οσμή αίματος

 

Με την μυρωδιά του πετρελαίου, πολύ περισσότερο της βενζίνης, είμαστε όλοι μας εξοικιωμένοι. Πως τα πάμε άραγε με την οσμή του αίματος; Την αντέχουμε;

 

Συνηθίσαμε στην «αποστείρωση». Στη γιάλα της «ευδαιμονίας» μας δεν επιτρέπονται δυσάρεστες οσμές, όπως αυτή του αίματος. Εχουμε χάσει το νόημα, αδυνατούμε να συλλάβουμε τι μπορεί να σημαίνει, για παράδειγμα, η είδηση για μια «επίθεση αυτοκτονίας με 30 νεκρούς». Αν και τέτοιες ειδήσεις περνούν καθημερινά στα μονόστηλα των εφημερίδων, ή καταλαμβάνουν μερικά δευτερόλεπτα από τον χρόνο των δελτίων των τηλεοράσεων, δεν μας αγγίζουν. Δεν φτάνουν στα μάτια μας οι εικόνες της καταστροφής, δεν τρυπάει το μυαλό μας η οσμή των διαμελισμένων κορμιών.

Στις 26 Ιουνίου ο αμερικανός δημοσιογράφος Zoriah Miller, «ενσωματωμένος» σε μια αμερικανική περίπολο στη  Φαλούντζα του Ιράκ ήρθε σε άμεση επαφή με την οσμή του αίματος. Ηταν αυτόπτης μάρτηρας μιας «επίθεσης αυτοκτονίας». Αυτός σώθηκε. Ομως δίπλα του ήταν, 3 αμερικανοί πεζοναύτες και 22 ιρακινοί, νεκροί. Αξίζει τον κόπο να διαβάσουμε το ρεπορτάζ του Miller για δύο λόγους: Πρώτον γιατί ήταν αυτόπτης μάρτηρας,και δεύτερον  γιατί δεν «έπαιξε» πουθενά.

«Οταν άρχισα να τρέχω (μετά τον πανικό που δημιούργησε η έκρηξη) είδα μπροστά μου ανθρώπινα μέλη… ένα κρανίο με απομηνάρια μαλλιών… κοματιασμένα κόκαλα. Μέσα στην αίθουσα που έγινε η έκρηξη, επικρατούσε χάος. Ιρακινοί αστυνομικοί και πολίτες έτρεχαν εδώ και εκεί φωνάζοντας και κλαίγοντας. Κάποιοι είχαν αρχίσει να στοιβάζουν  πτώματα και επιζώντες έξω από το κτήριο. Από την ομάδα των πεζοναυτών με την οποία ήμουν μαζί, καποιοι στέκονταν τριγύρω χωρίς να ξέρουν τι να κάνουν. Κάποιος άρχισε να «ξερνάει». Ηταν μια απόλυτα σουρεαλιστική εικόνα».

Ο Αμερικανός δημοσιογράφος μετά το πρώτο σοκ άρχισε να φωτογραφίζει, συνειδητοποιώντας πως κανείς απ όσους διαβάσουν σε κάποιο μονόστιλο την είδηση «μιας επίθεσης αυτοκτονίας με 20 νεκρούς», δεν θα νιώσει τον τρόμο και την φρίκη αυτού το γεγονότος. Ομως, οι φωτογραφίες του και το ρεπορτάζ του, όπως είπαμε, δεν «έπαιξαν» πουθενά και επειδή αρνήθηκε να παραδώσει το υλικό του, έπαψε να είναι ευρπόσδεκτος στις αμερικανικές περιπόλους.  Ο μηχανισμός αποστείρωσης  είναι πανίσχυρος. Οσο λιγότερο αντιλαμβανόμαστε τη φρίκη τόσο πιο απαθείς και ανεκτικοί είμαστε μπροστά σε αυτούς που την προκαλούν.Η οσμή και η εικόνα του αίματος δεν είναι απλώς ενοχλητική. Είναι τρομακτικά δυσάρεστη. Ομως, αν πράγματι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε κάτι για να εμποδίσουμε  την εξάπλωσή  της πρέπει να βρούμε τη δύναμη να την κοιτάξουμε  κατάματα.

Οποιος   δεν  έχει τη διάθεση να κοιτάξει τη φρίκη κατάματα ας μην προχωρήσει παρακάτω την ανάγνωση. Οι υπόλοιποι, μπορούμε  να πάρουμε μια ιδέα από το τι σημαίνει μια «επίθεση αυτοκτονίας με 20 νεκρούς» κάνοντας μια «επίσκεψη» στο link: http://www.zoriah.net/blog/suicide-bombing-in-anbar-.html. Στην ιστοσελίδα αυτή βρίσκονται οι φωτογραφίες που τράβηξε ο Miller.

Οι επιθέσεις αυτοκτονίας σε πόλεις του Ιράκ, όλοι ξέρουμε, είναι μια καθημερινή ρουτίνα. Ολες αυτές οι ενέργειες καλύπτονται και «εξηγούνται» κάτω από το  γενικό τίτλο «αντιτιθέμενες πλευρές» και «ενδοιρακινές φυλετικές- θρησκευτικές διαμάχες».  Να θυμηθούμε τί έχει προηγηθεί αυτής της «εμφύλιας» καθημερινής σφαγής;

• «Είδε τους αμερικανούς στρατιώτες να μπαίνουν στο σπίτι και να εκτελούν, χωρίς να πούνε ούτε μια κουβέντα, τον πατέρα της και τη μητέρα της. Στη συνέχεια, χτύπησαν τις δύο αδελφές της πριν τις δολοφονήσουν και αυτές. Μετά από αυτό, είδε τον αδελφό της σε κατάσταση αμόκ να κινείται κατά των ένοπλων στρατιωτών, οι οποίοι, απλά, τον πυροβόλησαν στο κεφάλι».
• «Πέντε από εμάς, συμπεριλαμβανομένου και ενός γείτονα 55 ετών, παγιδευτήκαμε στο σπίτι μας, στη Φαλούτζα, όταν άρχισε η πολιορκία. Στις 9 Νοέμβρη 2004, οι πεζοναύτες έφτασαν στο σπίτι. Ο πατέρας μου και ο γείτονας προχώρησαν στην πόρτα του σπιτιού για να τους ανοίξουν. Δεν ήμασταν μαχητές, ούτε οπλισμένοι, νομίζαμε ότι δεν είχαμε κανέναν λόγο για να φοβηθούμε. Εγώ πήγα προς την κουζίνα για να πάρω και να φορέσω το μαντίλι μου, καθώς δεν έπρεπε ξένοι άνδρες να δουν τα μαλλιά μου. Αυτό, μου έσωσε τη ζωή. Οταν ο πατέρας μου και ο γείτονας πλησίασαν στην πόρτα, οι Αμερικανοί τους πυροβόλησαν. Πέθαναν ακαριαία. Εγώ και ο 13χρονος αδελφός μου κρυφτήκαμε στην κουζίνα πίσω από το ψυγείο. Οι στρατιώτες μπήκαν στο σπίτι και έπιασαν την άλλη μου αδελφή. Πρώτα τη χτύπησαν. Μετά την εκτέλεσαν. Εφυγαν γρήγορα. Πρώτα, όμως, κατέστρεψαν τα έπιπλα του σπιτιού και έκλεψαν τα χρήματα από την τσέπη του νεκρού πατέρα μας».
• «Οι Αμερικανοί χρησιμοποίησαν αυτές τις αλλόκοτες βόμβες, που, όταν σκάνε, δημιουργούν ένα σύννεφο καπνού σαν μανιτάρι. Στη συνέχεια, μικρά κομμάτια πέφτουν από τον ουρανό, αφήνοντας πίσω τους ουρές καπνού. Αυτά τα κομμάτια, στη συνέχεια, ανάβουν και καίνε το δέρμα των ανθρώπων, ακόμη και αν βουτήξουν στο νερό».

Τα παραπάνω (από την ιστοσελίδα του αραβικού δικτύου «Αλ Τζαζίρα») αποτελούν μιαν ελάχιστη καταγραφή των εγκλημάτων, που ο αμερικανικός στρατός διέπραξε σε μια μόνο πόλη του Ιράκ , τη  Φαλούτζα, λίγες μέρες πριν από τις προηγούμενες  αμερικανικές εκλογές τον  Νοέμβρη του 2004. Γι’ αυτά τα εγκλήματα, που συνεχίζονται, τα ΜΜΕ της Δύσης δεν έβρισκαν και εξακολουθούν να μη βρίσκουν χώρο ούτε για μονόστηλο…

Είπαμε, είμαστε εμείς στη Δύση, ένα κοινό αποστειρωμένο. Την οσμή του αίματος δεν την αντέχουμε.Μας «φτιάχνει» η μυρωδιά  πετρελαίου και ειδήσεις όπως  αυτή της επιστροφής των μεγάλων πετρελαικών εταιριών (EXONMOBIL, BP, TOTAL, SHELL) στο Ιράκ, που κατά σύπτωση δημοσιεύτηκε τις ίδιες μέρες που «κόβονταν» από τα μεγάλα ΜΜΕ των ΗΠΑ το ρεπορτάζ και οι φωτογραφίες του Miller από μια «επίθεση αυτοκτονίας με 20 νεκρούς»…

war games

war game

 

Εχει ληφθεί η απόφαση να χτυπηθεί το Ιράν; Ή μήπως η διαρκής και μόνιμη απειλή ενός πολέμου προσφέρει πολλαπλάσια κέρδη και ευκαιρίες απ ότι ενδεχομένως θα δημιουργούσε ένας ακόμη πόλεμος στην περιοχή;

Ας ρίξουμε μια ματιά σε κάποιες «λεπτομέριες» της ειδησιογραφίας των τελευταίων ημερών και ας κάνουμε μια προσπάθεια να τις συνδειάσουμε: Είδηση πρώτη: Την περασμένη βδομάδα και παρά το γεγονός ότι οι 2 στους 3 πολίτες της Τσεχίας είναι αντίθετοι με την εγκατάσταση στη χώρας τους του αμερικανικού συστήματος «αντιπυραυλικής άμυνας» η κυβέρνηση της χώρας υπέγραψε τη σχετική συμφωνία με την Ουάσιγκτον και τους προσεχείς μήνες θα εγκατασταθούν στη χώρα οι πύραυλοι που υποτίθεται θα μπορούν να προστατέυσουν την κεντρική ευρώπη από πυραυλική επίθεση του Ιράν. Είδηση δεύτερη: Ακριβώς τις ίδιες μέρες που η Ουάσιγκτον αποσπούσε τις υπογραφές από την Τσεχία, η Τεχεράνη με τη μέγιστη δυνατή δημοδιότητα πραγματοποιούσε δοκιμές πυραύλων των οποίων το βελινεκές κάλυπτε ολόκληρη της Ευρώπη. Είδηση τρίτη: Μέσα στο κλίμα έντασης που δημιούργησαν οι δυο παραπάνω ενέργειες, οι τιμές του πετρελαίου δημιούργησαν νέο «ρεκόρ» αγγίζοντας τα 150 δολάρια το βαρέλι. Είδηση Τέταρτη: Μέσα στην περασμένη βδομάδα παρατηρήθηκε στις δημοσκοπήσεις ραγδαία πτώση των ποσοστών του Μπαράκ Ομπάμα. Για πρώτη φορά οι δύο υποψήφιοι για την προεδρία των ΗΠΑ (Ομπάμα και Μακέιν) εμφανίζονται στα γκάλοπ ισόπαλοι με ποσοστό γύρω στο 43% ο καθένας.

Προφανώς δεν είναι σύπτωση πως οι δοκιμές των νέων πυραύλων της Τεχεράνης έγιναν ακριβώς τις μέρες που οι αμερικανοί πραγματοποιούσαν ένα στρατηγικό βήμα στη σκακιέρα με την εγκατάσταση νέων πυραύλων στην Ευρώπη, ξεκινώντας από την Τσεχοσλοβακία. Αυτός ο συγχρονισμός φανερώνει πως οι δυο αντίπαλοι (ΗΠΑ και Ιράν) εκμεταλλεύονται το μεταξύ τους παιχνίδι έντασης για να αποκομίσουν ωφέλη: Οι αμερικανοί δικαιολογούν τη στρατιωτική τους αναβάθμιση και επέκταση στην Ευρώπη ως αντίδραση στην απειλή που προκύπτει από το πυραυλικό οπλοστάσιο του Ιράν. Οι Ιρανοί, απ την άλλη, συμμετέχοντας σε αυτό το παιχνίδι της έντασης γνωρίζουν πως πυροδοτούν την άνοδο στις τιμές του πετρελαίου, γεγονός που πολλαπλασιάζει τα κέρδη της χώρας τους που είναι μια από τις μεγαλύτερες πετρελαιοπαραγωγούς στον κόσμο.

