Ο … Ράμπο στο Αφγανιστάν

Ο στρατηγός Stanley McChrystal είναι ο νέος αρχηγός των αμερικανικών δυνάμεων στο πολεμικό μέτωπο που έχει ανοίξει η αυτοκρατορία στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν. Ας ρίξουμε μια ματιά στην καριέρα του. Αξίζει τον κόπο…

Περί των Special Operations’ teams ((SOT) ειδικές ομάδες επιχειρήσεων) των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών λίγα είναι γνωστά. Ελάχιστα από αυτά φτάνουν καμιά φορά – και κάτω από κάποιες προϋποθέσεις– στο φως της δημοσιότητας. Σε γενικές γραμμές αυτές οι ομάδες κάνουν την βρώμικη δουλειά στο εξωτερικό: δολοφονίες, βασανισμούς, βομβιστικές επιθέσεις, προβοκάτσιες. Την περασμένη πενταετία (2003- 2005) των κυβερνήσεων Μπους ο Stanley McChrystal, ήταν ο ηθίνων νους για τη δράση αυτών των ομάδων δολοφόνων…

Οι SOT ήταν (και είναι) οργανικά ενταγμένες στο τμήμα ειδικών επιχειρήσεων (joint Special Operations (JSO)) του αμερικανικού πενταγώνου, επικεφαλής του οποίου ήταν ο στρατηγός Stanley McChrystal. Λειτουργώντας με πλήρη μυστικότητα και εκτός κάθε νομικού πλαισίου, οι εν λόγω «ειδικές επιχειρήσεις» είχαν απόλυτη ελευθερία κινήσεων. Δρούσαν (και δρουν) σε εύφλεκτες περιοχές χωρίς να κάνουν διακρίσεις μεταξύ αμάχων, ή ένοπλων αντιπάλων της πολιτικής των ΗΠΑ. Σκότωναν αδιακρίτως. Οι SOT είναι εξειδικευμένοι στη δημιουργία ταγμάτων θανάτου. Στρατολογούν μεταξύ των ντόπιων πληθυσμών, οργανώνουν και εκπαιδεύουν ανθρώπους που θα βοηθήσουν για την καθυπόταξη όσων ενδεχομένως αντιστέκονται στην αμερικανική θέληση. Τέτοιου είδους δραστηριότητες εξελίχθηκαν και εξελίσσονται στο Ιράκ, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, τη Λατινική Αμερική, την Αφρική…

Οι άνδρες (ή μήπως η δολοφόνοι) του McChrystal έχουν βγάλει από τη μέση ηγέτες των ανταρτών στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, είτε με καταδρομικές επιδρομές, είτε με αεροπορικά χτυπήματα «χειρουργικής ακρίβειας» από –κατά κανόνα- μη επανδρωμένα τηλεκατευθυνόμενα αεροσκάφη. Σε αυτές τις ειδικές επιχειρήσεις «εξέχουσα θέση» κατέχουν οι βασανισμοί κρατουμένων, σαν αυτούς που γίνονται στις φυλακές που έχουν οι αμερικανοί στο Γκουαντάναμο, το Ιράκ και αλλού…

Το τμήμα ειδικών επιχειρήσεων (joint Special Operations (JSO)) του αμερικανικού πενταγώνου το οποίο διοικούσε ο McChrystal έδινε αναφορές μόνο στους Μπους και τον αντιπρόεδρο Τσέινι. Τα θεσμικά όργανα για την εξωτερική πολιτική του αμερικανικού κράτους (Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας, υπουργείο εξωτερικών, ακόμη και η CIA) δεν ενημερώνονταν αρμοδίως. Προφανώς για να τηρούνται τα προσχήματα νομιμότητας. Το έχουμε ακούσει σε ταινίες άλλωστε… « αν κάποιο μέλος της ομάδας συλληφθεί η αμερικανική κυβέρνηση θα αρνηθεί κάθε ανάμειξη».

