρατηγικό βήμα στη σκακιέρα με την εγκατάσταση νέων πυραύλων στην Ευρώπη, ξεκινώντας από την Τσεχοσλοβακία. Αυτός ο συγχρονισμός φανερώνει πως οι δυο αντίπαλοι (ΗΠΑ και Ιράν) εκμεταλλεύονται το μεταξύ τους παιχνίδι έντασης για να αποκομίσουν ωφέλη: Οι αμερικανοί δικαιολογούν τη στρατιωτική τους αναβάθμιση και επέκταση στην Ευρώπη ως αντίδραση στην απειλή που προκύπτει από το πυραυλικό οπλοστάσιο του Ιράν. Οι Ιρανοί, απ την άλλη, συμμετέχοντας σε αυτό το παιχνίδι της έντασης γνωρίζουν πως πυροδοτούν την άνοδο στις τιμές του πετρελαίου, γεγονός που πολλαπλασιάζει τα κέρδη της χώρας τους που είναι μια από τις μεγαλύτερες πετρελαιοπαραγωγούς στον κόσμο.

Σύμπτωση δεν είναι επίσης ότι η πτώση των ποσοστών του Ομπάμα και η άνοδος του Μακέιν στις δημοσκοπήσεις, καταγράφηκε την περασμένη βδομάδα, όταν δημιουργήθηκε το σκηνικό έντασης, πολλαπλασιάστηκαν οι φήμες για επικείμενο χτύπημα κατά του Ιράν και ανέβηκαν οι τιμές του πετρελαίου. Είναι προφανές ότι η ένταση και η πολεμική ατμόσφαιρα δεν ευνοεί τον Ομπάμα. Οι ψηφοφόροι στις ΗΠΑ, όπως σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, έλκονται από το σαφές μήνυμα, ακόμη κι αν το μήνυμα αυτό είναι ψευδές. Ο Ομπάμα αδυνατεί προς το παρόν να διατυπώσει σαφώς ότι  επιδιώκει μια αλλαγή στην αμερικανική εξωτερική πολιτική με απαγκίστρωση από το πεδίο πολέμου του Ιράκ. Αν διατυπώσει με σαφήνεια αυτή τη θέση, θα αντιμετωπίσει λυσαλαίο πόλεμο από τις κατεστημένες οικονομικές δυνάμεις, τα τραστ του πετρελαίου και του χάλυβα, που οδήγησαν την αμερική στις εκστρατείες στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Χωρίς τη δύναμη ενός σαφούς μηνύματος, ο Ομπάμα εμφανίζεται «λίγος» στα μάτια των αμερικανών ψηφοφόρων οι οποίοι «πληροφορούνται» και «ενημερώνονται» για την κλιμακούμενη «επιθετικότητα» του Ιράν.

Από την πλευρά του  το Ιράν ρισκάρει τη συμμετοχή του σε ένα παιχνίδι έντασης με τις ΗΠΑ προσπαθώντας να ανεβάσει το κόστος που θα καταβάλει όποιος επιχειρήσει να του επιτεθεί. Η Τεχεράνη έχει πλήρη επίγνωση των δυνατοτήτων της και διεκδικεί το ρόλο της περιφερειακής υπερδύναμης. Εχει κρατήσει επιτυχώς προς το παρόν μακριά από το πετρέλαιό της τους αμερικανούς και ταυτόχρονα έχει καταφέρει να είναι απαραίτητη στις ΗΠΑ για τη διαχείρηση της κατάστασης στο Ιράκ, καθώς έχει βαθειά και μεγάλη επιρροή στους Σιίτες που είναι και η πλειοψηφία του πληθυσμού στη γειτονική χώρα.

Συνοψίζοντας, μπορούμε να δούμε  την εικόνα  με λιγότερες παραμορφώσεις. Τα συστήματα εξουσίας στις ΗΠΑ και στην Τεχεράνη, τρέφονται  και κερδίζουν από την ένταση και τις απειλές για έναν ακόμη πόλεμο: Το αμερικανικό σύστημα εξουσίας αξιοποιεί την ιρανική απειλή για να προωθήσει στρατηγικές  επιδιώξεις  της χώρας ( αντιπυραυλική ασπίδα στην ευρώπη)  αλλά και για να προσαρμόσει τον επόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ  στην πολιτική που έχουν χαράξει τα παραδοσιακά τραστ (πετρέλαια, χάλυβας, όπλα)  της αμερικανικής οικονομίας.

Από την άλλη πλευρά, οι μουλάδες του Ιράν έχουν να κερδίζουν απο τη συντήρηση της έντασης με τις ΗΠΑ. Κερδίζουν, κατ αρχήν  χρήμα από την άνοδο των τιμών του πετρελαίου. Πάνω απ όλα όμως εξασφαλίζουν τον απαραίτητο  «διαβολικό  αμερικανικό εχθρό»  ο οποίος κρατά συσπειρωμένο το λαό της χώρας κάτω από την «θεοκρατική»  εξουσία  τους.

Μοιάζει, λοιπόν, όλη αυτή η κλιμακούμενη ένταση ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν σαν μια καλοσκηνοθετημένη παράσταση, η οποία μάλιστα, προσφέρει μεγάλα κέρδη στους συμμετέχοντες. Το γεγονός αυτό όμως, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μας οδηγήσει στο συμπέρασμα πως «όλα είναι υπό έλεγχο».  Αλλωστε, όπως είναι παρατηρημένο στην ιστορία, οι πόλεμοι  έρχονται ως συνέχεια «παιχνιδιών υπολογισμένου ρίσκου»…