Σύμπτωση δεν είναι επίσης ότι η πτώση των ποσοστών του Ομπάμα και η άνοδος του Μακέιν στις δημοσκοπήσεις, καταγράφηκε την περασμένη βδομάδα, όταν δημιουργήθηκε το σκηνικό έντασης, πολλαπλασιάστηκαν οι φήμες για επικείμενο χτύπημα κατά του Ιράν και ανέβηκαν οι τιμές του πετρελαίου. Είναι προφανές ότι η ένταση και η πολεμική ατμόσφαιρα δεν ευνοεί τον Ομπάμα. Οι ψηφοφόροι στις ΗΠΑ, όπως σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, έλκονται από το σαφές μήνυμα, ακόμη κι αν το μήνυμα αυτό είναι ψευδές. Ο Ομπάμα αδυνατεί προς το παρόν να διατυπώσει σαφώς ότι  επιδιώκει μια αλλαγή στην αμερικανική εξωτερική πολιτική με απαγκίστρωση από το πεδίο πολέμου του Ιράκ. Αν διατυπώσει με σαφήνεια αυτή τη θέση, θα αντιμετωπίσει λυσαλαίο πόλεμο από τις κατεστημένες οικονομικές δυνάμεις, τα τραστ του πετρελαίου και του χάλυβα, που οδήγησαν την αμερική στις εκστρατείες στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Χωρίς τη δύναμη ενός σαφούς μηνύματος, ο Ομπάμα εμφανίζεται «λίγος» στα μάτια των αμερικανών ψηφοφόρων οι οποίοι «πληροφορούνται» και «ενημερώνονται» για την κλιμακούμενη «επιθετικότητα» του Ιράν.

Από την πλευρά του  το Ιράν ρισκάρει τη συμμετοχή του σε ένα παιχνίδι έντασης με τις ΗΠΑ προσπαθώντας να ανεβάσει το κόστος που θα καταβάλει όποιος επιχειρήσει να του επιτεθεί. Η Τεχεράνη έχει πλήρη επίγνωση των δυνατοτήτων της και διεκδικεί το ρόλο της περιφερειακής υπερδύναμης. Εχει κρατήσει επιτυχώς προς το παρόν μακριά από το πετρέλαιό της τους αμερικανούς και ταυτόχρονα έχει καταφέρει να είναι απαραίτητη στις ΗΠΑ για τη διαχείρηση της κατάστασης στο Ιράκ, καθώς έχει βαθειά και μεγάλη επιρροή στους Σιίτες που είναι και η πλειοψηφία του πληθυσμού στη γειτονική χώρα.

Συνοψίζοντας, μπορούμε να δούμε  την εικόνα  με λιγότερες παραμορφώσεις. Τα συστήματα εξουσίας στις ΗΠΑ και στην Τεχεράνη, τρέφονται  και κερδίζουν από την ένταση και τις απειλές για έναν ακόμη πόλεμο: Το αμερικανικό σύστημα εξουσίας αξιοποιεί την ιρανική απειλή για να προωθήσει στρατηγικές  επιδιώξεις  της χώρας ( αντιπυραυλική ασπίδα στην ευρώπη)  αλλά και για να προσαρμόσει τον επόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ  στην πολιτική που έχουν χαράξει τα παραδοσιακά τραστ (πετρέλαια, χάλυβας, όπλα)  της αμερικανικής οικονομίας.

Από την άλλη πλευρά, οι μουλάδες του Ιράν έχουν να κερδίζουν απο τη συντήρηση της έντασης με τις ΗΠΑ. Κερδίζουν, κατ αρχήν  χρήμα από την άνοδο των τιμών του πετρελαίου. Πάνω απ όλα όμως εξασφαλίζουν τον απαραίτητο  «διαβολικό  αμερικανικό εχθρό»  ο οποίος κρατά συσπειρωμένο το λαό της χώρας κάτω από την «θεοκρατική»  εξουσία  τους.

Μοιάζει, λοιπόν, όλη αυτή η κλιμακούμενη ένταση ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν σαν μια καλοσκηνοθετημένη παράσταση, η οποία μάλιστα, προσφέρει μεγάλα κέρδη στους συμμετέχοντες. Το γεγονός αυτό όμως, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μας οδηγήσει στο συμπέρασμα πως «όλα είναι υπό έλεγχο».  Αλλωστε, όπως είναι παρατηρημένο στην ιστορία, οι πόλεμοι  έρχονται ως συνέχεια «παιχνιδιών υπολογισμένου ρίσκου»…

τουρκική δημοκρατία

Εργκενεγκόν είναι το καταφύγιο στο οποίο έτρεξαν για ανασύνταξη μετά από μια καταστροφή οι Τούρκοι στη μυθολογία τους.

Προφανώς δεν είναι τυχαίο ότι Εργκενεγκόν, ονόμασαν οι ακραίοι Κεμαλιστές– παράγοντες του κατεστημένου– την παρακρατική οργάνωση που δημιούργησαν προκειμένου να υπονομεύσουν τη λαική βούληση του τουρκικού λαού που επιμένει να δείνει στο κόμμα του Ταγιπ Ερντογάν, ευρείες πλειοψηφίες. Ο Συμβολισμός είναι σαφής: Οι επί έναν αιώνα (αν λάβουμε υπόψη ότι η επανάσταση των Νεότουρκων που τελικά οδήγησε τον Κεμάλ στην εξουσία έγινε το 1908) κυρίαρχοι στο τουρκικό πολιτικό σύστημα, φαίνεται πως βρήκαν το δάσκαλό τους. Το «ισλαμικό» κόμμα του Ταγίπ Ερντογάν το οποίο κυριαρχεί την τελευταία 8ετία στο πολιτικό σκηνικό της Τουρκίας, έχει υποχρεώσει το κατεστημένο σε αναδίπλωση για ανασυγκρότηση και αντεπίθεση…

 

ιδιόμορφη «δημοκρατία»

 

Η δημοκρατία στην τουρκία έχει τις … ιδιομορφίες της. Κάθε φορά που ο λαός δεν ψήφιζε «σωστά» η διόρθωση έρχονταν άμεσα. Κάθε, περίπου δέκα χρόνια, υπήρξαν «διορθώσεις». Το 1960, το 1971, το 1980 και το 1997 το κεμαλικό κατεστημένο επανέφερε την πολιτική «τάξη» στα μέτρα του με πραξηκοπήματα. Είτε στρατιωτικά , είτε όπως το 1997– με την διάλυση του ισλαμισκού κόμματος του πρωθυπουργού Ερμπαγκάν– δικαστικά.

Η τελευταία επικράτηση του Ερντογάν στις εκλογές η οποία μάλιστα έδωσε τη δυνατότητα για πρώτη φορά σε έναν «ισλαμιστή» τον Αμπτουλάχ Γκιούλ να βρεθεί στη θέση του προέδρου της τουρκικής δημοκρατίας έδωσε για τους ακραίους κεμαλιστές στο σύνθημα για ανασύνταξη στο σύγχρονο Εργκενεγκόν. Η παρακρατική οργάνωση Εργκενεγκόν, αποτελεί την ακραία έκφραση του κεμαλικού κατεστημένου. Η οργάνωση αυτή μάλιστα δεν φαίνεται να συμφωνούσε με τη δικαστική εκτροπή μέσω της οποία το κεμαλικό κατεστημένο έχει δρομολογήσει την εκπαραθύρωση του κυβερνώντος κόμματος 70 στελεχών του, καθώς και του πρωθυπουργού και του προέδρου της δημοκρατίας , από την εξουσία.

 

το δικαστικό πραξηκόπημα

 

Οπως είναι γνωστό βρίσκεται σε εξέλιξη η διαδικασία δίωξης του κυβερνώντος κόμματος από το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο της Τουρκίας. Οι 11 δικαστές που το απαρτίζουν μέχρι την αρχή του ερχόμενου μήνα θα αποφανθούν αν ο Ερντογάν και το κόμματου υπονομέυουν τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους. Αν διαπιστωθεί υπονόμευση, τότε το κυβερνών κόμμα θα διαλυθεί και ο Ερντογάν καθώς και 70 ακόμη στελέχη του κόμματος θα «εκδιωχθούν» από την πολιτική σκηνή. Μέσω αυτής της δικαστικής διαδικασίας, το κατεστημένο επιχεί να «ξεμπερδέψει» μα τον Ερντογάν.

 

η μάχη

 

Τα πράγματα, όμως στην τουρκία έχουν αλλάξει. Η επικράτηση του Ερντογάν την τελευταία 8ετία βοήθησε στην ανάδειξη και την παγίωση ενός νέου συστήματος εξουσίας το οποίο μάλιστα στηρίζεται και εκφράζει δυναμικά κομμάτια της τουρκικής κοινωνίας, κυρίως στον οικονομικό τομέα. Αυτό το νέο σύστημα εξουσίας, όπως όλα δείχνουν δεν είναι διατεθειμένο να πέσει αμαχητί.

Εχει λοιπόν ενδιαφέρον να σημειωθεί πως την ίδια μέρα που άρχισε η συνεδρίαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου για την εξέταση της νομητότητας του κόμματος του Ερτνογάν, σε μια συντονισμένη επιχείρηση συνελήφθησαν και στη συνέχεια προφυλακίστηκαν προβεβλημένα στελέχη της παρακρατικής οργάνωσης Εργκενεγκόν. Ανάμεσα στους προφυλακισμένους, με την κατηγορία οργάνωσης συνομοσίας και πραξηκοπήματος, δύο τούρκοι απόστρατοι στρατηγοί. Ο ένας από αυτούς μάλιστα,ο Σενέρ Ερουιγιούρ που υπήρξε πριν από μερικά χρόνια αρχηγός του στρατού ξηράς συνελήφθει σε στρατιωτικό κατάλλημα! Το γεγονός αυτό, οδηγηγεί έμπειρους παρατηρητές των τουρκικών πραγμάτων στο συμπέρασμα πως Ερντογάν και Κεμαλικό κατεστημένο, επιχειρούν μια συμφωνία, η οποία έχει ως πρώτα εμφανή θύματα την οργάνωση των παρακρατικών ακραίων κεμαλιστών.

 

παζάρι

 

Μέσα σε αυτό το περίπλοκο και εκρηκτικό σκηνικό κανείς δεν αποτολμά προβλέψεις για τα μελούμενα στην τουρκία. Ωστόσο, από τα μέχρι στιγμής δεδομένα συνάγονται τα εξής:

• Ερντογάν και στρατηγοί «απαλάχθηκαν» από τα ακραία υπερεθνικιστικά στοιχεία της Εργκενεγκόν
• αυτό σημαίνει πως απομακρύνεται η εκδοχή ενός στρατιωτικού πραξηκοπήματος για τον εκτοπισμό της κυβέρνησης Ερντογάν. Δεν αποκλείεται όμως αυτός ο εκτοπισμός να γίνει με το δικαστικό πραξηκόπημα, το οποίο συνεχίζεται, αφού το Συνταγματικό Δικαστήριο μέχρι το τέλος του μήνα θα αποφασίσει αν ο Ερντογάν και το κόμμα του υπονομέυουν τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους.

δύσκολη μοιρασιά

 

Από όλα τα παραπάνω, σκιαγραφείται το βαθύ πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει το τουρκικό κράτος. Πρόκειται για διτό πρόβλημα: Ισοροπίας και προσανατολισμού.