Ο στρατηγός Stanley McChrystal, είναι τυπικό δείγμα της αμερικανικής ηρωικής υποκουλτούρας. Μια καρικατούρα του «καλού» με το πράσινο μπερέ που θα χρησιμοποιήσει κάθε μέσο εναντίον των «κακών» για να θριαμβεύσει το (αμερικανικό)… δίκαιο. Κλασικός καραβανάς των επίλεκτων δυνάμεων (μέλος της περιβόητης ομάδας Δέλτα, βατραχάνθρωπος, αλεξιπτωτιστής και όλα τα υπόλοιπα που συνθέτουν το πορτρέτο ενός «αληθινού» Ράμπο…

Σε αυτόν τον «ήρωα» λοιπόν, εκλεκτό τέκνο και ευνοούμενο των κυβερνήσεων Μπους, αναθέτει η νέα κυβέρνηση Ομπάμα τη διοίκηση των επιχειρήσεων του «νέου μετώπου» που ανοίγουν οι ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν. «Στρατηγική» του στρατηγού είναι η δια πυρός και σιδήρου επιβολή των αμερικανικών συμφερόντων. Για την υλοποίηση της, θα κλιμακώσει την πολεμική βία, θα χτυπήσει Ταλιμπάν και αμάχους αδιακρίτως, θα κατατρομοκρατήσει τον πληθυσμό. ..

Η επιλογή, προκαλεί το εύλογο ερώτημα: Είναι, τελικά, τόσο απελπισμένος ο Ομπάμα που χρειάζεται επειγόντως μια ηρωική καρικατούρα τύπου Ράμπο; Ή μήπως τελικά τίποτε δεν έχει αλλάξει στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, παρά μόνο το χρώμα του Προέδρου;

Σημάδια παρακμής

Όταν ο Ομπάμα εκλέχτηκε πρόεδρος φρόντισε άμεσα να διαλύσει τις (ψευδ)αισθήσεις περί του τέλους των πολέμων της αμερικανικής αυτοκρατορίας που καλλιεργήθηκαν προεκλογικά και από τον ίδιο. Ο νέος πρόεδρος υποχρεώθηκε να συμμορφωθεί με την πραγματικότητα η οποία ορίζει ότι: Οι πόλεμοι, «κινούν το χρήμα». Ας δούμε προς ποια κατεύθυνση και προς ποιες τσέπες…

Ο Ομπάμα ανέλαβε τα καθήκοντά του τον περασμένο Γενάρη. Ακριβώς την ίδια περίοδο το αμερικανικό υπουργείο άμυνας (πεντάγωνο) ξόδευε στο 1,1 δισεκατομμύρια δολάρια για τη δημιουργία στρατιωτικών βάσεων και άλλων υποδομών στο Αφγανιστάν. Μέχρι το τέλος αυτού του χρόνου το αμερικανικό πεντάγωνο θα διαθέσει άλλα 1,3 δισεκατομμύρια για τη συνέχιση ανάλογων έργων. Σύμφωνα με μετριοπαθείς υπολογισμούς έγκυρων αμερικανικών εφημερίδων οι υποδομές αυτές οι οποίες περιλαμβάνουν, στρατόπεδα, χώρους εκπαίδευσης, αεροδρόμια, φυλακές κλπ όταν θα ολοκληρωθούν , θα έχουν ξεπεράσει τα 4 δισεκατομμύρια δολάρια. Ολο αυτό το χρήμα αποκαλύπτει, εκτός των άλλων, πως οι αμερικανικοί σχεδιασμοί προβλέπουν πολυετή εγκατάσταση στρατιωτικών δυνάμεων (και) στο Αφγανιστάν.

Τα πράγματα (περί πολέμου και χρήματος) αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν αν έχουμε κατά νου πως τις στρατιωτικές υποδομές στις κατακτημένες χώρες , όπως το Ιράκ και το Αφγανιστάν, τις αναλαμβάνουν ως εργολαβία ιδιωτικές (αμερικανικές κατά κύριο λόγο) εταιρείες. Για την προστασία τους, οι εν λόγω εταιρείες μισθώνουν τις υπηρεσίες ιδιωτικών στρατών… Συνοψίζοντας, η πραγματικότητα διαμορφώνεται ως εξής. Για κάθε 1 αμερικανό στρατιώτη που υπάρχει σήμερα στο Ιράκ, αντιστοιχεί ένας (και κάτι) μισθοφόρος υπάλληλος κάποιας εταιρείας. Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος, οι μισθοφόροι- υπάλληλοι ιδιωτικών εταιρειών στο Ιράκ είναι 180.000 και οι άνδρες του αμερικανικού στρατού φτάνουν τις 150.000! Πως θα εξελιχθούν τα πράγματα στο Αφγανιστάν, εύκολα μπορεί να το προβλέψει κανείς αν λάβει υπόψη του ότι οι μισθοφόροι που ήδη έχουν αναπτυχθεί σε αυτή τη χώρα, ξεπερνούν τις 70. 000. Οσος δηλαδή είναι και ο συνολικός στρατός που έχει αναπτύξει μέχρι τώρα το ΝΑΤΟ σε αυτή τη χώρα!

