Πριν την κατάληψη του Ιρακ (2003) από τους αμερικανούς η τιμή για κάθε βαρέλι πετρέλαιο ήταν γύρω στα 20 δολάρια το βαρέλι. Σήμερα ο μαύρος χρυσός σταθεροποιείται σε τιμές που ξεπερνούν τα 100 δολάρια. Είναι προφανές λοιπόν ότι ο έλεγχος των ενεργειακών κοιτασμάτων και των δρόμων μεταφοράς τους από τις χώρες παραγωγής στις αγορές αποτελεί βασικό στόχο των δυνάμεων που φιλοδοξούν να ηγεμονεύσουν.
Εχοντας κατά νου αυτόν το στόχο των «ισχυρών» είναι ευκολότερο να κατανοήσει κανείς τι συμβαίνει αυτήν την περίδο σε κάποιες «καυτές» περιοχές του πλανήτη. Κάτω από αυτήν την οπτική γωνία, λοιπόν, μπορούμε να διακρίνουμε μια «γραμμή» που συνδέει –και εξηγεί– τις τρέχουσες εξελίξεις σε Ιράκ- Αφγανιστάν- Βαλκάνια. Σε αυτό το «πανοραμικό πλάνο» , αποκτούν άλλη (απειροελάχιστη) διάσταση και σημασία οι ελληνικές ανησυχίες για την υποθεση των Σκοπίων. Η ελλάδα, θα έπρεπε να ανησυχεί για πολύ σοβαρότερα πράγματα…
Η παρτίδα του 1990
Οι ΗΠΑ επικράτησαν της Σοβιετικής Ενωσης στον ψυχρό πόλεμο και ως παγκόσμια αυτοκρατορία επιχειρούν να διαμορφώσουν τη δική τους «Νέα Τάξη Πραγμάτων» με τη δύναμη των όπλων. Η αμερικανική παγκόσμια αυτοκρατορία ξοδεύει από το 1990 απίστευτους πόρους σε πολέμους στο Ιράκ, στη Σερβία, και στο Αφγανιστάν. Αυτές οι στρατιωτικές κινητοποιήσεις αναζήτησαν διάφορες δικαιολογίες και κατά περίπτωση ονομάστηκαν : «ανθρωπιστικές επιχειρήσεις», «αποκατάσταση δημοκρατίας», «αντιμετώπιση της τρομοκρατίας» «αντμετώπιση κινδύνων από όπλα μαζικής κασταστροφής». Πριν καλά -καλά τελειώσει μια τέτοια επιχείρηση ξεκινούσε η επόμενη. Καμία προσοχή δεν δίνονταν στο τι άφηναν πίσω τους. Με αυτόν το τρόπο διέφευγε το προφανές: Αυτό που έμενε πίσω από κάθε στρατιωτική κινητοποίση της υπερδύναμης, ήταν στρατιωτικές βάσεις, στρατηγικά προγεφυρώματα στην παγκόσμια σκακιέρα.
Πρώτος πόλεμος στον Κόλπο
Παρά τις διαβεβαιώσεις στους άραβες συμμάχους τους οι αμερικανοί δεν έφυγαν μετά τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου . Ο Σανταμ δεν εκθρονίστηκε το 1991 μόνο και μόνο για να παγιωθεί η αμερικανική στρατιωτική εγκατάσταση στην αραβική χερσόνησο. Ως αποτέλεσμα του πρώτου πολέμου στον κόλπο οι ΗΠΑ εγκαταστάθηκαν στρατιωτικά :
- στη Σαουδική Αραβία
- το Κουβέιτ
- το Μπαχρέιν
- το Κατάρ
- το Ομάν
- και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Με τον τρόπο αυτό οι ΗΠΑ πήραν απόλυτα στα χέρια τους τον έλεγχο της ενεργεικής δεξαμενής του πλανήτη. Οπως συνόψισε τα αποτελέσματα του πρώτου πολέμου στον κόλπο ο τότε Γάλλος πρόεδρος Ζ. Σιράκ, «οι ΗΠΑ από εδώ και πέρα ελέγχουν τα ενεργειακά εφόδια των ευρωπαικών και ασιατικών οικονομικών δυναμεων». Ο Σιράκ, πράγματι είχε δίκιο. Οι αμερικανοί όχι μόνο δεν έφυγαν, αλλά 12 χρόνια , αργότερα (το 2003) επέστρεψαν, και εγκατέστησαν 150.000 αμερικανούς στρατιώτες στο Ιράκ. Απαραίτητη σημείωση: Τα εδάφη του Ιράκ χαρακτηρίζονται ως η μεγαλύτερη δεξαμενή του φτηνότερου – σε κόστος εξόρυξης- πετρελαίου στον κόσμο!