Το ερώτημα, όπως σημειώνουν έλληνες διπλωμάτες οι οποίοι παρακολουθούν πολύ στενά τις εξελίξεις στη γειτονική χώρα, είναι σε ποιο σημείο θα ισορροπήσει η κατάσταση μεταξύ των δύο παγιωμένων συστημάτων εξουσίας. Στην περίπτωση που εξευρεθεί ικανοποιητικός συμβιβασμός, η τουρκία έχει ελπίδες να ξεπεράσει την κρίση , βοηθούμενη στον προσανατολισμό της και από από το στόχο να προσεγγίσει την ΕΕ.

Αν, αντίθετα, δεν βρεθεί ικανοποιητική ισορροπία ανάμεσα στα δύο συστήματα εξουσίας στην τουρκία τότε περιορίζονται και οι επιλογές της χώρας. Οπως χαρακτηριστικά υπογραμμίζουν έμπειροι έλληνες διπλωμάτες σε μια περίπτωση που κυριαρχίσει είτε η ισλαμιστική τάση είτε ο ακραίος κεμαλικός εθνικισμός, τότε χάνεται αυτόματα το μόνο «εκσυγχρονιστικό» σχέδιο που υπάρχει γι αυτή τη χώρα και είναι συνδεδεμένο με την πορεία της προς την ΕΕ.

Η ΕΕ δεν μπορεί να δεχτεί ούτε με τουρκία με ισλαμιστικό χρακτήρα, ούτε με παρωχημένο ακραίο κεμαλικό εθνικισμό…

Η αλήθεια της Τζιχάντ

Η αλήθεια της Τζιχάντ

 

Στη σκέψη των Δυτικών η λέξη «Τζιχάντ» δημιουργεί εικόνες δολοφονιών και φρίκης από αιμοσταγείς μουσουλμάνους. Πρόκειται για συνειρμούς που οφείλονται στην άγνοια και στη σκόπημα καλλιεργούμενη «παρεξήγηση». Είναι, άλλωστε, ο συνηθισμένος και ο ευκολότερος τρόπος για την ενίσχυση του «εμείς» απέναντι σε «εκείνους», δηλαδή στους «εχθρούς».

 

Ποιός εχθρός;

 

Αν προσπαθήσουμε να δούμε χωρίς τον παραμορφωτικό φακό μέσα από τον οποίο φτάνουν σε εμάς οι σχετικές πληρορίες για «εκείνους», ίσως συνειδητοποιήσουμε ποιοι είναι οι πραγματικοί εχθροί μας. Πίσω από τη «σύγκρουση των πολιτισμών» για την οποία διδασκόμαστε και εθιζόμαστε, κρύβεται ένας πραγματικός άγριος πόλεμος συμφερόντων. Και σε αυτόν τον πόλεμο, ο «δυτικός» πιλότος του βομβαρδιστικού που σκοτώνει ιρακινούς ή αφγανούς αμάχους πόσο άραγε διαφέρει από τον «μαχητή του Ισλάμ» που τινάζεται στον αέρα πέρνοντας μαζί του στο θάνατο δεκάδες αθώους;

Η τζιχάντ είναι, για τους δυτικούς, ο πιο «σκοτεινός» και παρεξηγημένος όρος του Ισλάμ. Η επικρατούσα απόδοση του όρου είναι «ιερός πόλεμος», που φορτίζεται αρνητικά καθώς συνοδεύεται συνήθως από χαρακτηρισμούς περί μισαλοδιξίας και αγριότητας. Ομως η «Τζιχάντ» έχει πρώτα απ όλα εξωθρησκευτικό περιεχόμενο. Το νόημα της λέξης σημαίνει «πάλη» και «προσπάθεια». Καθώς, λοιπόν, υπάρχουν πολλές ακόμη λέξεις που σημαίνουν πόλεμο, θα ήταν πιο ακριβές και ωφέλιμο αν μεταφράζαμε τη «Τζιχάντ», ως «ιερή πάλη».

 

στρευλώσεις

 

Σύμφωνα με το Κοράνι η «Τζιχάντ» περιγράφει τη διαρκή και επίπονη προσπάθεια του πιστού να αντιμετωπίσει τους «δαίμονές» του. Δηλαδή τους εχθρούς, υλικούς ή άυλους της πίστης του. Σε κάποιες περιπτώσεις η τζιχάντ, μπορεί να εκφραστεί και ως πραγματικός πόλεμος. Για παράδειγμα στην περίπτωση άμυνας των πιστών μουσουλάμων απέναντι σε κάποιο εισβολέα. Σε αυτήν την περίπτωση η χρήση της βίας είναι αυτονόητη, αλλά ασκείται κάτω από πολύ αυστηρούς κανόνες και περιορισμούς: Απαγορεύεται η επίθεση κατά αθώων και επιβάλεται η αποδοχή οποιασδήποτε ειρηνευτικής χειρονομίας από την πλευρά του «εχθρού».

Υπάρχουν, σύμφωνα με το Κοράνι τέσσερις τρόποι τζιχάντ: της καρδιάς, της γλώσσας, του χεριού και του σπαθιού. Σύμφωνα με την μουσουλαμνική παράδοση κάποτε ο Μωάμεθ επιστρέφοντας από μια μάχη, δίδαξε τους πιστούς του: «Γυρίσαμε σήμερα από τη μικρή τζιχάντ. Πρέπει τώρα να στραφούμε στη μεγάλη τζιχάντ». Η ερμηνεία που δίδεται σε αυτή τη φράση είναι πως ο πόλεμος είναι μια εύκολη υπόθεση. Το δύσκολο για τον πιστό είναι η διαρκής πάλη (τζιχάντ) για την βελτίωση και ολοκλήρωση του εαυτού του.

Θα πρέπει να σημειωθεί πως όταν πρόκειται για ένοπλο αγώνα εναντίον εχθρού, οι μόνοι που μπορούν να καλέσουν σε τζιχάντ τους πιστούς είναι οι θρησκευτικοί ηγέτες. Αυτοί κρίνουν αν βρίσκονται σε πραγματικό κίνδυνο η θρησκεία και ο λαός, και αν είναι απαραίτητη η χρήση βίας για την προστασία τους. Υπό αυτό το πρίσμα, νομίζουμε πως είναι αυτονόητη στα μάτια των πιστών μουσουλμάνων η Τζιχάντ στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, καθώς πρόκειται για δύο χώρες που έχουν καταληφθεί από «απίστους».

 

ιδεολογικοί μηχανισμοί

 

Το ισλάμ, όπως κάθε θρησκεία, δεν απαρνείται το ρόλο του ως ιδεολογικού μηχανισμού των κοινωνιών που το ασπάζονται. Μέσω τέτοιων ιδεολογικών μηχανισμών, είναι συνηθισμένη πρακτική να καθαγιάζονται και εγκλήματα. Αν τρέξουμε προς τα πίσω στην ιστορία θα δούμε τις σφαγές «στο όνομα του Πατρός» της χριστιανικής πίστης. Με καθαγιασμένα από την εκκλησία όπλα έσφαζαν οι Ισπανοί τους αμερικανούς ιθαγενείς. «Ευλογημένα» ήταν και τα όπλα των Σταυροφόρων που αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά στις φρικιαστικές πράξεις τους, από την σκοπιά των Αράβων ιστοριογράφων (Οι σταυροφορίες από τη σκοπιά των Αράβων- του Μαλούφ είναι ένα εξαιρετικά ωφέλιμο βιβλίο για να συνειδητοποιήσουμε το βαθμό πολιτισμού των χριαστιανών προπατώρων μας ). Το ίδιο καθαγιασμένος από τον ιμάμη του είναι και ο σημερινός μουσουλμάνος. Αυτός που πλεμά δίκαιο αγώνα κατά των κατακτητών στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, αλλά και αυτός που τινάζεται στον αέρα αυτοκτονώντας πέρνοντας συντροφιά στο θάνατο δεκάδες αθώους…

///////

Ποιος έθρεψε το τέρας;

 

Βλέποντας τον πόλεμο με τη ματιά Κλαούζεβιτς, ξεχνούμε το αίμα. Η πολιτική- οικονομική επιδίωξη ωστόσο, σπάνια στην ανθρώπινη ιστορία υπήρξε αναίμακτη. Οι θεωρητικοί της Δύσης (Χάντιγκτον) έχουν κατατάξει αυτό που ζούμε υπό το γενικό τίτλο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, ως «Σύγκρουση των πολιτισμών».

Είναι άραγε ιδεολογική- θρησκευτική η σύγκρουση ή μήπως κρύβεται πίσω της κάτι πιο απτό; Είναι η επιθυμία των αμερικανών και της δύσης γενικότερα να «εκδημοκρατήσουν» το Ιράκ, το Αφγανιστάν ,τη Μέση Ανατολή που τους έχει οδηγήσει σε μια γιγαντιαία πολεμική εμπλοκή; Είναι η εισβολή στο Αφγανιστάν η αμερικανική απάντηση στο χτύπημα της Τζιχάντ κατά των ΗΠΑ την 11η Σεπτεμβρίου; Τι άραγε προκάλεσε το κάλεσμα της ΑλΚαίντα σε ιερό πόλεμο (τζιχάντ) κατά των αμερικανών;

 

Τζιχάντ και CIA

 

Για να ξεκαθαρίσουν οι ασάφειες θα πρέπει να κοιτάξουμε λίγα χρόνια πιο πίσω. Δεν είναι μυστικό πως ο φερόμενος ως ηγέτης της Παγκόσμιας τρομοκρατίας Οσάμα Μπιν Λάντεν πριν μπει στον κατάλογο τους πλέον καταζητούμενους ανθρώπους στο πλανήτη, εκπαιδεύτηκε, εξοπλίστηκε και συνεργάστηκε στενά με τους σημερινούς διώκτες του: Τη CIA και άλλες παρεμφερείς αμερικάνικες και δυτικές μυστικές υπηρεσίες.

Οι σχέσεις του Μπιν Λάντεν με τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες είναι διασταυρωμένες, έστω κι αν και οι δύο πλευρές θα επιθυμούσαν να ξεχάσουν το γεγονός. ..

Οι Αμερικανοί θα μπορούσε να πει κανείς πως υπήρξαν οι «σπόνσορες» του ισλαμικού φονταμενταλισμού. Αυτοί χρηματοδότησαν , εκπαίδευσαν και χρησιμοποίησαν τις ακραίες παραστρατιωτικές ομάδες των «ιερών πολεμιστών» (μουτζαχεντίν) στο Αφγανιστάν. Ηταν στη δεκαετία του 80 όταν και οι δύο πλευρές (αμερικανοί και μουτζαχεντίν) ήταν διατεθειμένες να συμμαχήσουν και με το διάβολο προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον κοινό εχθρό, τη Σοβιετική Ενωση, που είχε στρατιωτικές δυνάμεις αναπτυγμένες στο Αφγανιστάν .

Ο ίδιος ο Μπιν Λάντεν έχει εκπαιδευτεί από τη CIA. Εύκολα μπορεί να καταλάβει ο καθένας για πιο λόγο τα χρόνια της στενής συνεργασίας Λάντεν-CIA κρύβονται επιμελώς. Καμία από της δύο πλευρές δεν βολέυεται από την αλήθεια. Πρόκειται για μια συνωμοσία προκειμένου να κρυφτεί ένα παρελθόν που αποδεικνύει πως λίγα μόλις χρόνια πριν, ούτε οι αμερικανοί ήταν το «διαβολικό έθνος» για τον Μπιν Λάντεν , ούτε ο Μπιν Λάντεν είναι το σημερινό «απόλυτο κακό» για τους αμερικανούς.

Είναι λίγο πολύ γνωστές οι διαδικασίες μέσα από τις οποίες οι αμερικανοί υπέθαλψαν εκείνα τα χρόνια το μουσουλμανικό εξτρεμισμό.

Με χρήματα και από αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, χρηματοδοτήθηκε ο «ιερός πόλεμος» (Τζιχάντ) κατά των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν. Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν, νεαρός φοιτητής τότε από τη Σαουδική Αραβία, στρατεύεται στην υπόθεση της αφγανικής αντίστασης κατά των σοβιετικών . Μαζί του χιλιάδες ακόμη ριζοσπάτες μουσουλμάνοι  απ όλο τον κόσμο, κυρίως όμως από τα αραβικά κράτη, στρατολογούνταν τότε στην αφγανική υπόθεση μέσω ενός δικτύου το οποίο διηύθυναν οι πακιστανικές μυστικές υπηρεσίες (ISI). Μέσω αυτού του πακιστανικού δικτύου η CIA πέρνει την υπόθεση στα χέρια της.