Ο τζίρος της ιδιωτικοποίησης του πολέμου ξεπερνά τα 50 δισεκατομμύρια δολάρια. Τα χρήματα αυτά που εγγράφονται στον προϋπολογισμό του αμερικανικού κράτους τα ξεκοκαλίζουν 3-4 μεγάλες εταιρείες. Αυτές οι εταιρείες (ανάμεσά τους και η Χαλιμπάρτον, ιδιοκτησίας του πρώην αντιπρόεδρου Τσένι) διεκδικούν ολοένα και μεγαλύτερα κονδύλια από τον αμερικανικό προϋπολογισμό. Είναι, ωστόσο, προφανές, πως η αύξηση του κύκλου εργασιών των εν λόγω επιχειρήσεων, προϋποθέτει νέους και ολοένα μεγαλύτερους πολέμους…Πέραν τούτων, υπάρχει μια ακόμη ανησυχητική διαπίστωση: Σύμφωνα με μελέτες Αμερικανών ειδικών , η ιδιωτική στρατιωτική «βιομηχανία» έχει διασυνδεθεί σε τέτοιον βαθμό στον πολεμικό μηχανισμό της χώρας, που ο στρατός τηςαμερικανικής αυτοκρατορίας δεν είναι σε θέση να κινηθεί χωρίς την υποστήριξη των ιδιωτικών εταιριών…

Την ίδια στιγμή εντός Αμερικής, εκατομμύρια άνθρωποι, στερούνται ασφαλιστικών δικαιωμάτων, δεν έχουν ιατροφαρμακευτική κάλυψη, είναι άνεργοι, τρέφονται από την πρόνοια σε συσσίτια! Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι ιδιωτικές στρατιωτικές εταιρίες μπορούν να έχουν στη διάθεσή τους εκατοντάδες χιλιάδες πιθανούς μισθοφόρους– λεγεωνάριους για τους τωρινούς και μελλοντικούς πολέμους της αυτοκρατορίας. Πόσο άραγε να διαφέρει ο σημερινός αμερικανο-μεξικανός μισθοφόρος που πολεμά στο Αφγανιστάν, από τον Γαλάτη λεγεωνάριο- μισθοφόρο της αυτοκρατορικής Ρωμαικής παρακμής…;

Ο Ομπάμα και η κυβέρνησή του, αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την παρακμή της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Στέκονται ακίνητοι δεμένοι πισθάγκωνα στο άρμα των συμφερόντων του πολέμου: Πολεμικές βιομηχανίες, ιδιωτικοί στρατοί, η κλίκα του πετρελαίου, το τραστ της φαρμακευτικής βιομηχανίας και των ασφαλιστικών εταιριών… Αυτοί κυβερνούν στην Αμερική, τον κόσμο…

Απαραίτητος εχθρός

Η πυριτιδαποθήκη που απειλεί σήμερα την παγκόσμια ειρήνη βρίσκεται στην κεντρική Ασία (Αφγανιστάν- Πακιστάν) όπου ήδη η φωτιά φουντώνει. Φροντίζει γι αυτό ο νέος Αμερικανός Πρόεδρος Ομπάμα ο οποίος συνεχίζει να υπηρετεί κατά γράμμα το πλάνο για την παγκόσμια αμερικανική ηγεμονία του προκατόχου του Μπους. Σε αυτό το «νέο» γεωπολιτικό πεδίο μάχης οι υπερεξοπλισμένοι, με υψηλής τεχνολογίας οπλισμό και μέσα, στρατιώτες της αυτοκρατορίας συνεχίζουν να πολεμούν εναντίων τριτοκοσμικών σκοτεινών εχθρικών δυνάμεων: των Ταλιμπάν και της Αλ Κάιντα. Στην προκειμένη περίπτωση βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή του το αξίωμα, πως για τις (παγκόσμιες) εξουσίες οι εχθροί είναι τόσο απαραίτητοι που κόμη κι αν δεν υπάρχουν, πρέπει να δημιουργηθούν.