Αφγανιστάν
Πριν καν μαζευτούν τα συντρίμια των δίδυμων πύργων που χτυπήθηκαν την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 οι αμερικανικές δυνάμεις κινήθηκαν αστραπιαία κατά του Αφγανιστάν, κυνηγώντας τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Με αυτήν την ευκαιρία όμως, οι αμερικανοί εγκαταστάθηκαν στρατιωτικά σε μια χώρα που αν ρίξουμε μια ματιά στο χάρτη θα δούμε ότι βρίσκεται ανάμεσα σε δύο αντιπάλους των ΗΠΑ: Το Ιράν που παράγει πετρέλαιο και την Κίνα που έχει τεράστιες ανάγκες σε ενέργεια. Με τον έλεγχο του Αφγανιστάν, οι ΗΠΑ μπορούν να δυσκολέψουν την ζωή των Κινέζων που όσο περνούν τα χρόνια διψούν όλο και περισσότερο για πετρέλαιο. Επιπροσθέτως, το Αφγανιστάν είναι η χώρα που ο αμερικανικός πετρελαικός κολλοσός Unocal σχεδιάζει να δημιουργήσει αγωγό για μεταφορά πετρελαίου από τη Κασπία στον Ινδικό ωκεανό ελέγχοντας με αυτόν τον τρόπο τον εφοδιασμό σε ενέργεια, άρα και τους ρυθμούς ανάπτυξης, των χωρών της ανατολικής ασίας. Ολα αυτά εξηγούν κατά κάποιον τρόπο γιατί , πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Αφγανιστάν οι αμερικανοί εγκαταστάθηκαν στρατιωτικά μεταξύ Κίνας και Ρωσίας στο:
- Ουζμπεκιστάν
- Κυργιζιστάν
- Τατζικιστάν
- Πακιστάν.
Βαλκάνια
Ας έρθουμε τώρα στην περοχή μας. Λίγο χρόνια νωρίτερα από τις εισβολές στο Αφγανιστάν και την κατάληψη του Ιράκ η αμερικανική επέμβαση στη Βοσνία (1995) και στο Κόσσοβο (1999) προβλήθηκε ως δημοκρατική – ανθρωπιστική αντίδραση στην πολιτική εθνοκάθαρσης για την οποία κατηγορήθηκε το σερβικό καθεστώς υπό τον Μιλόσεβιτς.Η αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία όμως, είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία αμερικανονατοικών βάσεων σε :
- Ουγγαρία
- Αλβανία
- ΠΓΔΜ
- Βοσνία
- και Κόσσοβο (Camp Bondsteel ).
Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ακολούθησε η διεύρνηση του ΝΑΤΟ στην περιοχή. Η Ρουμανία και η Βουλγαρία είναι ήδη μέλη της συμμαχίας και οι ΗΠΑ με βάσεις που εγκατέστησε στις δύο χώρες (Κοστάντζα, Μπουργκάς) βρέχουν τα πόδια τους στη Μαύρη θάλασσα.
Τέλος παρτίδας;
Όι αμερικανικές πολεμικές επιχειρήσεις σε περιοχές πλούσιες σε πετρελαικά αποθέματα, είχαν ανάμεσα σε άλλα αποτελέσματα και την ασύληπτη άνοδο της τιμής του πετρελαίου. Συνέπεια αυτής της ανόδου στις τιμές είναι και η επανεμφάνιση της πλούσιας σε πετρελαικά κοιτάσματα Ρωσίας στο διεθνές προσκήνιο ως βασικός ανταγωνιστής της αμερικανικής ηγεμονίας.
Τα ρωσικά ενεργειακά αποθέματα είναι κρίσιμα για την ευρωπαική οικονομία. Ηδη, η Ρωσία έχει από βορά ανοιχτό δρόμο για την προώθηση των προιόντων της στις ευρωπαικές αγορές. Στόχος της Μόσχας είναι να ανοίξει δρόμους για το πετρέλαιο και το φυσικό της αέριο προς την Ευρωπη και από το Νότο, μέσω των Βαλκανίων. Ομως οι αμερικανοί βρίσκονται ήδη στην περιοχή και ετοιμάζονται να ολοκληρώσουν την ΝΑΤΟποίσή της με την ένταξη της Αλβανία και της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Τελειώνει άραγε η παρτίδα;¨Ή μήπως τώρα ξεκινά; Και κάτι ακόμη: Τι είναι περισσότερο ανησυχητικό: Πως θα ονομαστούν τα Σκόπια ή πως θα εξελιχθεί η γεωπολιτική σύγκρουση των «γιγάντων» στην περιοχή μας;