Με «ξένο» στρατό, τους μουτζαχεντίν που κάνουν το δικό τους «ιερό πόλεμο» (τζιχάντ), οι αμερικανοί δημιουργούν τεράστια προβλήμτα στους Σοβιετικούς. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η CIA εξοπλίζει τους μουσουλμάνους πολεμιστές με όπλα υψηλής τεχνολογίας, όπως οι  πύραυλοι στίγκερ που μεταφέρονται από έναν μόνο άνθρωπο και μποορύν να καταρρίψουν ένα  οποιοδήποτε αεροσκάφος ακολουθώντας το ίχνος των καυσίμων του.

Εκτος από πολεμικό υλικό η CIA και η βρετανική MI6, στέλνουν στο Αφγανιστάν εκατοντάδες πράκτορες που εκαπιδεύουν στον ανταρτοπόλεμο δεκάδες χιλιάδες μαχητές του «τζιχάντ» κατά των σοβιετικών.

Στη δεκαετία  1980- 1990 οι μουσουλμάνοι  που πήγαν από 40 διαφορετικές χώρες  στο κάλεσμα του «τζιχάντ»  για την  απελευθέρωση του Αφγανιστάν ήταν περισσότεροι από 30.000.   Οι αμερικανοί, προσυλωμένοι στην προσπάθεια να δυσκολέψουν τη ζωή των σοβιετικών  δεν ασχολήθηκαν με  τις συνέπειες που μπορούσε να έχει για τα ίδια τους τα συμφέροντα  η υπόθαλψη του «τζιχάντ» και η μαζική εκαπίδευση δεκάδων χιλιάδων «ιερών πολεμιστών».

Ο  Οσάμα Μπιν Λάντεν  δεν ήταν απλώς ένας «φανατικός» νεαρός μουσουλμάνος ιδεολόγος. Ο πατέρας του ήταν πάμπλουτος και φίλος της βασιλικής οικογένειας της Σαουδικής Αραβίας. Η οικονομική επιφάνει του Λάντεν καθώς και η σχέση του με την βασιλική οικογένεια του ιερού για τους μουσουλμάνους τόπου της Σαουδικής Αρβίας, ανέδειξε τον Λάντεν στην κορυφή της ιεραρχίας των μουτζαχεντίν και τον μετέτρεψε με το πέρασμα του χρόνου σε σύμβολο για τον ιερό πόλεμο των μουσουλμάνων κατά των «απίστων».

 

ο νέος εχθρός

 

Οι σοβιετικοί δεν έχασαν μόνο τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, απ όπου και αποχώρησαν. Εχασαν τον ψυχρό πόλεμο αφήνοντας τους αμερικανούς κυρίαρχους στην παγκόσμια σκακιέρα. Μαζί με τη νίκη τους όμως οι αμερικανοί ήταν υποχρεωμένοι να διαχειριστούν και ενοχλητικές εκρεμμότητες, όπως τους πρώην συμμάχους  και προστατευόμενούς τους  «ιερούς πολεμιστές» του Ισλάμ.

Ο Λάντεν και η ΑλΚάιντα, βρέθηκαν απέναντι στους αμερικανούς όταν η Ουάσιγκτον άρχισε να οικοδομεί την παγκόσμια κυριαρχία της μετά τη νίκη της στον ψυχρό πόλεμο. Ο πρώτος πόλεμος κατά του Ιράκ του πατρός Μπους, οδήγησε εκατοντάδες χιλιάδες αμερικανούς στρατιώτες σε μόνιμη εγκατάσταση σε ιερά εδάφη του ισλάμ στη Σαουδική Αραβία. Προφανώς,αν  τα εδάφη αυτά εκτός από ιερά δεν ήταν και πλούσια σε πετρέλαιο  δε θα προσέλκυαν το αμερικανικό ενδιαφέρον. Ομως, η επιθετική αμερικανική πολιτική για τον έλεγχο των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου με την  δημιουργία στρατιωτικών βάσεων στη Σαουδική Αρβία , πυροδότησε την αντίδραση των μουσουλμάνων ιερών μαχητών που μεθυσμένοι από τη νίκη τους κατά των σοβιετικών ήταν έτοιμοι να αντιταχθούν  και κατά των πρώην συνεργατών τους αμερικανών. Ξεκίνησαν έτσι , σιγά- σιγά μέσα στη δεκαετία του 1990  οι εχθροπραξίες μεταξύ των αμερικανών και της ΑλΚάιντα…

 

μια «ξεχασμένη» ιστορία.

 

Αν και δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια, ελάχιστοι θυμούνται πως το 1999 αξιωματούχοι των Ταλιμπάν (ακραίοι ισλαμιστές που επέβαλαν στο Αφγανιστάν τον ισλαμικό νόμο μετά την εκδίωξη των σοβιετικών) βρέθηκαν στις ΗΠΑ φιλοξενούμενοι της αμερικανικής κυβέρνησης και της εταιρίας Unocal που  σύμφωνα με το σλόγκαν της «είναι μια εταιρία πετρελίου και βρίσκεται όπου υπάρχει πετρέλαιο».  Η εν λόγω εταιρία διαπραγματεύονταν με το καθεστώς των Ταλιμπάν τη διέλευση από το έδαφος του Αφγανιστάν ενός αγωγού μεταφοράς πετρελαίου αξίας 2 δισεκατομυρίων δολαρίων. Στόχος του αγωγού ήταν η μεταφορά πετρελαίου από τα κοιτάσματα της Κασπίας, μέσω του Αφγανιστάν στο Πακιστάν. Αυτές οι διαπραγματεύσεις με τους Ταλιμπάν για τον αγωγό της Unocal κατέρρευσαν τον Αυγουστο του 2001.  Είναι άραγε σύμπτωση πως ένα μήνα μετά χτυπήθηκαν οι δίδημοι πύργοι στη Νέα Υόρκη, γεγονός που έδοσε το σύνθημα για την νέα αμερικανική εκστρατεία που συνεχίζεται μέχρι σήμερα  κατά του Αφγανιστάν και του Ιράκ;

 

Συμπέρασμα

 

Ζούμε σε  μια εποχή συγκρούσεων.Δεν πρόκειται όμως για μάχη πολιτισμών και ιδεών που αυτοί πρεσβεύουν. Πίσω από κάθε πόλεμο κρύβεται το  συμφέρον. Και κάθε συμφέρον έχει την ανάγκη για να κρύψει την ωμμότητά του να ενδυθεί ιδεολογικά. Μόνο τότε θα προσελκύσει «ιερούς μαχητές» έτοιμους να χύσουν το αίμα τους για το «τζιχάντ» ή για τα ιδεώδη της δημοκρτίας. Οι άνθρωποι,τελικά, είναι πιο πρόθυμοι να πεθάνουν για έναν ανώτερο σκοπό…

Ομως, στην προκειμένοη περίπτωση κι αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, οι μουσουλμάνοι είναι αυτοί που υπερασπίζονται τον πλούτο των τόπων τους…

Οι «300»

 «Ενδοξοι Σπαρτιάτες»  ήταν αυτοί που διαλεξαν τις Θερμοπύλες τους για να παραδώσουν τη ζωή τους και την μνήμη τους στην αιωνιότητα, διδάσκοντας πως υπάρχουν δίκαιοι πόλεμοι και μάχες.

 

Σήμερα οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί. Θερμοπύλες φυλάττουν οι απόγονοι των Περσών, ο λαός του  Ιράν,οι οποίοι βλέπουν τους  στρατούς  της αυτοκρατορίας να προετοιμάζονται και να ασκούνται για την επιδρομή. Μια τέτοια προετοιμασία και άσκηση πραγματοποιήθηκε στις αρχές του Ιουνή και καθώς εξελίχτηκε στον ελληνικό εναέριο χώρο μας αφορά άμεσα. Πρόκειται για μια κοινή ελληνοισραηλινή άσκηση της οποίας το σενάριο  ήταν μια προσομοίωση σε χτυπήματα κατά στόχων στο έδαφος του Ιράν. Οι  ιστορικά αυθάδεις και υπερόπτες σχεδιαστές αυτής της άσκησης, μάλιστα, της έδωσαν την ονομασία «Ενδοξος Σπαρτιάτης».

Είναι άραγε οι Ισραηλινοί κάτι περισσότερο από έναν τοπικό χωροφύλακα που έχει εξασφαλίσει από το «αφεντικό» στην Ουάσιγκτον να πουλά νταιλίκι στην περιοχή; Πόσο «ένδοξος»  μπορεί να είναι ένας τέτοιος «Σπαρτιάτης» όσο κι αν προσπαθεί να κλέψει κάτι από τη δόξα των «τριακοσίων»;

Αξίζει την προσοχή μας αυτή η ιστορία, τόσο σε επίπεδο πραγματικών γεγονότων όσο και στο επίπεδο των συμβολισμών που επιχειρεί να προεκταθεί. Το θέμα της άσκησης και του σεναρίου, που όπως είπαμε προέβλεπε χτυπήματα στο Ιράν, δημοσιοποιήθηκε από αμερικανικές πηγές. Ο λόγος είναι απλός: Ενα κομμάτι του συστήματος εξουσίας στην Ουάσιγκτον ανησυχεί βάσιμα πως πριν αποχωρήσουν από την εξουσία ο Μπους και η νεοσυντηριτική κλίκα που τον στηρίζει, θα προλάβουν να δημιουργήσουν τετελεσμένα με μια επίθεση κατά του Ιράν.

Το Ισραήλ ουδέποτε έχει κρύψει πως έχει τη διάθεση αλλά και τις δυνατότητες να χτυπήσει το Ιράν προκειμένου να εμποδίσει την ανάπτυξη του πυρηνικού  προγράμματος αυτής της χώρας. Γνωστό είναι επίσης πως οι ισραηλινές δυνάμεις λειτουργούν ως στρατιωτικός βραχίωνας της Ουάσιγκτον, όποτε παραστεί ανάγκη. Ο λόγος που «έμπλεξε» η Ελλάδα σε αυτήν την ιστορία, είναι επίσης απλός: Το Ισραήλ έχοντας περιορισμένη ενδοχώρα δε θα μπορούσε να «μετρήσει» την αντοχή των δυνάμεών του. Τα σημεία του ελληνικού εδάφους που «βομβαρδίστηκαν» στην άσκηση «ένδοξος Σπαρτιάτης» απέχουν ακριβώς τόσο όσο απέχουν οι στόχοι στο Ιράν από τις αεροπορικές βάσεις του Ισραήλ. Ενα επιπρόσθετο στοιχείο που έκανε την ελληνική συμμετοχή επιβεβλημένη είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα διαθέτει και ρωσικά  συστήματα αεράμυνας (TOR-M1) που αποτελούν τη βάση της αεράμυνας του Ιράν. Το καθοριστικό, ωστόσο γεγονός που «μπλέκει» και την ελλάδα σε αυτά τα σχέδια είναι πως αποτελεί εξάρτημα, δεμένο στο αμερικνικό άρμα συμφερόντων.

Το Ιράν είναι ένα κράτος η φυσιογνωμία του οποίου ενδεχομένως προβάλλει ακατανόητη ή και αποκρουστική σε όλους εμάς τους «εκπαιδευμένους» με του «φιλελεύθερους» δυτικούς «δημοκρατικούς» θεσμούς. Ομως, ότι και να «νιώθουμε» για τον πολιτικό πολιτισμό  και την κοινωνική κατάσταση αυτής της χώρας δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι  όσο νομιμοποιημένη είναι η εξουσία της κυβέρνησης των ΗΠΑ, του Ισραήλ  της Βρετανίας ή της Ελλάδας, άλλο τόσο νομιμοποιημένη είναι και η εξουσία της κυβέρνησης του ιράν από το λαό της χώρας. Μάλιστα δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι το Ιράν δεν κατηγορείται για εισβολή και κατοχή κάποιας χώρας, ούτε για αεροπορικές επιδρομές, ούτε για επεκτατικές φιλοδοξίες…

Το Ιράν είναι στοχοποιημένο από την «αμερικανική αυτοκρατορία» για τις πυρηνικές του φιλοδοξίες, υποτίθεται.Οι αμερικανοί που είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν την τουρκία, την αλβανία ακόμη και την ΠΓΔΜ να αποκτήσουν πηρυνικά εργοστάσια για την παραγωγή ηλετρικής ενέργειας αρνούνται αυτό το δικαίωμα στο Ιράν  κατηγορώντας την Τεχεράνη πως απότερος στόχος της είναι η απόκτηση πυρηνικών όπλων.