Δεν είναι δύσκολο για την αμερικανική αυτοκρατορία να δημιουργήσει εχθρούς. Εχοντας στο χέρι το διαλυμένο, κατακτημένο και τριχοτομημένο Ιράκ (και τα φτηνότερα από κόστος εξόρυξης πετρέλαια του κόσμου) οι αμερικανικές δυνάμεις προχωρούν ανατολικότερα (πιο κοντά στην Κίνα) στα εδάφη του Αφγανιστάν και του Πακιστάν. Κοιτώντας απλώς με τη δέουσα προσοχή τις ειδήσεις αμέσως αντιλαμβάνεται κανείς πως ο πόλεμος έχει ξεκινήσει και εκεί…
Οι νεκροί , στην πλειοψηφία άμαχοι , από τους βομβαρδισμούς των αμερικανικών αεροσκαφών στο έδαφος του Πακιστάν, ανέρχονται σε εκατοντάδες. Οι εκτοπισμένοι τον τελευταίο μήνα (εξ αιτίας βομβαρδισμών και μαχών) Πακιστανοί που ζούσαν σε επαρχίες που συνορεύουν με το Αφγανιστάν, ξεπερνούν ήδη τις 500.000! Οι μάχες για τον έλεγχο αυτών των επαρχιών είναι ζωτικής σημασίας καθώς οι εν λόγω περιοχές είναι διάδρομοι ανεφοδιασμού των αμερικανικών και ΝΑΤΟικών δυνάμεων που βρίσκονται στο Αφγανιστάν.

Η πρώτη και βασική δυσκολία που αντιμετωπίζει όποιος θελήσει να παρακολουθήσει τι συμβαίνει σ αυτό το νέο πεδίο μάχης είναι το σύννεφο παραπληροφόρησης που σκεπάζει τους σκοπούς της σύγκρουσης αλλά και τους αντιμαχόμενους. Κάτω από αυτό το σύννεφο ωστόσο, φαίνονται καθαρά τα δύο στρατόπεδα. Από την μία μεριά οι Αμερικανοί και οι «αμερικανοντυμένες» τοπικές μαριονέτες τους: Δηλαδή ο στρατός της αμερικανόδουλης κυβέρνησης Καρζάι στο Αφγανιστάν και ο στρατός των αμερικανοτρεφόμενων Πακιστανών στρατηγών. Από την άλλη, απέναντι στους Αμερικανούς και τους δοσίλογους, στέκονται όλοι οι υπόλοιποι. Δηλαδή η πλειοψηφία των λαών του Αφγανιστάν και του Πακιστάν που επιμένουν να διεκδικούν το δικαίωμα της ανεξαρτησία των χωρών τους.

Ολοι αυτοί χαρακτηρίζονται από τους Αμερικανούς και τα δυτικά ΜΜΕ, Ταλιμπάν και τρομοκράτες της Αλ Κάιντα. Με πιο απλά λόγια όλοι όσοι δεν επιθυμούν οι Αμερικανοί να κάνουν κουμάντο στις χώρες τους και τους πολεμούν, είτε στη Σομαλία, είτε στην Αιθιοπία, είτε στο Ιράκ, είτε στο Πακιστάν είτε στο Αφγανιστάν, είτε οπουδήποτε αλλού στον κόσμο, ονομάζονται τρομοκράτες της Αλ Κάιντα.

Επαναβεβαιώνεται με αυτόν τον τρόπο , λοιπόν, στο αναλλοίωτο αμερικανικό δόγμα όπως το διατύπωσε ο Μπους: «Οποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας» και κατ επέκταση όποιος δεν είναι με τους αμερικανούς και τολμά να τους πολεμήσει, είναι τρομοκράτης της Αλ Κάιντα.

Κυνηγώντας, από την 11η Σεπτεμβρίου και μέχρι σήμερα, «σκοτεινούς» τριτοκοσμικούς τρομοκράτες (Αλ Κάιντα) η αμερικανική αυτοκρατορία μετακίνησε τεράστιες στρατιωτικές δυνάμεις σε στρατηγικής σημασίας θέσεις στο νέο (Ασιατικό) γεωπολιτικό πεδίο σύγκρουσης. Στόχος της Ουάσιγκτον, η περικύκλωση και ο έλεγχος των προσβάσεων της Κίνας (ο νέος μεγάλος γεωπολιτικός ανταγωνιστής των Αμερικανών) σε πηγές ενέργειας.

… Δεδομένων τούτων, αυτή η Αλ Κάιντα, ακόμη και αν δεν υπήρχε θα έπρεπε οπωσδήποτε να εφευρεθεί…