Δε θα πρέπει να ξεχνάμαι πως η αμερικανική εισβολή και κατάληψη του Ιράκ στηρίχτηκε σε ένα, αποδεδειγμένο πια, ψέμα: την ύπαρξη όπλων μαζικής καταστροφής που υποτίθεται πως είχε ο Σαντάμ Χουσείν. Το ίδιο πάνω κάτω ψέμα καλλιεργείται και για την περίπτωση του Ιράν. Το Ιράν , όπως και το Ιράκ για τους αμερικανούς δεν είναι τίποτε περισσότερο από ενεργειακά θυσαυροφυλάκια. Το πετρέλαιο του Ιράκ οι αμερικανοί το έκλεψαν. Επιχειρούν να κλέψουν και το πετρέλαιο του Ιράν.

Η χρήση της πυρηνικής ενέργειας για την παραγωγή ηλεκτρισμού προβάλλεται σήμερα στη Δύση ως απάντηση στο πρόβλημα της ανόδου των τιμών ή της επερχόμενης έλλειψης πετρελαίου. Στις χώρες μέλη της ΕΕ αλλά και στην ίδια την αμερική ανακοινώνονται νέα προγράμματα κατασκευής πυρηνικών σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Παράλληλα στη Δύση εξελίσσεται και μια μεγάλη  προπαγανδιστική επιχείρηση που στόχο έχει να πείσει τον κόσμο για τα «ευεργετήματα» της πυρηνικής ενέργειας. Θα περίμενε κανείς, λοιπόν, να ανταμοίβεται η Τεχεράνη για την επιλογή της και όχι να απειλείται.

Το πρόβλημα, όμως δεν είναι πως η Τεχεράνη επιθυμεί να προωθήσει την πυρηνική της τεχνολογία. Το πρόβλημα των αμερικανών και των «ένδοξεων» χωροφυλάκων  της περιοχής, των ισραηλινών, είναι πως το Ιράν δεν  είναι προτεκτοράτο της Ουάσιγκτον, δεν ελέγχεται οικονομικά και είναι εξαιρετικά δύσκολο και και πανάκριβο εγχείρημα η  στρατιωτική του αντιμετώπιση.

 Η αμερικανική αυτοκρατορία και οι  τοπικοί της χωροφύλακες, προκειμένου να φέρουν το Ιράν στα μέτρα τους,χρησιμοποιούν κάθε μέσο. Κατασυκοφάντηση και ψέματα, απειλές και επίδειξη στρατιωτικής ισχύος. Πάνω απ όλα επιχειρούν να καλλιεργήσουν ένα ηθικό πλεονέκτημα σαν αυτό που είχαν οι «ένδοξοι Σπαρτιάτες».

Η δόξα όμως δεν εξασφαλίζεται με τη διστρέβλωση της ιστορίας. Κερδίζεται απ όσους φυλάττουν τις Θερμοπύλες τους. Οπως σήμερα ο λαός του Ιράν.

ΝΑΤΟ vs SCO

 

Αν πίσω από κάθε πόλεμο πρέπει να βρίσκεται μια «Ωραία Ελένη», τότε μπορούμε να δούμε πως από τα μάτια της «Ελένης» των πολέμων του 21ου αιώνα, αντί για δάκρυα τρέχει πετρέλαιο.

 

Διαβάζοντας ένα βιβλίο ιστορίας οποιασδήποτε περιόδου , κάθε φορά που συναντάμε αναφορές για τη δημιουργία μιας «μεγάλης αμυντικής συμμαχίας», γνωρίζουμε –ή θα έπρεπε να γνωρίζουμε– τι ακολουθεί στις επόμενες σελίδες: Δημιουργία του «άντίπαλου δέους», ανταγωνισμοί, εχθροπραξίες, πόλεμος.

Γιατί άραγε να αποτελεί εξαίρεση η μεγάλη «αμυντική συμμαχία» του ΝΑΤΟ; Μήπως γιατί έχει δημιουργηθεί η εντύπωση πως, μετά τη διάλυση του αντίπαλου συνασπισμού (Σύμφωνο Βαρσοβίας),το ΝΑΤΟ «παίζει» μόνο του στην παγκόσμια σκακιέρα;   Μήπως γιατί «διασφάλισε» την παγκόσμια ειρήνη για μισό αιώνα;

Η προπαγάνδα έχει τη δύναμή της. Η πραγματικότητα μπορεί να κρυφτεί, όμως δεν αλλάζει. Επί μισό αιώνα η ανθρωπότητα έζησε την ισορροπία του τρόμου  ανάμεσα στα πυρηνικά οπλοστάσια  των δύο «αμυντικών συνασπισμών». Εζησε επίσης  εκατοντάδες περιφεριακές συγκρούσεις με εκατομύρια νεκρούς ως συνέπεια του ανταγωνισμού Ανατολής- Δύσης.  Το γεγονός ότι δεν ξέσπασε πυρηνικός πόλεμος, δεν σημαίνει ότι η ανθρωπότητα βιώσε την ειρήνη επί μισό αιώνα.

Η δύναμη της προπαγάνδας  φιλοτεχνεί εδώ και μια δεκαπενταετία το ΝΑΤΟ ως  έναν μεγάλο «αμυντικό συνασπισμό» ο οποίος μάχεται έναν αόρατο, επικίνδυνο, χωρίς αρχές αντίπαλο. Τη «διεθνή τρομοκρατία». Ο απροσδιόριστος εχθρός, διευρύνει τα όρια που «νομιμοποιείται» να δράσει το ΝΑΤΟ, για να κυνηγήσει τους …αδίστακτους «κακούς» και αόρατους τρομοκράτες, προς ώφελος της παναθρώπινης ειρήνης.

Καλό το παραμύθι, αλλά με λάθος «δράκο». Ο εχθρός του ΝΑΤΟ δεν είναι τόσο αόρατος και απροσδιόριστος, όσο  το ασαφές περίγραμμα της «διεθνούς τρομοκρατίας». Δεν θα πρέπει να είναι πολλοί  μεταξύ των υπηκόων των χωρών μελών του ΝΑΤΟ που γνωρίζουν και έχουν συνειδητοποιήσει ότι ήδη έχει δημιουργηθεί  και εξελίσσεται ο με «σάρκα και οστά» εχθρός: SCO (Shanghai Coorperation Organization)  το όνομά του.

O SCO είναι μια συμμαχία που συμπεριλαμβάνει το 1/4 του παγκόσμιου πληθυσμού. Γεωγραφικά περιλαμβάνει τις παρυφές της ανατολικής ευρώπης, τα βόρεια τμήματα της Ασίας μέχρι τις στέπες στα κεντρικά της Ηπείρου. Ιδρύθηκε το 2001 και ανάμεσα στα μέλη του περιλαμβάνονται η Ρωσία, η Κίνα, το Καζακστάν, το Κυργιστάν, το Τατζικιστάν και  το Ουζμπεκιστάν. Με όρους γεωπολιτικής, o Oργανισμός της Σαγκάης πλησιάζει να περιγράψει τον αμερικανικό εφιάλτη: Δηλαδή έναν αντιαμερικανικό συνασπισμό ο οποίος θα συσπειρώνει τη Ρωσία, τη Κίνα και την Ινδία. Για την ώρα η Ινδία δεν είναι μέλος του SCO. Ισως γιατί, εκτός των άλλων, συνορεύει με το πυρηνικά εξοπλισμένο Πακιστάν, το οποίο ελέγχεται από την Ουάσιγκτον…

Φαίνεται πως η ανθρωπότητα έχει την τάση να ξαναζεί τις τραγωδίες της. Τα σημάδια των επερχόμενων δεινών ουδέποτε έτυχαν έγκαιρα της απαραίτητης προσοχής. Μόνο κατόπιν εορτής, μετά τις συγκρούσεις και τους πολέμους, οι άνθρωποι αναζητούν «αίτια» και «αφορμές». Θα ήταν σίγουρα πιο ωφέλιμο αν αντί  για αίτια και αφορμές, μιας εκ των υστέρων ανάλυσης της καταστροφής, η ανθρωπότητα είχε τη δυνατότητα να αναλάβει προληπτική δράση.

Προφανώς δεν αποτελεί προσπάθεια πρόληψης ενός πολεμικού ολέθρου, η δημιουργία «αμυντικών συνασπισμών». Η ιστορία διδάσκει το αντίθετο: Η οργάνωση «αμυντικών συνασπισμών» αργά ή γρήγορα οδηγεί σε συγκρούσεις, θερμές ή ψυχρές. Μάλιστα, δεν είναι λίγες οι φωνές που ήδη προειδοποιούν πως η ανθρωπότητα έχει μπει ήδη σε μια νέα περίοδο «ψυχρού πολέμου», ανάμεσα στους συνασπισμούς (ΝΑΤΟ- SCO) .

Πως διαφορετικά μπορεί να εξηγηθεί το ασύληπτο σε μέγεθος κηνύγι των εξοπλισμών που έχει ξεκινήσει; Οι ετήσιοι «αμυντικοί» προυπολογισμοί της Ουάσιγκτον μετά το 2001 ξεπερνούν σταθερά τα 500 δισεκατομύρια δολάρια. Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος των ποσών  θα πρέπει να σημειωθεί πως πριν το 2001 οι αμερικανικές στρατιωτικές  δαπάνες ήταν  δέκα φορές λιγότερες. Μάλιστα, για το 2009 ο αμερικανικός προυπολογισμός προβλέπει στρατιωτικές δαπάνες μεγαλύτερες από τις δαπάνες της χώρας κατά τη διάρκεια του β’ παγκοσμίου πολέμου! Την ίδια στιγμή η παγκόσμια τάση των εξοπλιστικών δαπανών αυξάναται κατά 30% ετησίως!  Τι άλλο άραγε, εκτός από την κατασπατάληση πόρων, σημαίνουν αυτές οι δαπάνες; Μήπως προετοιμασία για αντιπαράθεση, σύγκρουση ή και πόλεμο;

Μια «ωραία Ελένη» βρίσκεται πίσω από κάθε πόλεμο. Είναι το απαραίτητο ηθικό- ιδεολογικό περίβλημα για να δικαιολογηθεί η σφαγή. Τότε, για μια «μεγάλη ιδέα» οι άνθρωποι είναι ίσως  πιο  πρόθυμοι να πολεμήσουν και να πεθάνουν. 

Ομως όταν , για παράδειγμα οι αμερικανοί, που αποτελούν  το 4% του πληθυσμού της γης για να εξασφαλίσουν  την «ευημερία» τους διεκδικούν  να καταναλώνουν το 25% της παγκόσμιας παραγωγής και να διαχειρίζεται το 50% των πετρελαικών αποθεμάτων, όταν αυτά τα αποθέματα εξαντλούνται καθώς κι άλλα μεγάλα τμήματα του παγκόμσιου πληθυσμού (Κίνα) διεκδικούν το δικό τους μερίδιο στην «ευημερία», τότε δεν μένει τίποτε από το πρόσωπο της «ωραίας Ελένης».

Στο «παραμύθι» μένει μόνο το αποκρουστικό πρόσωπο του «δράκου» που, όπως σε κάθε ιστορική περίοδο, περιμένει με υπομονή  τους ανθρώπους να αλληλοσφαχτούν  για το ωμμό συμφέρον. Κάποιων λίγων, ελάχιστων…

 

τουρκικός εκσυγχρονισμός

Η Τουρκία , θα μπορούσε να πει κανείς, έχει κάνει σημαντικά βήματα εκσυγχρονισμού: Τώρα τα πραξικοπήματα δεν τα κάνει ο στρατός. Αρκεί μια δικαστική απόφαση…

…Σαν αυτή που επικρέμεται πάνω από το κεφάλι του πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογκάν από το τουρκικό Συνταγματικό Δικαστήριο. Το εν λόγω ανώτατο όργανο της τουρκικής δικαιοσύνης θα συνεδριάσει (ή απειλεί πως θα συνεδριάσει) μέσα στις επόμενες βδομάδες προκειμένου να αποφανθεί αν ο πρωθυπουργός της χώρας, και εβδομήντα ακόμη στελέχη του κόμματός του, με τις πράξεις τους υπονομεύουν τον κοσμικό χαρακτήρα του τουρκικού κράτους. Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι το ενδεκαμελές Συνταγματικό Δικαστήριο της Τουρκίας, μπορεί να εκδόσει τελεσίδικη απόφαση η οποία θα θέτει εκτός νόμου το κυβερνόν κόμμα και κατά συνέπεια να πάψει από τα καθήκοντά του τον πρωθυπουργό Ερντογάν. Μάλιστα, αυτό το ίδιο δικαστήριο θα αποφανθεί και για το αν ο Πρόεδρος της χώρας Αμπτουλάχ Γκιούλ με ενέργειες η παραλείψεις του υπονομεύει τον κοσμικό χαρατκήρα του κράτους. Σε περίπτωση που βρεθεί ένοχος, ο πρόεδρος θα εκτίσει την ποινή του, που θα είναι στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων, μετά τη λήξη της θητείας του.

Η τουρκική εκδοχή της δημοκρατίας μπορεί να σα συνοψιστεί ως εξής: Ενδεκα άνθρωποι, όσα είναι τα μέλη του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Τουρκίας, μπορούν να βγάλουν εκτός νόμου ένα κόμμα και να παύσουν έναν πρωθυπουργό που ψηφίστηκαν από το 45% των ψηφοφόρων της χώρας!

Θεωρητικά η δικαιοσύνη στις δημοκρατίες είναι «τυφλή» και «ανεξάρτητη». Πάνω απ όλα όμως είναι βασικός πιλώνας του συστήματος. Λειτουργεί για να το προσατατεύει και για να διαιωνίζει την ύπαρξή του. Οταν το σύστημα στις γενικές του γραμμές δεν αμφισβητείται, τότε και η δικαιοσύνη μπορεί να ζήσει με τον μύθο της ανεξαρτησίας της. Στην Τουρκία η δικαιοσύνη εμφανίζεται σαν καρικατούρα, όπως ακριβώς και η δημοκρατία σε αυτήν τη χώρα φοράει στρατιωτικό πηλήκιο…

Το «ισλαμικό» κόμμα του Ταγίπ Ερντογάν έχει κατορθώσει επικρατήσει στο πολιτικό σκηνικό της τουρκίας όχι γιατί προβάλει το όραμα της δημιουργίας ενός θεοκρατικού κράτους, αλλά γιατί εκφράζει το αίτημα της πλειοψηφίας του τουρκικού λαού για εκσυγχρονισμό, δικαιοσύνη και ισότητα. Οι εκλογικές νίκες του Ερντογάν, περιγράφουν το λαικό αίτημα για «αλλαγή» του συστήματος συντηρεί τα προνόμια του στρατιωτικού-διπλωματικού κατεστημένου. Με πιο απλά λόγια, τα μεσαία και χαμηλά λαικά στρώματα της Τουρκίας, μέσω του κόμματος του Ερτνογάν, διεκδικούν το πολιτικό και οικονομικό μερίδιο που τους αναλογεί από το στρατιωτικό κατεστημένο , το επονομαζόμενο τουρκικό «βαθύ κράτος», που από την εποχή του Κεμάλ κυβερνά τη χώρα.

Η εδραίωση του κόμματος του Ερντογάν στην τουρκική πολιτική σκηνή με δύο συνεχείς εκλογικές νίκες άρχισε να δημιουργεί σοβαρά ρίγματα στο υφιστάμενο μέχρι τότε σύστημα. Η διάθεση για «αλλαγή» των όρων του οικονομικού παιχνιδιού και της διανομής της πολιτικής εξουσίας, τοποθέτησε  τους «ισλαμιστές» στο «μπλοκ» των δυνάμεων του εκσυγρχονισμού οι οποίες προώθησαν την πορεία της τουρκίας προς την ΕΕ. Στόχος αυτής της φιλοευρωπαικής φιλοδυτικής πολιτικής από τους «ισλαμιστές» της τουρκίες, είναι η επιβολή  των ευρωπαικών κανόνων για το οικονομικό και πολιτικπό παιχνίδι μέσα στην ίδια τους τη χώρα.

Ετσι εξηγείται το, από πρώτη ματιά παράδοξο, γεγονός: Οι «ισλαμιστές» να είναι αυτοί που πραγματικά επιδιώκουν την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ και οι κοσμικοί «δυτικόστροφοι» στρατιωτικοί να την υπονομεύουν. Η εξήγηση είναι απλούστατη: Η συμόρφωση της τουρκικής νομοθεσίας με το ευρωπαικό κεκτημένο δημιουργεί ένα διαφορετικό «σύστημα» το οποίο επιβάλει την διάλυση του συστήματος οικονομικής- πολιτικής κυριαρχίας των τούρκων στρατιωτικών. Προκειμένου να γίνει αντιληπτή η οικονομική δύναμη του επονομαζόμενου τουρκικού βαθέως κράτους, αρκεί μόνο να σημειωθεί ότι ο τουρκικός στρατός είναι ο μεγαλύτερος οικονομικός όμιλος της χώρας, έχοντας πλειοψηφικά μερίδια σε τράπεζες, βιομηχανίες και βαρύνοντα λόγο σε ζωτικούς οικονομικούς τομείς της χώρας.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να εκτιμήσει και να προβλέψει κανείς πως θα εξελιχθεί αυτή η  μάχη στο εσωτερικό της Τουρκίας μεταξυ δύο συστημάτων εξουσίας, (στρατιωτικοί- ισλαμιστές για να το πούμε συνοπτικά). Το βέβαιο είναι πως το τουρκικό «βαθύ κράτος» που νέμεται για δεκαετίες την εξουσία και τα «ευεργετήματα» που απορρέουν από αυτήν δεν πρόκειται εύκολα να υποκύψει στην ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία του Ερντογάν. Αλλωστε εκτός από τα άρματα μάχης οι στρατιωτικοί ελέγχουν και τη δικαιοσύνη, που όπως είπαμε, μπορεί να είναι «τυφλή», γνωρίζει όμως πάντα ποιών τα συμφέροντα έχει ταχθεί να υπηρετεί.

Συμπέρασμα: Οταν σε μια χώρα η απόφαση 11 δικαστών, μπορεί να ακυρώσει τη βούληση του 45% των πολιτών αυτής της χώρας και να βγάλει εκτός νόμου το κόμμα  και να πάψει τον πρωθυπουργό που αυτή η πλειοψηφία επέλεξε, τότε  αυτή η χώρα είναι επικίνδυνη. Για τον εαυτό της, αλλά κυρίως για τους γείτονές της…

 

Πετρέλαιο… τέλος;

Μπορούμε άραγε να φανταστούμε τι θα γίνονταν στον κόσμο αν άρχιζε να «τελειώνει» το πετρέλαιο; Μήπως αυτό, που «δε μπορούμε να φανταστούμε», ήδη έχει αρχίσει να συμβαίνει; Το γεγονός ότι το 1999 το ένα βαρέλι πετρέλαιο κόστιζε 10 δολάρια, σήμερα έχει φτάσει στα 130 και οι προβλέψεις κάνουν λόγο για τιμές στην περιοχή των 200 δολαρίων, μήπως πολύ απλά μας «λέει» ότι η παραγωγή αρχίζει να μην προλαβαίνει τη ζήτηση;

 

«Hirsch report»

 

Τα παραπάνω ερωτήματα κάθε άλλο παρά θεωρητικά είναι. Περιγράφουν θεμελιώδη προβλήματα του σημερινού μας κόσμου, τα οποία μάλιστα κάποιοι τα μελετούν συστηματικά και αναζητούν λύσεις. Το FAQ έχει στη διάθεσή του μια τέτοια μελέτη. Πρόκειται για την 100 σελίδων ανάλυση που για λoγαριασμό του αμερικανικού υπουργείου ενέργειας συνέταξε το 2005 ο Robert Hirsch, στέλεχος της SAIC. Η εν λόγω μελέτη που «θάφτηκε» από τα αμερικανικά ΜΜΕ   δεν απασχόλησε ούτε  τη Διεθνή Επικαιρότητα. Παρ όλα αυτά για τις εξειδικευμένες με την ενέργεια εκδόσεις και τους σχετικούς (ελάχιστους) διαδικτυακούς τόπους, το «Hirsch report» αποτελεί σημείο αναφοράς, καθώς παρουσιάζει εμπεριστατωμένα το παγκόσμιο ενεργειακό πρόβλημα και τις ασύληπτες δυσκολίες για την αντιμετώπισή του.

Το «Hirsch report» έχει τον τίτλο: «Reaking of world oil production: impacts, mitigation, & risk managment». (κορύφωση της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου: επιπτώσεις, άμβλυνση των συνεπειών και διαχείριση των κινδύνων).

 

SAIC

 

Μια παρένθεση είναι απαραίτητη για να επισημανθεί τι ακριβώς είναι η SAIC, στέλεχος της οποίας είναι ο Hirsch και κατά συνέπεια ποια είναι η βαρύτητα του «Hirsch report». Η SAIC έγινε γνωστή στην Ελλάδα την περίοδο λίγο πριν από τους Ολυμπαικούς αγώνες, καθώς η εν λόγω αμερικανική εταιρεία είχε «κερδίσει» το εργο της οργάνωσης της ασφάλειας των αγώνων. Η εγκατάσταση του συστηματος «C4I» , ενός πανάκριβου πολύπλοκου συστήματος επόπτευσης και παρακολουθήσεων, έκανε γνωστή την εταιρία στο ευρύ ελληνικό κοινό. Στην αμερική η SAIC εμφανίζεται σαν εταιρία με την απαραίτητη τεχνολογία και τεχνογνωσία που μπορεί να προτείνει λύσεις για μεγάλα προβλήματα που απασχολούν τις ΗΠΑ και ολόκληρο τον κόσμο, στους τομείς της ενέργειας, του περιβάλλοντος, της εθνικής ασφάλειας κλπ. Βασικός πελάτης της SAIC είναι το αμερικανικό πετνάγωνο, από το οποίο εξασφάλισε πρόσφατα ένα ακόμη συμβόλαιο 500. εκ δολαρίων για τη συμμετοχή της στο πρόγραμμα αντιβαλιστικής άμυνας.

Με άλλα λόγια, έχουμε κάθε λόγο να προσέξουμε ιδιαίτερα τις προβλέψεις και επισημάνσεις ενός στελέχους της SAIC…

 

«Peak»

 

Με τον όρο «peaκ» που στα ελληνικά θα μεταφράζαμε «κορύφωση», σε ότι έχει να κάνει με την παραγωγή πετρελαίου, περιγράφεται εκείνη ακριβώς η στιγμή κατά την οποία η παραγώμενη ποσότητα δεν μπορεί να ικανοποιήσει τη ζήτηση των αγορών.

Το Hirsch report ξεκινά και θέτει το πρόβλημα ως εξής:

«Η κορύφωση της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου εμφανίζει τις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο κόσμο ενώπιον ενός άνευ προηγουμένου και επικίνδυνου στη διαχείρισή του προβλήματος.Οσο πλησιάζουμε στην κορύφωση της παραγωγής, η τιμές των υγρών καυσίμων και η αστάθεια γύρω από αυτές αυξάνονται δραματικά. Και χωρίς έγκαιρη προσπάθεια άμβλυνσης του προβλήματος, το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό κόστος θα είναι πρωτόγνωρο. Εφικτές επιλογές άμβλησνης των συνεπειών υπάρχουν αλλά για να είναι αποτελεσματικές απαιτείται να αναληφθεί  δράση τουλάχιστον μια δεκαετία πριν φτάσουμε στην κορύφωση της παραγωγής».

προβλέψεις

Παρά την τεράστια πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας, δεν είναι ακόμη γνωστός, με μαθηματική βεβαιότητα, ο ακριβής χρόνος της κορύφωσης της παραγωγής, καθώς πολιτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα δεν επιτρέπουν τη δημιουργία μιας ακριβούς «βάσης δεδομένων». Αυτό που με βεβαιότητα είναι γνωστό, είναι ότι κάθε βαρέλι πετρελαίου που αντλείται από τη «δεξαμενή» του στο  υπέδαφος δεν αντικαθίσταται. Το πετρέλαιο είναι προιόν γεολογικών εξελίξεων που κράτησαν δισεκατομύρια χρόνια. Η ποσότητά του λοιπόν είναι πεπερασμένη και εξανλτείται όσο συνεχίζεται η κατανάλωσή του.

Με απλά λόγια, όλοι συμφωνούν πως το πετρέλαιο τελειώνει. Διαφέρουν, ωστόσο, οι εκτιμήσεις για το πότε ακριβώς θα συμβεί αυτό.Ας δούμε τις σημαντικότερες προβλέψεις ειδικών για το πότε θα φτάσουμε στο peak της παραγωγής πετρελαίου:

• 2006-2007. Η πρόβλεψη έγινε  το 2004 από τον  Bakhitari  που είναι αξιωματούχος  της πετρελαικής βιομηχανίας του Ιράν
• 2007-2009.  Πρόβλεψη  του 2003 από τον Simons αξιωματούχο επενδυτικής τράπεζας
• 2007 και αργότερα . πρόβλεψη του 2004 από τον Skrebowski, εκδότη του «petroleum review
• 2009 και νωρίτερα. πρόβλεψη του 2003 άπό τον Deffeyes γεωλόγο πετρελαικής εταιρίας
• 2010 και αργότερα. Πρόβλεψη του 2003 από την ΜΚΟ  «παγκόσμιο συμβούλιο ενέργειας» 
• 2016. Πρόβλεψη που έγινε το 2000 από υπηρεσία (EIA) του αμερικανικού υπουργείου ενέργειας.
• 2025. Πρόβλεψη που έγινε το 2003 από τη SHELL

Από όλες αυτές τις προβλέψεις, αξίζει να υπογραμμιστεί ότι: Ανάμεσα στις απαισιόδοξες οι οποίες εκτιμούν ότι η κορύφωση της παραγωγής έχει ήδη ξεκινήσει από το 2007 και στην αισιόδοξη της SHELL που τοποθετεί την κορύφωση στο 2025, υπάρχει και η πρόβλεψη του αμερικανικού υπουργείου ενέργειας (ΕΙΑ) που εκτιμά ότι η παραγωγή πετρελαίου θα φτάσει το peak σε 8 χρόνια από σήμερα!

 

Σενάρια αντιμετώπισης της κρίσης

 

Σύμφωνα με το  Hirsch report υπάρχουν τρία σενάρια αντιμετώπισης του προβλήματος, ανάλογα με το χρόνο που θα αναλφθεί η δράση:

σενάριο Ι: Οι προσπάθειες αμβληνσης των συνεπειών έλειψης πετρελαίου ξεκινούν όταν η παραγωγή φτάσει στην κορύφωσή της (peak).

senario II. Οι προσπάθειες  ξεκινούν δέκα χρόνια πριν το reak

senario III. ΟΙ προσπάθειες ξεκινούν είκοσι χρόνια πριν το peak.

Αποτιμώντας τις δυνατότητες κάθε ενός από αυτά τα σενάρια το report του Hirsch σημειώνει:

• Περιμένοντας την κορύφωση της παραγωγής μέχρι να αρχίσει η προσπάθεια αντιμετώπισης της έλειψης πετρελαίου, αφήνουμε ολόκληρη την ανθρωπότητα με λιγότερη ενέργεια απ΄όση χρειάζεται για περισσότερα από 20 χρόνια
• Αν ληφθούν μέτρα δέκα χρόνια πριν το peak η παγκόσμια έλλειψη ενέργειας μπορεί να περιοριστει σε χρονική περίοδο δέκα ετών.
• Αν ληφθούν μέτρα είκοσι χρόνια πριν το peak, ενδεχομένως η ανθρωπότητα θα καταφέρει να περάσει ομαλά σε αντικατάσταση της ενέργειας από το πετρέλαιο και τα ορυκτά καύσιμα, αξιοποιώντας άλλες μορφές.

το ρίσκο

 

Ολα αυτά τα δεδομένα περιγράφουν το ρίσκο που κρύβει η όποια προσπάθεια  αντιμετώπισης της εξάνλτησης πετρελαίου η οποία, αν  λάβουμε τον Μέσο Ορο των εκτιμήσεων, θα συμβεί μέσα στην ερχόμενη δεκαετία, αν δεν έχει αρχίσει ήδη να συμβαίνει…

Σύμφωνα με το report:

• στην περίπτωση που ληφθούν άμεσα μέτρα μπορεί να μην αποδώσουν, ως πρόωρα, καθώς  η κορύφωση της παραγωγής βρίσκεται μακρύτερα από τις επόμενες δυο δεκαετίες.
• από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με το report, αν έχουμε φτάσει ήδη στην κορύφωση της παραγωγής ή πλησιάζουμε μέσα στην επόμενη 10ετια, τότε έχουμε ήδη αργήσει να λάβουμε μέτρα, γεγονός που συνεπάγεται ασύληπτο οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό κόστος για ολόκληρη της ανθρωπότητα.

Παραγωγή - Καταναλωση σήμερα

 

Μια γρήγορη ματιά στην παγκόσμια παραγωγή και κατανάλωση του πετρελαίου, βοηθά  να βγουν χρήσιμα πολιτικά συμπεράσματα και να δωθούν απαντήσεις σε βασανιστικά ερωτηματα του σήμερα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του report:

Πετρέλαιο παράγεται σε 123 χώρες. Η συνολική παραγωγή ξεπερνά τα 80 εκατομυρια βαρέλια τη μέρα (bpd). Οι 20 μεγαλυτερες πετρελαιοπαραγωγές χώρες παράγουν το 83% της παγκόσμιας παραγωγής. Οι ΗΠΑ είναι, η μεγαλήτερη παραγωγός χώρα συμβάλοντας στο 11,7% της παγκόσμιας παραγωγής. Ακολουθούν η Σ.Αραβία με 11,3%, η Ρωσία με 10%, το Μεξικό με 4,7%, το Ιράν με 4,6% η Κίνα επίσης  με 4,6%.

Ενδιαφέρον δημιουργεί η σύγκριση της παραγωγής πετρελαίου  αυτών των χωρών, με την κατανάλωση. Οι ΗΠΑ καταναλώνει το 25,3% της παγκόσμιας παραγωγής. Εκτός λοιπόν από πρώτη στον πίνακα των χωρών που παράγουν, είναι και πρώτες στην κατανάλωση.  Αξίζει να σημειωθεί ότι αν αφαιρέσουμε τους 20 μεγαλύτερους καταναλωτές πετρελαίου, οι ΗΠΑ καταναλώνουν  περισσότερο πετρέλαιο απ όσο  καταναλώνουν μαζί οι υπόλοιπες 194 χώρες του κόσμου

Σε αυτούς τους πίνακες παραγωγών- καταναλωτών αξίζει να σημειωθεί το θετικό ισογύγιο της Ρωσίας (παράγει το 10% του συνόλου της παγκόσμιας παραγωγής και συμβάλει στο 3,3 % της παγκόσμιας κατανάλωσης). Αντίθετα, η τάχυστα αναπτυσσόμενη Κίνα παράγει το 4,6% και καταναλώνει το 6,6%.

 

Ενέργεια και παγκόσμια πολιτική

 

Δύσκολα μπορεί κανείς  να αρνηθεί τεκμηριωμένα τη συνάρτηση των κινήσεων των χωρών στην παγκόσμια σκακιέρα με την διαρκή προσπάθειά τους να κατακτήσουν ή να διατηρήσουν θέσεις ισχύος στη διανομή των παγκόσμιων ενεργειακών αποθεματικών. Είναι γνωστές οι περιπέτειες της μεγαλύτερης δεξαμενής πετρελαίου στον κόσμο, της Μέσης Ανατολής.

Σήμερα, υπό το φως των μελετών που διαπιστώνουν την εξάνλτηση των παγκόσμιων πετρελαικών αποθεμάτων, αντιλαμβάνεται ίσως ευκολοτερα κανείς γιατί οι ΗΠΑ με την κατοχή του Ιράκ, εγκατάστησαν περισσότερους από 150.000 στρατό σε αυτή τη χώρα. Οι ΗΠΑ ως χώρα που καταναλώνει  σχεδόν το 1/4 της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου, αντιλαμβάνεται κανείς πως είναι υποχρεωμένη να βρει άμεσα λύσεις στο πρόβλημα που θέτει η εξάνλτηση του μαύρου χρυσού. Αν σκεφτεί κανείς ότι ο αριθμός των τροχοφόρων στις ΗΠΑ ξεπερνούν τα 210 εκατομύρια οχήματα, αντιλαμβάνεται  κανείς πως η προσπάθεια μετατροπής τους σε οχήματα που χρησιμοποιούν άλλης μορφής ενέργειας πρέπει ήδη να ξεκινήσει, καθώς σύμφωνα με τις μελέτες για την αντικατάσταση αυτού του «στόλου» απαιτούνται περίπου 15 με 20 χρόνια…

Ενδεχομένως, αν η παγκόσμια παραγωγή πετρελαίου έχει φτάσει στην κορύφωσή της ή πλησιάζει, είναι ήδη πολύ αργά για να προστατεύουν οι ΗΠΑ, αλλά και οι υπόλοιπες βιομηχανικά αναπτυγμένες χώρες τα «κεκτημένα» και τον τρόπο ζωής που εξασφαλίζει μια οικονομία προσαρμοσμένη στη χρήση ενέργειας από το πετρέλαιο.Κάποιοι αναλυτές, μάλιστα,  βλέπουν στην αμερικανική εξωτερική πολιτική  κινήσεις που στόχο έχουν τον έλεγχο των τελευταίων σταγώνων του πετρελαίου και την εξασφάλιση του πλεονεκτήματος για μια πιο ομαλή μετάβαση στη χρήση άλλων μορφών ενέργειας.

 

το πλάνο του Γκορ

 

Κάποιοι κυνικοί οπαδοί του μοντέλου της αγοράς η οποία, όπως λένε,  μπορεί με τη λειτουργία της να ρυθμίσει και να διευθετήσει όλα τα προβλήματα των κοινωνιών, υποστηρίζουν πως: η γη θα σωθεί από το φαινόμενο του θερμοκηπίου και της υπερθέρμανσης που προκαλεί η χρήση του πετρελαίου, αφού η διαδικασία μετάβασης από την παραγωγή ενέργειας από τα ορυκτά καύσιμα, συνεπάγεται δραστηριότητες που εξασφαλίζουν κέρδος.

Στη βάση αυτής της λογικής δεν είναι τυχαίο ότι η πιο συστηματική προσπάθεια υπογράμμισης της ανάγκης η ανθρωπότητα να «απαλλαγεί» από τα ορυκτά καύσιμα, έχει ξεκινήσει από τις ΗΠΑ και πιο συγκεκριμένα από τον πρώην αμερικανό αντιπρόεδρο  Αλ Γκορ. 

Το οικολογικό project  του Γκορ είναι, τελικα, μια ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση που έρχεται να διατυπωθεί τη στιγμή ακριβώς που  η ανθρωπότητα είναι υποχρεωμένη  να κάνει το βήμα μετάβασης προς τη χρήση μιας άλλης μορφής ενέργειας. Είναι προφανές ότι κάτι τέτοιο σημαίνει μια εκ βάθρων αναπροσαρμογή της παραγωγικής διαδικασίας και ευκαιρίες για να «κινηθεί» το άπειρο χρήμα.

Ομως, όλες αυτές οι ανακατατάξεις δεν πρόκειται να γίνουν «αναίμακτα». Aς ελπίσουμε πως θα ξεκινήσουν έγκαιρα ……

Η «τριχοτόμηση» της ΠΓΔΜ

 

Μετά τις εκλογές στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ) την περασμένη Κυριακή, εμφανίζονται στον ορίζοντα δύο ενδεχόμενα:Το «κακό» και το «πολύ κακό».

 

Και στις δύο περιπτώσεις οι προβλέψεις που μπορούν να γίνουν καταλήγουν σε ένα συμπέρασμα: Η Ελλάδα θα πρέπει να συνηθίσει να ζει με ένα επικίνδυνο πρόβλημα (και) στα βόρεια σύνορά της.

Αυτό που κατ αρχήν επιβεβαιώθηκε από την προεκλογική διαδικασία αλλά και το αποτέλεσμα των εκλογών στην ΠΓΔΜ είναι οι βαθιές διαιρέσεις μεταξύ του πληθυσμού της χώρας. Η πρώτη  διαχωριστική γραμμή  είναι εθνοτική, μεταξύ των Σλάβων και των Αλβανών. Η δεύτερη, αφορά στην ενδοαλβανική πολιτική διαμάχη, η οποία εκφράστηκε εντονότατα ακόμη και την μέρα των εκλογών, με απαγωγές, ξυλοδαρμούς, επιθέσεις σε εκλογικά τμήματα κλπ.

Για να κατανοήσουμε τη σημασία αυτών των διαιρέσεων και να έχουμε μια εικόνα του  εύραυστου πολιτικού σκηνικού σε αυτή τη χώρα θα πρέπει  να έχουμε κατά νου ότι: Οι Αλβανοί κάτοικοι της ΠΓΔΜ αποτελούν μια δυναμική πολυπληθή μειοψηφία η οποία ανέρχεται σε περισσότερο από το 35% του συνολικού πληθυσμού της χώρας. Μάλιστα οι δημογραφικοί δείκτες οδηγούν  στην πρόβλεψη ότι μέσα σε δύο- τρεις δεκαετίες το αλβανικό στοιχείο  θα υποσκελίσει σε αριθμό το σλαβικό. Υπάρχουν δύο ακόμη γεγονότα που βαθαίνουν τη διαίρεση μεταξύ του σλαβικού και αλβανικού στοιχείου στην ΠΓΔΜ. Το πρώτο έχει να κάνει με τη γεωγραφική κατανομή των πληθυσμών.Το δεύτερο με το αίμα, που πολύ πρόσφατα (το 2001), κύλησε ανάμεσά τους.

Μια ματιά στο χάρτη αρκεί για να συνειδητοποιήσει κανείς το πρόβλημα συνοχής, ίσως και ύπαρξης, αυτού του κράτους: Η αλβανική μειονότητα απλώνεται συμπαγής στα βορειοδυτικά τμήματα της ΠΓΔΜ. Βρίσκεται δηλαδή σε εδάφη που «συνορεύουν» με την Αλβανία και το «αλβανικό» Κοσσυφοπέδιο. Καθώς μάλιστα τα σύνορα μεταξύ ΠΓΔΜ και Κοσσυφοπεδίου δεν έχουν ακόμη οριοθετηθεί, το «ανεξάρτητο» κράτος του Κοσσυφοπεδίου διεκδικεί εδάφη από την ΠΓΔΜ. Μάλιστα, θα πρέπει να υπογραμμιστεί πως οι αλβανοί κάτοικοι της ΠΓΔΜ φαίνεται πως προτιμούν να ενσωματωθούν στο αλβανικό Κοσσυφοπέδιο, παρά να αποτελούν μειονότητα στην ΠΓΔΜ. Αυτήν τους την επιθυμία οι Αλβανοί της ΠΓΔΜ την έκφρασαν έμπρακτα το 2001 όταν εξεγέρθηκαν ένοπλα  διεκδικόντας ευρύτερα προνόμια από την σλαβική πλειοψηφία της ΠΓΔΜ. Το «αντάρτικο» που συνοδεύτηκε από μάχες και αγριότητες έληξε με την παρέμβαση αμερικανικών δυνάμεων οι οποίες ακόμη παίζουν «ειρηνευτικό ρόλο» μέσα στο έδαφος της ΠΓΔΜ. 

Μια αξιοσημείωτη λεπτομέρια, βοηθά να συλλάβουμε το χάσμα ανάμεσα σε Αλβανούς και Σλάβους της ΠΓΔΜ: Ο Αλί Αχμέτι, σήμερα επικεφαλής του μεγαλύτερου αλβανικού κόμματος (DUI) ήταν από τους αρχηγούς  της εξέγερσης του 2001. Οι Σλάβοι (πολιτκή ηγεσία και λαός) προφανώς δεν του το συγχωρούν. Για το λόγο αυτό το σλαβικό πολιτικό σύστημα «παίζει» με το έταιρο αλβανικό κόμμα (DPA) του Μέντουχ Θάτσι  που θα βρεθεί πιθανότατα και στη κυβέρνηση την οποία θα σχηματίσει ο νικητής των εκλογών ηγέτης της κεντροδεξιάς (VMRO) Νίκολα Γκρούεφσκι.  Η «προτίμηση» του Γκρούεφσκι στο κόμμα του Θάτσι, υποθάλπει το διαχασμό του αλβανικού στοιχείου της ΠΓΔΜ, γεγονός που εντίνει ακόμη περισσότερο την πολιτική αστάθεια σε αυτή τη χώρα.

Το «κακό σενάριο» που ήδη εξελίσσεται μετεκλογικά στην ΠΓΔΜ έχει να κάνει με την αδυναμία εξεύρεσης ισορροπιών του πολιτικού της συστήματος. Ο νικητής των εκλογών Γκρούεφσκι θεμελίωσε τη νίκη του στην «εθνικιστική ρητωρική» η οποία υπογραμμίζει την «Μακεδονική ταυτότητα» της χώρας του και τη δέσμευσή του να μη συμβιβαστεί με την Ελλάδα προκειμένου να βρεθεί μια λύση στο πρόβλημα της ονομασίας. Ομως, στην περίπτωση που δε βρεθεί λύση στο πρόβλημα της ονομασίας, η Ελλάδα όπως δεν επέτρεψε στην ΠΓΔΜ να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ δεν θα επιτρέψει την προώθηση της ΠΓΔΜ ούτε στην ΕΕ. Κάτι τέτοιο θα βυθίσει την ΠΓΔΜ στα εντονότατα εσωτερικά της προβλήματα και στο χάος.

Το «πολύ κακό σενάριο» έχει ακριβώς να κάνει με το χάος που θα προκληθεί στην περίπτωση που ο αλβανικός πληθυσμός επαναλάβει την προσπάθεια που ξεκίνησε το 2001. Μια ένοπλη εξέγερση των Αλβανών της ΠΓΔΜ, κανείς δεν μπορεί να την αποκλείσει σήμερα. Η ύπαρξη του «ανεξάρτητου» Κοσσυφοπεδίου αποτελεί για το αλβανικό στοιχείο της ΠΓΔΜ ένα ζωντανό παράδειγμα επιτυχίας πολιτικών στόχων με τη δύναμη των όπλων.

Για την Ελλάδα ούτε η πολιτική αστάθεια ούτε το χάος μιας ένοπλης σύγκρουσης μέσα στην ΠΓΔΜ αποτελούν θετικά ή ωφέλημα ενδεχόμενα. Στην περίπτωση της πολιτικής αστάθειας απομακρύνονται οι πιθανότητες εξεύρεσης λύσης στο πρόβλημα της ονομασίας και κατ επέκταση ομολοποίησης των σχέσεων Αθήνας- Σκοπίων, γεγονός που θα βοηθούσε αυτή τη χώρα να εκτονώσει τις εσωτερικές της εντάσεις μέσα σε ευρύτερους διεθνείς οργανισμούς, όπως η ΕΕ ή το ΝΑΤΟ. Τα ίδια, στον υπερθετικό βαθμό, ισχύουν και στην περίπτωση που η ΠΓΔΜ οδηγηθεί στο χάος της εθνοτικής σύγκρουσης.

Σε κάθε περίπτωση η ελληνική κυβέρνηση προετοιμάζεται για την μακρόχρονη  διαχείριση μιας ακόμη εκκρεμμότητας στην εξωτερική πολιτική της χώρας…

στο… ντιβάνι με μια μπάλα

Είμαστε έτοιμοι να «ξαπλώσουμε» στον καναπέ μας και να απολαύσουμε τα παιχνίδια του ευρωπαικού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος. Ή μήπως, όλη αυτή η διαδικασία υποκρύπτει κάτι περισσότερο από την απόλαυση ενός θεάματος; Οπως για παράδειγμα τη συμμετοχή μας σε μια τεραστίων διαστάσεων ψυχοθεραπευτική διαδικασία;

Δεν υπάρχει γεγονός που μπορεί να προσελκύσει παγκοσμίως τόσους πολλούς θεατές, όσο ένας ποδοσφαιρικός αγώνας. Η συνολική τηλεθέαση (δηλαδή το σύνολο των θεατών που είδαν τα παιχνίδια του τελευταίου παγκοσμίου κυπέλλου), για παράδειγμα, ξεπέρασε τα 30 δισεκατομμύρια τηλεθεατές! Αυτό, πολύ απλά σημαίνει ότι κάθε παιχνίδι το είδαν περισσότεροι από 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι! Οι αριθμοί από μόνοι τους θέτουν το ερώτημα: Ποια άραγε είναι αυτή η δύναμη που για 90 λεπτά, όσο διαρκεί ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι, μπορεί να συγκρατήσει «συντονισμένο» (ή μήπως «ταυτισμένο») με τα δρώμενα, το 1/6 του συνολικού πληθυσμού της ανθρωπότητας;

Τηρουμένων των αναλογιών ίδιες μετρήσεις θα προκύψουν και στο Ευρωπαικό Ποδοσφαιρικό Πρωτάθλημα που εξελίσσεται στα γήπεδα της Αυστρίας και Ελβετίας.Οι αριθμοί των μετρήσεων της δημοφιλίας του ποδοσφαίρου υπονοούν της ύπαρξη ενός ισχυρότατου δεσμού μεταξύ της στρογγυλής θεάς, των εραστών της αστέρων ποδοσφαιριστών που μονομαχούν για χάρη της στα γήπεδα και των δισεκατομμυρίων θεατών που κατά έναν περίεργο «μαγικό» τρόπο συνδέονται άρρηκτα και γίνονται αναπόσπαστο κομμάτι της διαδικασίας του παιχνιδιού. Ποιος άραγε είναι αυτός ο «δεσμός», από πού αντλεί τη δύναμη και την αποτελεσματικότητά του;

Η προσπάθεια απάντησης σε αυτά τα ερωτήματα επιβάλει μια διαφορετική οπτική γωνία παρακολούθησης ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Αν προσπαθήσουμε και καταφέρουμε να δούμε μέσα στα κορμιά που μάχονται για την επικράτηση στο γήπεδο το μυαλό και τη «ψυχή» που τα κινούν, ίσως κατανοήσουμε τη διαδικασία ταύτισης του θεατή με τους πρωταγωνιστές- ποδοσφαιριστές και τον ισχυρότατο δεσμό που αυτή η ταύτιση δημιουργεί.

Στην «αλάνα» ή σε παιχνίδια ερασιτεχνικών κατηγοριών η «ψυχογραφική» παρατήρηση είναι πιο εύκολη. Σε παιχνίδια τέτοιου «χαμηλού» επιπέδου ο χαρακτήρας του ποδοσφαιριστή εμφανίζεται ολοφάνερα στις κινήσεις και τις ενέργειές του μέσα στο γήπεδο. Είναι πολύ εύκολο να διακρίνει κανείς τους «ευθείς» και «ντόμπρους», τους «υπεύθυνους» και «συνεπείς», τους «προσγειωμένους» και «ψύχραιμους». Από την άλλη, για να προχωρήσουμε και σε χαρακτηριστικά με αρνητικό πρόσημο, μέσα στο γήπεδο, όπως άλλωστε και στη ζωή, κινούνται και δρουν «καιροσκόποι», «απατεώνες», «δειλοί ή κότες», «υπερφίαλοι», «ευέξαπτοι νταήδες» και «νάρκισσοι».

Από τη στιγμή που σκοπός κάθε ποδοσφαιρικής ομάδας, είναι η νίκη με κάθε τρόπο, επιβάλλεται να έχει στους κόλπους της ποδοσφαιριστές με χαρακτηριστικά που να εξασφαλίζουν επιτυχίες. Όμως, όπως στη ζωή έτσι και σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα η νίκη δεν εξασφαλίζεται πάντ